Something Hot กำราบรักคู่หมั้นมาเฟีย

“คุณชาญรอสักครู่นะคะ พราวใกล้ถึงแล้วค่ะ ขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะคุณชาญ”พริ้มพราวกดวางสาย เท้าเหยียบคันเร่งเพื่อขับรถไปหาเจ้าของที่ดินผืนงามที่นัดคุยรายละเอียดไว้ให้เร็วที่สุด ก็ต้องเหยียบเบรกอีกครั้งหลังข้างหน้ามีไฟแดงวันนี้เธอติดประชุมสำคัญ กว่าจะแอบหนีบอดี้การ์ดลงมาได้ก็ทำให้ออกจากออฟฟิศใกล้เวลาที่นัดหมายอย่างฉิวเฉียด แถมการจราจรบนท้องถนนในช่วงบ่ายยังไม่เป็นใจยิ่งทำเธอร้อนรนด้วยที่ดินผืนงามผืนนี้เธอหมายตามานาน เมื่อพี่ชายซึ่งเป็นประธานบริหารเอ่ยปากให้เธอหาที่ดินสำหรับทำ Shopping Mall แล้วจะยกที่นั่นให้เธอบริหาร ไฟในกายนักธุรกิจสาวจึงลุกโชน“โอ๊ย รถจะติดอะไรแบบนี้เนี่ย ถ้าคุณชาญไม่พอใจขึ้นราคาที่ดิน พี่พอร์ชบ่นหูชาแน่”สาวสวยในชุดเดรสทันสมัยชะเง้อคอมองไปด้านหน้า ตีไฟเลี้ยวเพื่อเปลี่ยนเลนแล้วเหยียบคันเร่งอีกครั้งเมื่อสัญญาณไฟขึ้นสีเขียวแล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อรถยนต์คันหรูสีดำมันปลาบข้างหน้าดันเหยียบเบรกกะทันหัน และเธอที่กำลังเหยียบคันเร่งเพื่อออกตัวด้วยความใจร้อนก็หยุดรถไม่ทันเสียแล้ว จึงชนท้ายรถคันนั้นอย่างจัง“ว้าย...”พริ้มพราวนั่งตั้งสติอยู่ครู่ใหญ่ด้วยความตกใจ เสียงบ

“ขอโทษที่มาสายนะคะ เย็นวันศุกร์ รถติดมากเลยค่ะ”พริ้มพราวในชุดเดรสทันสมัยสีแดงนั่งลงฝั่งตรงข้ามโดยแอนดริวลุกขึ้นมาเลื่อนเก้าอี้ให้“ไม่เป็นไรครับ ผมรอคุณพราวได้เสมอ”คิ้วที่กันแต่งเป็นทรงสวยเลิกขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อมองหน้าชายหนุ่มที่เธอขับรถชนท้ายชัด ๆเขาหล่อมาก ตัวสูงใหญ่ ผิวพรรณขาวสะอาด ยิ่งใส่สูทสีเทาเข้มยิ่งทำให้เขาดูดีไปทุกกระเบียดนิ้วจนหัวใจดวงน้อยเต้นกระตุก“เอ่อ ค่ะ คุณสั่งอาหารหรือยังคะ สั่งได้เลยนะ เดี๋ยววันนี้พราวเลี้ยงคุณเอง”เพราะความประหม่ากับสายตาคมกริบที่แปลความหมายไม่ออกทำพริ้มพราวเปิดเล่มเมนูเพื่อสั่งอาหารแก้เขิน เขาเห็นดังนั้นจึงอมยิ้มแล้วทำตามบ้าง“ผมไม่เคยมาร้านนี้เลย ตกแต่งหรูหราดีนะครับ ไม่รู้ว่าอะไรอร่อยบ้าง”ชายหนุ่มชวนคุย เธอในฐานะเจ้ามือจึงยื่นหน้าไปแนะนำเมนูเด็ดของที่ร้านที่ถ้าเธอมากับเพื่อนก็มักจะสั่งกันเป็นประจำ“สเต๊กวากิวเลยค่ะ เนื้อที่นี่เขาดีมาก ๆ นุ่มละมุนเหมือนกับจะละลายในปากเลย กินคู่กับสลัดเข้ากันสุด ๆ ไม่อ้วน ได้ทั้งโปรตีนและไฟเบอร์”คนหล่ออมยิ้มเอ็นดูคนช่างพูด เธอไม่เห็นเหมือนคุณหนูแสนหยิ่งที่ชายหนุ่มเล่าลือกันสักนิดแต่ถึงแม้ว่าเ

