All Chapters of วิศวะเมียเด็ก (SM20+): Chapter 1 - Chapter 10

คณะวิศวกรรมศาสตร์วันแรกเต็มไปด้วยความกดดัน เสียงกลองและความตึงเครียดจากเหล่านักศึกษาปีสองและปีสามที่ยืนล้อมรอบ ทำเอาเด็กปีหนึ่งหลายคนเริ่มเหงื่อตก "แก... ฉันอยากกลับบ้านแล้วอ่ะ น่ากลัวชะมัด" มีนา เพื่อนสนิทที่นั่งข้าง ๆ กระซิบพลางดึงเสื้อเซลีนแน่น "ใจเย็นยัยมีน ไม่มีอะไรหรอก" เซลีนกระซิบตอบ ด้านหน้าซึ่งมีพี่ว้ากปีสามยืนอยู่สี่คน แต่ท่าทางของพวกเขาดูกังวลแปลก ๆ เหมือนกำลังรอใครบางคนอยู่ "เฮ้ย... ตกลงว่าไงวะ เฮียจะเข้าไหม" รุ่นพี่ปีสามคนหนึ่งหันไปกระซิบถามเพื่อนเสียงเบา แต่เพราะลานเชียร์เงียบสนิท เซลีนที่นั่งแถวหน้าสุดเลยได้ยินชัดเจน "ไม่รู้ว่ะ มึงโทรตามดิ่" เพื่อนอีกคนเอ่ยขึ้นพลางส่ายหน้าเล็กน้อย "มึงจะบ้าเหรอ? ใครจะกล้าโทรตามพี่โรมวะ? วันก่อนมีคนไปกวนตอนเฮียอยู่ที่อู่ กูได้ยินว่าแม่งโดนสั่งให้ออกจากมหาลัยเฉย" "เออ! พ่อพี่แกเป็นถึงระดับมหาเศรษฐีของประเทศเลยนะเว้ย อธิการบดีภาษียังต้องเกรงใจเลย" "เออ...แต่กูงงตรงที่ว่า เฮียแม่งไม่เคยเข้าเรียน แต่ได้เกรดเฉลี่ยสี่จุดศูนย์ได้ไงวะ?" "คนอัจฉริยะไง มึงไม่เคยได้ยินอ่อ? ไม่เข้าเรียน แต่เกรดแม่งก็ไม่เคยตก" "ตกลงจะเอาไง... จะตาม

เซลีนขับรถเลี้ยวเข้าสู่ประตูรั้วเหล็กดัดบานใหญ่ของบ้านทรงไทยประยุกต์หลังใหญ่ ใครๆ ก็รู้ว่าครอบครัวเธอทำธุรกิจค้าขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ แต่สิ่งที่น้อยคนจะรู้ว่าบิดาของเธอเป็นถึงตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ระดับผู้บังคับการ นอกเหนือจากอิทธิพลทางธุรกิจแล้ว ยศตำแหน่งและฐานะทางบ้านถือว่ามั่งคั่งสุขสบาย เซลีนเติบโตมาโดยไม่เคยขาดตกบกพร่องสิ่งใด มีเพียงสิ่งเดียวที่เธอไม่มีเหมือนคนอื่นคือ มารดา... ที่เสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังจำความไม่ได้ เธอจึงโตมาภายใต้การดูแลและประคบประงมของบิดามาโดยตลอด "คุณหนูกลับมาแล้วเหรอคะ!" ป้านม หญิงวัยกลางคนผู้เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็ก รีบวิ่งเข้ามาหาทันทีที่เธอก้าวขาลงจากรถ พร้อมกับช่วยรับกระเป๋าไปถือไว้ "คิดถึงป้านมจังเลยค่ะ" เซลีนออดอ้อน แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ บ้านที่เงียบเชียบ "ปากหวานจริงเด็กคนนี้..." ป้านมของบ้านเอ่ยเย้าอย่างเอ็นดู "แล้วป๋าไปไหนคะป้านม? ยังไม่กลับเหรอ?" "คุณท่านออกไปงานเลี้ยงกับเพื่อนเก่าตั้งแต่ช่วงเย็นแล้วค่ะ" ป้านมตอบพลางส่งยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะนึกขึ้นได้ "อ้อ... คุณท่านฝากบอกไว้ด้วยนะคะ ว่าให้คุณหนูแล้วตามไปพบคุณท่านที่ โรงแรม เดอะ แกรนด์ เ

เซลีนนิ่งไป ความรู้สึกจุกอกจนพูดไม่ออกวิ่งเข้าชนเธอเต็มๆ เมื่อเจอประโยคหักหน้า ต่อหน้าผู้ใหญ่ จากปากชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามทว่าโรมัน กลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งกอดอก ท่าทางสงบนิ่งแฝงความหยิ่งยโส สายตาคมกริบจ้องมองเธอราวกับกำลังต้อนสัตว์ตัวเล็กๆ ให้จนมุม"โรม! พูดจาให้มันดีๆ หน่อย!" รุ่งโรจน์เอ่ยปรามลูกชายเสียงเข้ม ใบหน้าเริ่มฉายแววไม่พอใจ"ขอโทษด้วยนะจ๊ะหนูลีน ตาโรมปากเสียแบบนี้แหละอย่าไปถือสาพี่เขาเลยนะลูก"คุณหญิงพิมพ์ประภารีบหันมาเอ่ยกับเซลีนด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ก่อนจะหันไปดุลูกชาย"...""แม่กับพ่อแค่จะให้ลองคุยๆ สนิทกันไว้ ไม่ได้บังคับว่าต้องหมั้นหรือคบกันเลยสักหน่อย!"โรมันไม่ตอบ เขาเพียงแค่เอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ ด้วยท่าทางระอาและหน่ายใจสุดขีด ก่อนจะค่อยๆ กวาดสายตามองผู้ใหญ่ทีละคนบนโต๊ะอย่างวิเคราะห์... ดวงตาคู่โตนั่นฉายแววรู้ทันทุกอย่างจนน่ากลัว"คุยกันเหรอครับ? ..."โรมันเค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำของเขากดต่ำลงจนทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยือกขึ้นมาทันที"...""เอาเด็กสองคนมาเป็นข้อต่อรองเพื่อเชื่อมผลประโยชน์ทางธุรกิจกับอิทธิพลฝั่งตำรวจ... มันไม่ดูตลกไปหน่

แดดช่วงเช้าส่องลงสนามฟุตบอลกว้าง เซลีน ออกวิ่งไปตามลู่วิ่งด้วยความเร่งรีบ เสียงลมหายใจกะพือหอบหนักขึ้นเรื่อยๆ ตามความเหนื่อยล้า มีนาที่ยืนมองอยู่ริมสนามทำสีหน้าวิตกกังวลและเป็นห่วงเพื่อนสุดหัวใจ เสียงซุบซิบจากเหล่านักศึกษาและรุ่นพี่รอบสนามดังขึ้นไม่ขาดสาย ทุกสายตาจับจ้องไปที่เด็กสาวปีหนึ่งผู้ใจกล้าคนนั้นเป็นตาเดียว ทว่าโรมัน กลับทำเพียงยืนกอดอก มองตามร่างบางที่กำลังวิ่งอยู่กลางแดดด้วยสายตาเรียบเฉย เขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาทางสีหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว "ปกติกูไม่เคยเห็นมึงลงมาเล่นกับเหยื่อเองแบบนี้นะไอ้โรม..." เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างตัว 'สงคราม' เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มก้าวมายืนข้างๆ รูปร่างสูงใหญ่ หล่อร้ายกาจ คิ้วบาก สายตาคมกริบดูอันตรายไม่แพ้โรมัน สมกับเป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกันที่ใครๆ ต่างก็เกรงขาม "หึ..." โรมันหัวเราะในลำคอเบาๆ โดยไม่ยอมละสายตาจากสนาม สงครามเลิกคิ้วมองเพื่อนแล้วเอ่ยถามตรงๆ "มึงสนใจเด็กนั่นเหรอวะ?" โรมันถอนหายใจยาว เขาเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ ด้วยท่าทางระอา ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "สนใจไร... กูแค่ไม่ชอบที่เด็กนี่มันพยศใส่กูแค่นั้นแหละ" "

เวลา 19.40 น. เสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์ดังสนั่นไปทั่วบริเวณ เซลีน และ มีนา ก้าวขาลงจากรถแล้วเดินเข้าสู่พื้นที่ของสนามแข่งนอกเมือง บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและอันตราย กลิ่นน้ำมันเครื่องเผาไหม้และควันยางคละคลุ้งในอากาศ แสงไฟสปอตไลต์สาดส่องตัดกับความมืดมิด ผู้คนที่มารวมตัวกันส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกทรงอิทธิพลและสายเถื่อน ผู้ชายเต็มไปด้วยรอยสัก ท่าทางดุดันไม่น่าเข้าใกล้ เสียงโห่ร้องผิวปากแซวดังขึ้นเป็นระยะเมื่อมีสาวๆ ในชุดบิกินี่ตัวจิ๋วและเสื้อผ้ารัดรูปสุดเซ็กซี่เดินผ่านไปมา ราวกับที่นี่เป็นโลกใต้ดินที่ไร้ซึ่งขื่อแปและกฎหมาย "โห... แก ดูดิ! โคตรเถื่อนเลย" มีนาส่งเสียงตื่นเต้น นัยน์ตาเป็นประกายวาววับ "อือ... ฉันก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย" เซลีนกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยหัวใจที่เต้นรัว ทั้งตื่นเต้นและแอบหวาดระแวงกับความดิบของสถานที่ "ไปแก ไปหาที่นั่งกัน นั่น! ตรงอัฒจันทร์ตรงนั้นเห็นชัดสุด!" มีนาดึงแขนเซลีนขึ้นไปจับจองที่นั่งบนอัฒจันทร์ชั้นสอง ที่มองเห็นลู่แข่งและจุดปล่อยตัวได้อย่างชัดเจน มีนาชี้ชวนให้ดูนักแข่งแต่ละคนที่กำลังวอร์มเครื่องยนต์ พร้อมทั้งเล่าประวัติแล