บททั้งหมดของ Something Hot กำราบรักคู่หมั้นมาเฟีย: บทที่ 51 - บทที่ 60

ธนัทยิ้มกริ่มกับข้อมูลบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่นักสืบเอกชนชื่อดังส่งให้ ทั้งรูป ทั้งที่อยู่ รวมถึงประวัติส่วนตัวของชิดชนกมาอยู่ในมือของเขาแล้ว“อย่าคิดว่าจะหนีผมพ้นนะ ชิดชนก”เมื่ออ่านประวัติคร่าว ๆ ได้รู้ว่าเธอเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ทำงานอะไรแล้วต้องเบิกตากว้าง แต่จะแปลกอะไรในเมื่อเธอเป็นเพื่อนสนิทกกับพริ้มพราว ทายาทมาเฟียก็ต้องคบหาคนในระดับเดียวกันอยู่แล้วเห็นชื่อร้านอาหารที่เธอชอบไปกินบ่อย ๆ ในช่วงนี้แล้วยิ้มกว้างเมื่อมันอยู่ใกล้ออฟฟิศเข้านิดเดียว ยกข้อมือดูนาฬิกาแล้วก็ได้แต่ภาวนาให้วันนี้เธอดั้นด้นจากบริษัทเธอมากินข้าวที่นี่ ก่อนจะคว้ากุญแจรถแล้วพรวดพราดออกไป“เบื่อน่ะสิ ช่วงนี้ไม่ค่อยอยากอาหารเลย ไม่รู้จะไปกินที่ไหนด้วย”ชิดชนกนั่งคุยโทรศัพท์กับพริ้มพราวอยู่ในร้านอาหารที่เธอมากินติดกันเป็นสัปดาห์แล้วในช่วงพักเที่ยง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะดั้นด้นมาทำไมถึงที่นี่ ทั้งที่แถวออฟฟิศของเธอมีร้านอาหารดี ๆ เป็นสิบ“เหงาหรือเปล่า หรือยังคิดถึงหมอนั่นอยู่ ตัดใจซะเถอะนะ คนไม่ซื่อสัตย์ อย่าไปรักอยู่อีกเลย”“ไม่ได้รักแล้ว เลิกคิดถึง แล้วก็ไม่ได้เหงาด้วย”“ดีแล้ว ถ้าฉันไม่มีประชุมบ่ายโมงตรงจะไปนั

“เอเดน แม่ว่ากลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะจ๊ะ หรือจะนอนที่นี่ก็ได้ แม่จะให้คนขึ้นไปจัดห้องให้ แต่ไม่ต้องมานั่งรอยัยพราวแบบนี้หรอก ยังไงคืนนี้ก็ไม่กลับ”เมื่อไม่รู้จะตามหาพริ้มพราวได้จากที่ไหน เอเดนจึงมารอเธอที่บ้าน แต่นอกจากพ่อแม่ของเธอจะได้รับข้อความว่าคืนนี้เธอจะไปนอนค้างห้องเพื่อนโดยไม่ได้บอกว่าเพื่อนคนไหน ก็ไม่มีใครในครอบครัวติดต่อเธอและเพื่อนได้เลยสักคนเดียว“ผมเป็นห่วงคุณพราวครับ”“ไม่เป็นไรหรอก รายนั้นถ้ายังไม่พร้อมไม่มีทางกลับมาให้เอเดนเห็นหน้าหรอกนะ แม่ว่าอย่ารอเลย ไม่มีประโยชน์หรอก ไว้ยัยพราวกลับมาเมื่อไหร่แม่จะโทรไปบอก”“ขอบคุณมากครับคุณแม่ คุณพ่อ งั้นวันนี้ผมลากลับก่อนครับ”มาเฟียหนุ่มจำต้องล่าถอย เกิดเรื่องวุ่นวายในวันนี้เสียก่อน คนของเขาจึงยังไม่ทันได้ไปทำตามคำสั่ง แต่แทนที่จะกลับบ้าน จุดหมายปลายทางของเขาดันคือผับของเพื่อนรัก“เฮ้ย ทำไมมึงทำหน้าแบบนั้นวะ”แล้วเรื่องราวทั้งหมดก็ถูกเล่าให้เพื่อนสนิทฟัง ธนัทได้แต่ถอนหายใจ ทิ้งตัวพิงพนักโซฟาแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มไม่ต่างจากคนตัวโตที่มีสีหน้าเครียดจัด“แล้วมึงจะเอายังไงวะ”“กูติดต่อพราวไม่ได้เลย เบอร์เพื่อนพราวที่พ่อแม่เธอให้มาก็