“แอนดริว วันนี้เราไปกินมื้อเช้าบ้านพ่อกันนะจ๊ะ”เขมมิกาตรงเข้าหาลูกชายทันทีที่เขาลงจากชั้นสอง วันนี้เธอตื่นแต่เช้าเพื่อทำยำปลาสลิดทอดกรอบแบบที่สามีชอบเพราะสืบจากแม่ครัวบ้านใหญ่มาว่าเช้านี้มีข้าวต้มกุ๊ยขึ้นโต๊ะ แต่ลูกชายกลับส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่ดีกว่าครับแม่ วันนี้ผมนัดลูกค้าไว้ ช่วงบ่ายก็มีประชุมอีก ต้องรีบไปแล้ว เดี๋ยวรถจะติด”แอนดริวได้รับมอบหมายจากบิดาดูแลสายการบินภายในประเทศและต่างประเทศในแถบเอเชีย วันนี้มีบริษัททัวร์ยักษ์ใหญ่นัดคุย ถ้าเขาปิดดีลให้บริษัทนั้นมาใช้บริการสายการบินของเขาได้ก็จะทำให้เขามีผลงานเป็นที่ประจักษ์ต่างจากเอเดนที่ได้รับความไว้วางใจจากบิดาและบอร์ดบริหารให้ดูแลสายการบินที่เหลือทั้งหมด รวมถึงโลจิสติกส์ทั้งในและต่างประเทศด้วย ซึ่งตอนนี้สถานการณ์ด้านการขนส่งไม่ค่อยจะราบรื่นนัก“เหรอ เสียดาย แม่ว่าลูกควรไปให้พ่อเห็นหน้าบ้าง รายงานเรื่องผลประกอบการของลูกให้พ่อได้รู้ก็ยังดี อย่าปล่อยให้ไอ้เอเดนมันทำคะแนนอยู่ฝ่ายเดียวสิ”“เหอะ พ่อรู้อยู่แล้วครับแม่ว่าผมทำอะไรได้บ้าง อีกอย่างไอ้ลูกชายสุดที่รักของพ่อมันก็กำลังแย่ แม่คอยดูเถอะครับ มันนั่งเชิดหน้าอยู่ในตำแหน่งประธานได้อีกไม

เอเดนชะงักเล็กน้อย มองใบหน้าสวยหวานที่น่าจะขัดกับนิสัยใจคอของว่าที่คู่หมั้นแล้วลอบถอนใจ ตั้งแต่จำความได้ เขารักและสงสารแม่มาก จึงคิดว่าผู้หญิงที่อาจจะต้องมาเป็นภรรยาและได้หัวใจของเขาไปต้องเป็นคนอ่อนโยน ใจเย็น มองโลกแง่ดีและใจกว้างเหมือนแม่เขาเท่านั้นแต่พอเอาเข้าจริงกลับไม่เคยมีใครทำเขาใจเต้นแรงมาก่อนเหมือนอย่างรดา ที่ดูแตกต่างจากแม่ของเขาอย่างสิ้นเชิงเพราะเธอเป็นสาวสมัยใหม่ เปรี้ยว เฉี่ยว และเป็นตัวของตัวเองมาวันนี้กลับมีผู้หญิงอีกคนที่ดันทำหัวใจซึ่งกำลังแห้งแล้งไร้ความรู้สึกของเขาเต้นกระหน่ำสะท้อนในอก ทั้งที่เธอก็ดูแตกต่างจากรดา ด้วยท่าทีแสนพยศ มองเขาด้วยแววตาเอาเรื่อง ดูท่าเธอคงหยิ่งไม่น้อย ซึ่งปกติเขาไม่เคยเห็นผู้หญิงพวกนี้ในสายตาเลย“เอ่อ ผมชอบผู้หญิงที่เป็นตัวของตัวเองครับ” ตอบแบบกว้าง ๆ เอาไว้ก่อนเหลือบมองคู่หมั้นคนสวยอีกเล็กน้อยก็เห็นว่าเธอมองเขาอยู่ด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก เขาจึงจ้องตอบด้วยสายตาแบบเดียวกัน ไม่นานเธอก็หลบตา“ตายจริง หนุ่มสาวเขาเขินอายกันด้วย เอเดน พาน้องออกไปเดินเล่นข้างนอกเถอะลูก จะได้พูดคุยกันตามลำพัง นั่งอยู่กับผู้ใหญ่เต็มห้องก็คงไม่กล้าคุยกันสินะ”

“ทำไมวันนี้กลับดึก”แอนดริวที่กำลังเดินผ่านห้องโถงมืดสนิทชะงักเท้าก่อนหันไปมองยังโซฟาจึงเห็นว่าแม่ของตนนั่งดื่มไวน์อยู่ตามลำพัง“แม่ ทำไมมานั่งมืด ๆ คนเดียวครับ”เขาไม่ตอบแต่เดินไปเปิดไฟแล้วกลับมานั่งเคียงข้างแม่ที่สีหน้าดูไม่สู้ดีเท่าไรนักราวกับมีเรื่องกลุ้มใจ“นึกยังไงดื่มไวน์ครับแม่ มีอะไรหรือเปล่า” จะว่าเป็นการฉลองก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะเขายังไม่ทันจีบพริ้มพราวติด“แม่เกลียดมัน เกลียดอีสองแม่ลูกนั่นจนอยากจะฆ่าให้ตาย ทำไมพ่อต้องเข้าข้างพวกมันตลอด อะไรดี ๆ ไม่เคยตกมาถึงมือลูกของแม่เลย” พูดพลางกระดกไวน์หมดแก้ว ดวงตาวาววับสะท้อนแสงไฟดูน่ากลัว“พ่อยกอะไรให้มันอีกล่ะครับ คราวนี้หุ้นส่วนใหญ่หรือทั้งหมด” แอนดริวกัดกรามแน่น รู้ว่าพ่อก็รักตน แต่อย่างไรก็ยังน้อยกว่าลูกเมียหลวงวันยังค่ำ“เหอะ มันจะมากกว่านั้นอีก”แอนดริวเลิกคิ้วถาม คนเป็นแม่จึงกระดกไวน์หมดอีกแก้วแล้วเริ่มเล่า“พ่อของลูกหาผู้หญิงดี ๆ ให้มันน่ะสิ วันนี้เพิ่งจะไปสู่ขอกันมา อีกไม่นานก็คงหมั้นและแต่งงาน ขนาดมันมีนังรดาอะไรนั่นอยู่แล้วยังยอมเลิกเพราะผู้หญิงที่พ่อหาให้สมบูรณ์แบบอย่างที่ใครก็เทียบไม่ติด"แววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและ