บททั้งหมดของ Something Hot กำราบรักคู่หมั้นมาเฟีย: บทที่ 41 - บทที่ 50

ในขณะที่พริ้มพราวกำลังเรียนจัดดอกไม้ใส่แจกันแบบง่าย ๆ กับว่าที่แม่สามีโดยมีคนตัวโตนั่งมองด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น จึงรีบกดรับสายทันที“สวัสดีค่ะคุณชมพู่ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ที่ถามออกไปอย่างนั้นเพราะรับสายนิติบุคคลของคอนโดมิเนียมทีไรก็มักจะมีเรื่องทุกที“คุณพราว ชมพู่จะโทรมาแจ้งค่ะ ว่าช่วงนี้อย่าเพิ่งเข้ามานอนที่คอนโดนะคะ พอดีว่าห้องในชั้นเดียวกับคุณพราวมีปัญหากันค่ะ เรื่องซุกกิ๊ก เมียหลวงจับได้เลยเข้ามาพังห้องเสียเละ แถมยังเอาขวานจามท่อน้ำในห้องแตกหมดเลย ตอนนี้น้ำไหลท่วมทั้งชั้น กำลังซ่อมกันอยู่ค่ะ”“อะไรนะคะคุณชมพู่ น้ำท่วมทั้งชั้นเลยเหรอ แล้วน้ำเข้าห้องพราวไหมคะ ช่วยเอาคีย์การ์ดเข้าไปดูให้หน่อยนะคะ ถึงของจะไม่เยอะแต่เฟอร์นิเจอร์แพงค่ะ พราวกระเป๋าฉีกแน่ ๆ”“ชมพู่จัดการให้แล้วค่ะ น้ำเข้าแต่ไปยังไม่ถึงเฟอร์นิเจอร์หรอกค่ะ แต่ห้องอื่นก็มีเสียหายบ้าง ตอนนี้เลยวุ่นวาย ต้องโทรมาบอกคุณพราวไว้ก่อนเพราะวันหยุดคุณพราวชอบเข้ามานอนที่คอนโด”“พราวกำลังจะเข้าไปนอนคืนนี้เลยค่ะ คงไปไม่ได้แล้ว ยังไงรบกวนสั่งแม่บ้านให้ทำความสะอาดให้พราวด้วยนะคะ ถ้าเรียบร้อยก็แจ้งพราวที จะเข้

เลยเวลาอาหารเช้าไปแล้วแต่เอเดนและพริ้มพราวก็ยังไม่ลงมาร่วมโต๊ะ แอนดริวชะเง้อคอมองหาตลอดเวลาจนสิริมาอดที่จะสงสารไม่ได้ จึงใช้เด็กในบ้านให้ขึ้นไปตาม“คุณพราวคะ คุณพราว ตื่นหรือยังคะ”มดแดงเคาะประตูเรียกว่าที่เจ้านายคนใหม่ ยืนรออยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับ แต่ก็ไม่กล้าเสียมารยาทเปิดประตูเข้าไป“หรือว่าอาบน้ำอยู่ เดี๋ยวค่อยมาเรียกใหม่”คิดได้ดังนั้นจึงขยับตัวมายังประตูอีกบานแล้วเคาะเรียก“คุณเอเดนคะ คุณเอเดน ตื่นหรือยังคะ คุณผู้หญิงให้มาตามไปทานข้าวค่ะ”ร่างใหญ่ลืมตาขึ้นช้า ๆ เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ก่อนตกใจเมื่อคนตัวบางในอ้อมกอดที่ถูกเขาปลุกมารังแกแทบทุกสองชั่วโมงตัวร้อนจี๋ราวกับไฟกำลังจะลุกไปหายามาป้อนเธอก็พอดีกับที่ประตูถูกเคาะเรียกอีกครั้ง มดแดงยืนรออยู่อีกอึดใจก็เคาะเรียกใหม่ คราวนี้ประตูบานนั้นก็เปิดพรวดเอเดนในสภาพผ้าเช็ดตัวพันเอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูก็รู้ว่าเพิ่งตื่นนอนเปิดประตูถามเด็กในบ้าน“ว่าไงมดแดง”มดแดงผู้แสนสอดรู้สอดเห็นสอดส่ายสายตาเข้าไปในห้อง มองเห็นร่างบอบบางขาวผ่องนอนหลับอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา บนพื้นข้างเตียงมีเสื้อผ้าตกเกลื่อนก็ยกมือปิดปาก“เอ่อ คือคุณผ