ร่างงดงามถูกโยนขึ้นไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงหลังใหญ่อย่างไม่เบามือนัก ก่อนคนตัวโตจะตามขึ้นคร่อม จับล็อกข้อมือทั้งสองข้างขึงพืดกับที่นอน“ปล่อยฉันนะ ลากฉันมาที่นี่ทำไม”“ยังต้องถามอีกเหรอ นี่คุณไม่รู้เลยเหรอว่าทำอะไรลงไป”“ฉันไปนอนกับวินไง เหมือนที่คุณไปนอนกับแฟนคุณ”“ผมไม่ได้ไปนอนกับดา บอกแล้วไงว่าคุณกำลังเข้าใจผิด ทำไมคุณถึงไม่ให้โอกาสผมอธิบายบ้าง ประชดผมด้วยการไปนอนให้เพื่อนตัวเองเอานี่นะ”พริ้มพราวกระชากข้อมือออกมาแล้วตวัดฟาดใบหน้าหล่อเหลาจนหันไปอีกทาง แม้จะเจ็บ แต่มันไม่เท่าความรู้สึกปวดหนึบในหัวใจเมื่อรู้ว่าเธอไม่เคยแคร์เขาเลย“ทุเรศ ฉันไม่เคยเจอใครทุเรศเท่าคุณมาก่อนเลยคุณเอเดน ถ้าคิดว่าฉันสำส่อนนักก็เลิกกับฉันสิ จะลากฉันมาที่นี่ทำไม แหวนหมั้นฉันก็คืนคุณไปแล้ว”“บอกแล้วไง ว่าผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไป อยากเป็นอิสระนักก็ฆ่าผมได้เลยคุณพราว”เขาปล่อยข้อมือเล็กอีกข้าง พริ้มพราวพลิกกายขึ้นคร่อมทันที มือทั้งสองข้างบีบลำคอหนาจนแน่น เอเดนสบตาเธอเพียงนิดก็ปิดเปลือกตาลง ยอมให้เธอฆ่าเขาให้ตายโดยไม่คิดปัดป้องพริ้มพราวเกร็งข้อมือจนแขนสั่น มองคนตัวโตใต้ร่างที่ยอมจำนนก็ปล่อยมือแล้วทิ้งตัวซวนซบ ระดม

“ดาจะแต่งงานกับเอเดน พ่อกับแม่ช่วยไปคุยกับพ่อของเอเดนให้ทีค่ะเรื่องงานแต่ง”ทันทีที่กลับถึงบ้านก็เดินตรงดิ่งไปหาพ่อกับแม่ที่กำลังนั่งจิบชาในสวนยามเย็นทำรอยด์และดุจดาวอ้าปากค้าง“นี่แกเป็นบ้าอะไรยัยดา เลิกกับมันไปตั้งชาตินึงแล้วยังไม่เลิกละเมอเพ้อพกอีกเหรอ” รอยด์ตวาดลั่น“ดาท้อง เอเดนทำดาท้อง ได้ยินไหมคะ”รอยด์และดุจดาวเบิกตากว้างตกใจ เขาตวัดสายตาคมดุไปยังบอดี้การ์ดส่วนตัวที่ไว้ใจให้ดูแลลูกสาว แต่ดูแลกันท่าไหนถึงปล่อยให้ลูกสาวไปนอนกับอดีตคนรักจนท้อง“นี่แกเลิกกับมันแล้วยังไปนอนกับมันฟรี ๆ จนท้องอีกเหรอ ทำไมแกถึงสิ้นคิดขนาดนี้ ยัยดา” รอยด์ตวัดฝ่ามือฟาดใบหน้าลูกสาว ดุจดาวลุกขึ้นสวมกอดป้องกันลูกจากคนเป็นพ่อ“อย่ามาตบลูกฉันนะ คุณเป็นพ่อประสาอะไร ลูกกำลังมีปัญหา แทนที่จะช่วยกันแก้หรือปลอบใจ กลับมาทำร้ายลูก” ดุจดาวขึ้นเสียงใส่สามี“เข้าข้างกันเข้าไป จนมันท้องโย้กับผัวคนอื่น งามหน้าไหม”“เอเดนเขาเป็นผัวดา เขาต้องแต่งงานรับผิดชอบดากับลูก”“แล้วมันรู้เรื่องนี้หรือยัง”รดาเงียบกริบ อ้ำอึ้งไม่กล้าพูด คนเป็นแม่จึงเอ่ยถามแทนให้“เอเดนเขารู้หรือยังลูก ว่าทำดาท้อง”“รู้แล้วค่ะแม่”“แล้วเขาว่ายังไง จะ

แอรอนซื้อรถยนต์บังคับรุ่นใหม่ล่าสุดมาให้ลูกชายทั้งสองคนเป็นรางวัลที่ต่างสอบได้ลำดับต้น ๆ ของห้องเด็กชายเอเดนได้สีดำแบบที่ชอบ ส่วนเด็กชายแอนดริวได้สีแดงสีโปรด เด็กทั้งสองแม้จะไม่ค่อยได้เล่นด้วยกันใกล้ชิดเท่าไรนัก แต่ด้วยความเป็นเด็กแถมยังสายเลือดเดียวกันก็ลืมเลือนความบาดหมางของผู้ใหญ่ไปชั่วขณะ ต่างเอารถบังคับออกมาขับแข่งกันตรงถนนหน้าบ้าน“พี่เอเดน ผมปวดท้อง ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”แอนดริววัยห้าขวบทิ้งรถบังคับไว้บนพื้น วิ่งเข้าบ้านหลังใหญ่ ตรงดิ่งไปยังห้องน้ำ เอเดนจึงขับรถบังคับของตัวเองเล่นรอไปพลางสิริมาที่แอบซุ่มดูอยู่นานสบโอกาส จึงเดินเข้ามาคว้ารถบังคับคันสีแดงของลูกชายตัวเองปาลงพื้นชิ้นส่วนกระจัดกระจาย เอเดนหันขวับมองด้วยความตกใจ“น้าเข็ม ทำอะไรครับ”เอเดนวัยเพียงเก้าขวบไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไร เขายืนอึ้งมองเขมมิกากระทืบชิ้นส่วนจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนเธอจะเหลือบไปเห็นแอรอนเดินออกมาจึงขยับตัวเข้าหาเอเดน จับมือเขาเอาไว้แล้วทิ้งตัวล้มหงาย กรีดร้องบีบน้ำตานองหน้า“ว้าย เอเดน น้าเจ็บ”เด็กชายเบิกตาโพลง ยืนอึ้งมองเมียอีกคนของพ่อทิ้งตัวลงนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น เสี้ยววิน