บททั้งหมดของ Something Hot กำราบรักคู่หมั้นมาเฟีย: บทที่ 11 - บทที่ 20

คนสวยตักส้มตำที่ต้องบอกว่ามีพริกมากกว่าเส้นมะละกอใส่จานให้เขาแล้วอมยิ้มเล็กน้อย แต่เขาไม่สามารถสัมผัสถึงความจริงใจได้เพราะรู้ดีว่าเธอกำลังต้องการกลั่นแกล้งถ้าไม่กล้ากินก็คงจะโดนเธอตราหน้าว่าปอดแหก จึงตักส้มตำคำนั้นเข้าปากแล้วรีบใช้ส้อมจิ้มข้าวเหนียวกินตามทันทีเพราะเจ้าสิ่งที่เรียกว่าส้มตำปูปลาร้าทั้งกลิ่นแรง เค็ม เปรี้ยว และเผ็ดแทบหูดับใบหน้าหล่อเหลาแดงซ่านทันตา เขารีบกระดกน้ำตามหลายอึก ก่อนจะจิ้มไส้อ่อนย่างเข้าปากแม้จะไม่เคยกินก็ตาม แต่มันกลับช่วยชีวิตเขาเอาไว้ จึงยกมือเรียกแม่ค้าให้เดินมาหา“เอาอะไรเพิ่มคะลูกค้า”“เอาอะไรย่าง ๆ แบบนี้มาอีกสักจานสิครับ อะไรก็ได้ที่กินง่าย ๆ”“งั้นคอหมูย่างแล้วกันนะคะ”“ครับ”“ไอ้ปอง คอหมูย่างโต๊ะแปด” แม่ค้าตะโกนสั่งลูกจ้างที่ทำหน้าที่อยู่หน้าเตาย่างควันโขมง ก่อนจะเดินไปรับออเดอร์โต๊ะอื่น“เป็นไงบ้างคะ อร่อยใช่ไหม ฉันบอกคุณแล้ว”คนที่ยังไม่ยอมตักอะไรเข้าปากสักคำส่งยิ้มยั่ว มาเฟียหนุ่มหมั่นไส้จึงตักส้มตำปูปลาร้ารสจัดจ้านอย่างที่เธอชอบใส่จานให้ถึงสามช้อน“อร่อยครับ แต่เผ็ดมาก ผมไม่เคยกินคงพอเท่านี้ แต่คุณชอบมากนี่ กินเยอะ ๆ นะครับคุณพราว”พริ้มพราวเบิ

หลังจากที่ทุกคนในครอบครัวกลับบ้านไปพักผ่อน คนป่วยที่หมอยังไม่ยอมให้กลับบ้านก็แก้เซ็งด้วยการเปิดซีรีส์ดู“ใบเตย ไปอาบน้ำเถอะ จะได้มานอนพักผ่อน”เอ่ยไล่เด็กรับใช้ให้ไปอาบน้ำพักผ่อนเพราะคนตัวบางหัวหมุนดูเธอมาทั้งวันแล้ว“ค่ะคุณพราว”ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น แอนดริวก็โทรเข้ามาหา พริ้มพราวที่กำลังเหงาจึงกดรับสายทันที“สวัสดีค่ะคุณแอนดริว”“สวัสดีครับคุณพราว ผมโทรมารบกวนหรือเปล่าครับ”หลังจากที่รู้ว่าหญิงสาวที่ตนหมายปองกำลังจะเป็นของพี่ชาย แอนดริวก็เงียบหายไปด้วยความเครียด จนวันนี้เขาเคลียร์เรื่องยุ่ง ๆ ที่ออฟฟิศได้จึงอารมณ์ดีขึ้นมาเลยรีบโทรหาเธอ“ไม่เลยค่ะ พราวกำลังเบื่อ ๆ อยู่พอดี”“ใครกันที่ทำให้คุณพราวเบื่อขนาดนี้ครับ” พูดกลั้วเสียงหัวเราะ แววตามีความหวังว่าพริ้มพราวอาจจะเบื่อว่าที่คู่หมั้น“คนบ้าค่ะ” แอนดริวเลิกคิ้วแปลกใจ“คนบ้าหรือครับ”“ค่ะ คนบ้า ทั้งบ้าทั้งน่าเบื่อ อย่าไปสนใจเลยค่ะ ว่าแต่คุณโทรมาหาพราว มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”“ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่นึกถึงเท่านั้น”พริ้มพราวเบิกตากว้าง ชะงักไปชั่วอึดใจ ก่อนจะทำทีหัวเราะกลบเกลื่อน“คุณแอนดริวนี่ตลกนะคะ ชอบเล่นมุกอยู่เรื่อยเลย”“ผมไม่ได้เล่

พริ้มพราวลุกขึ้นคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมขึ้นสะพายบ่า เอเดนรั้งข้อมือเล็กเอาไว้ทำรดาเบิกตาโตแทบถลน“ไม่ได้ คุณนั่งรอผมก่อน เดี๋ยวผมมา เราต้องกลับบ้านพร้อมกันคุณพราว”“คุณจะให้ฉันนั่งแบกหน้าอยู่ในร้านที่คนมองฉันเป็นตาเดียวกันนี่เหรอคะ พวกคุณไม่อายแต่ฉันอาย” เธอสะบัดมือเขาทิ้ง แต่เขากลับคว้าเอาไว้ดังเดิม“เหอะ ทำเป็นรับไม่ได้ แต่กลับแย่งผัวคนอื่นเนี่ยนะ หน้าด้าน พ่อแม่สั่งสอนให้แย่งผัวคนอื่นเหรอ หรือตระกูลคลาร์กชอบแย่งผัวแย่งเมียชาวบ้านกันทุกคน ฮะ”เมื่อด่าไปถึงครอบครัวทำความอดทนของพริ้มพราวขาดสะบั้น ดวงตากลมโตลุกโชน“มันจะมากไปแล้วนะ ผัวคุณไม่ได้บอกเหรอว่าฉันไม่ได้เต็มใจหมั้น ที่ต้องหมั้นก็เพราะถูกบังคับ ถ้าคุณเก่งจริงก็ทำให้พ่อเขายอมรับให้ได้ ไม่ใช่เพราะพ่อเขาไม่ยอมรับคุณหรอกเหรอ ฉันถึงต้องมาซวยแบบนี้ อยากได้คืนนักใช่ไหมผู้ชายคนนี้”“ใช่ คืนเขามาให้ฉัน”สองสาวเชิดหน้าขึ้นสู้กันไม่มีใครยอมใคร พริ้มพราวแค่นหัวเราะหยัน มองเหยียดหญิงสาวตรงหน้า“ตอนแรกก็ไม่ได้อยากได้หรอกนะผู้ชายคนนี้ แต่เล่นด่ามาถึงตระกูลฉันแบบนี้ งั้นก็กลับไปนอนดิ้นตายที่บ้านเถอะ ถ้าทำใจได้ก็เชิญมาร่วมงานหมั้นของฉันกับเขาด้วยน

พริ้มพราวกรีดร้องเสียงหลงแต่ก็ดังได้แค่เพียงในลำคอ เธอเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสจาบจ้วงแต่กลับเป็นการเปิดทางให้เขากระทำได้ตามใจแม้จะรังเกียจ แต่ความวาบหวามที่เขามอบให้กลับทำเธอตัวสั่นสะท้าน หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ ร่างกายเบาหวิวเหมือนถูกจับโยนขึ้นบนท้องฟ้า หน้าท้องวูบวาบราวกับมีผีเสื้อนับร้อยมาบินวนอยู่ในนั้นเปลือกตาไม่รักดีหลับพริ้ม ร่างกายที่เหมือนว่าเธอไม่ใช่เจ้าของอ่อนระทวยไร้สิ้นเรี่ยวแรง เขาจึงสัมผัสผิวเนื้อบอบบางของซอกคอหอมด้วยริมฝีปากร้อนอย่างแผ่วเบามือที่ปิดปากเธอในคราแรกละลงมาเคล้นคลึงอกอวบ ริมฝีปากร้อนรุ่มไต่จูบแนวกรอบหน้าขึ้นไปยังแก้มใส ละมองใบหน้าสวยหวานที่ยังหลับตาพริ้มล่องลอยไปกับสัมผัสชั้นครูจากชายหนุ่มมากประสบการณ์ ก่อนจะโน้มลงจูบเธอด้วยสัมผัสลึกซึ้งที่ทำเอาเธอหลุดเสียงครางน่ารักมุมปากหยักยกยิ้มชอบใจ จึงตอบแทนความน่ารักของว่าที่คู่หมั้นด้วยจังหวะเร่าร้อนเรียกร้องการตอบสนอง ยิ่งทำเธอไม่หลงเหลือสติจะต้านทานมือข้างที่บีบขยำความครัดเคร่งลากลงมาลูบไล้สะโพกผาย ผิวพรรณนุ่นเนียนลื่นมือทำเขากัดกรามแน่น บีบสะโพกเธออย่างมันเขี้ยวแล้วสอดมือเข้าไปในผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วอย่างช้า ๆสัมผัสร้อนผ

“คุณพราวจะไปไหนครับ”ชนัยลุกพรวดขึ้นยืนเมื่อเจ้านายสาวสะพายกระเป๋าแบรนด์เนมเดินผ่านพวกเขาไป“ไม่ต้องตามพราวไปนะคะคุณนัยคุณนิน พราวจะไปกินข้าวเที่ยงกับเพื่อนค่ะ”แม้จะรับปากครอบครัวแล้วว่าจะไม่ห่างจากสองหนุ่มผู้มีหน้าที่รักษาความปลอดภัย แต่คนรักอิสระก็ยังอยากไปไหนมาไหนคนเดียวอยู่ดี“ไม่ได้ครับ พวกผมมีหน้าที่...”“ดูแลความปลอดภัยให้พราว คอยขับรถรับส่ง แล้วก็คอยดูด้วยว่าจะมีคนไม่ดีเข้ามายุ่งเกี่ยวกับพราวหรือเปล่า”คนสวยพูดแทรกประโยคที่สองหนุ่มพูดบ่อยราวกับสโลแกนส่วนตัว“ครับ”“พราวไปแค่ร้านเรือนเจ้าคุณปู่เองค่ะ กินข้าวเที่ยงเสร็จก็กลับเข้าออฟฟิศอยู่ดี ไม่ได้ไปเถลไถลที่ไหนเพราะมีงานให้เซ็น ใช่ไหมรจ”อธิบายยาวพลางหันถามรจเลข เลขานุการสาวสวยผู้เป็นรุ่นน้องในคณะ“ค่ะ คุณพราวมีงานรอรอบบ่ายอีกประมาณสี่แฟ้ม ค่อนข้างด่วน ต้องกลับมาเซ็นค่ะ แต่คุณพราวควรพาพี่นัยกับพี่นินไปด้วยค่ะ ไม่งั้นถ้าท่านประธานรู้เข้าพวกเราสามคนจะเดือดร้อน ได้ข่าวว่าวันนี้ท่านเข้าออฟฟิศด้วยนะคะ จะเดินมาหาคุณพราวที่ห้องเมื่อไหร่ก็ไม่รู้”ว่าตัวเองพูดยาวแล้วแต่เลขานุการของตนกลับพูดยาวกว่า ทั้งยังมีเหตุผลจนไม่อาจโต้เถียงได้“โอ