“ฮึ่ย บ้าที่สุด ไอ้คนเฮงซวย สร้างภาพ”อินทิราทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องทำงานของพริ้มพราว หน้าตาบอกบุญไม่รับ คว้าแก้วน้ำผลไม้เย็น ๆ ที่รจเลขเอามาเสิร์ฟยกขึ้นดื่มระหว่างรอเวลาไปกินมื้อค่ำ“ไปหงุดหงิดอะไรมา” เจ้าของห้องเงยหน้าขึ้นจากแฟ้ม ชิดชนกและอาชวินที่นั่งอ่านนิตยสารอยู่บนโซฟาข้าง ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมองเช่นกัน“ก็หงุดหงิดผู้ชายของแกไงยัยพราว” พริ้มพราวเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยถาม“คุณเอเดนเหรอ”ชื่อนั้นทำอินทิราเลิกคิ้ว มองเพื่อนด้วยสายตาวิบวับล้อเลียน“แหม คุณเอเดนเป็นผู้ชายของแกแล้วหรือจ๊ะ เอ๊ะ หรือว่าแกสองคนมี Something กันแล้ว”เพิ่งรู้ว่าตัวเองพลาดไปจึงยกมือขึ้นปิดปาก ก่อนถลึงตาใส่เพื่อนจอมจุ้น“Something อะไร ไร้สาระ คนแบบนั้นเหรอที่ฉันจะมีอะไรด้วย”แม้ปากจะปฏิเสธแต่ดวงตากลมโตล่อกแล่กคู่นั้นไม่สามารถปิดบังเพื่อนรักทั้งสามคนได้ อินทิราและชิดชนกจึงหัวเราะออกมาเสียงดัง“จับได้แล้ว” ชิดชนกเอ่ยแซวบ้าง“จับได้อะไร นี่แกอย่ามาพูดมั่ว ๆ นะ”“เหรอ ไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่” ชิดชนกหันพยักพเยิดหน้ากับอินทิรา ในขณะที่อาชวินมองพริ้มพราวนิ่ง ๆ แต่ในใจวูบโหวงบอกไม่ถูก“ไม่เนียนอะไร นี่พวกแกเป็นอะไรเนี่ย ห

“แอนดริวลูกแม่ กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ”เขมมิกาวิ่งถลากางแขนโอบกอดลูกชาย ริมฝีปากยกยิ้มสะใจ อึดใจก็ผละห่างลูบใบหน้าหล่อเหลาอย่างภาคภูมิใจ“เก่งมากลูก แม่ภูมิใจในตัวลูกที่สุด”“อะไรครับแม่” ทั้งที่วันนี้มีเรื่องวุ่นวายในบริษัท แต่แม่กลับดีใจ ทำเขางงไม่น้อยว่ามีเรื่องอะไรน่ายินดีเกิดขึ้นหรือเปล่า“ก็เรื่องนั้นไง ลูกของแม่เก่งมาก เอาเสียไอ้เอเดนจอดสนิท ได้ข่าวว่าบอร์ดบริหารกำลังจะถอดมันนี่ ดีเลย ลูกของแม่จะได้ขึ้นเป็นใหญ่แทน คราวนี้พ่อต้องให้ความสำคัญกับลูกแม่มากที่สุด อยากได้อะไรก็จะได้แน่นอน”“ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับแม่” แม่ของเขาก็เป็นอีกคนเหรอที่คิดว่าเขาอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เขมมิกาเลิกคิ้ว มองสบตาลูกชาย ก่อนยิ้มขำ“แหม ไม่ต้องปิดบังแม่ก็ได้ ความลับของลูก แม่ไม่มีวันเอาไปบอกใครหรอกจ้ะ แต่เสี่ยงน่าดูเลยนะที่ใช้แผนนี้ แต่ลูกแม่กล้าได้กล้าเสียอยู่แล้วนี่นา แบบนี้ค่อยสมเป็นลูกแม่หน่อย ดีใจด้วยนะจ๊ะลูก”“แม่ครับ ผมไม่ได้ทำจริง ๆ”“เอาล่ะ ไม่ทำก็ไม่ทำ ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าแล้วมากินข้าวเถอะจ้ะ แม่จะให้เด็กจัดโต๊ะรอ”พูดจบก็เดินเข้าครัวไปสั่งคนรับใช้ให้วุ่นวาย แอนดริวถอนใจพรืด กัดกรามแล้วเดินออกจากบ

หนุ่มสาวที่กรำศึกสวาทมาทั้งคืนรู้สึกตัวตื่นในช่วงสาย คนตัวบางขยับกายอย่างเมื่อยขบแล้วลืมตาขึ้น ภาพที่เห็นคือหน้าอกหนั่นแน่นปลายยอดสีชมพูอ่อนที่เธอหนุนนอนต่างหมอนมาทั้งคืนภาพความเร่าร้อนจนเตียงโยกหลั่งไหลเข้ามาเป็นฉาก ๆ อินทิราเบิกตากว้างขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนเงยหน้าสบตากับผู้ชายคนแรกในชีวิต“คุณ...”อินทิราผุดลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มปิดบังร่างกายเปลือยเปล่า ในขณะที่แอนดริวลุกขึ้นนั่งช้า ๆ มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดเขามีสติรู้ตัวตั้งแต่ที่สอดใส่เข้าไปในช่องทางเล็กแคบที่เป็นของเขาคนแรก ตอนนั้นชั่งใจว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้ แต่ผนังบอบบางหนึบหนับดึงดูดเขาเอาไว้จนไม่อาจละห่างไปไหน และหลังจากวินาทีนั้น เขาก็ไม่ปล่อยให้เธอได้นอนหลับอีกเลยจนเช้า“เอ่อ คุณอิน คือผม...”“มะ ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ”เขาเลิกคิ้วถาม ทำไมเธอถึงพูดออกมาแบบนั้น ทั้งที่เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอแท้ ๆ แม้ภายนอกเธอจะดูปราดเปรียวมั่นใจ แต่ยังคงเก็บพรหมจรรย์เอาไว้ แสดงว่าเธอคงเห็นเรื่องนี้สำคัญ แต่ความเมาก็ทำให้เขาทำเรื่องบ้า ๆ ลงไปเสียแล้ว แม้ในครั้งต่อไปจะใช้ความเมาเป็นข้ออ้างไม่ได้ก็ตามที“แต่เรามีอะไรกัน”“อืม หยุดพูดเถอะ