บททั้งหมดของ Something Hot กำราบรักคู่หมั้นมาเฟีย: บทที่ 21 - บทที่ 30

“ไงวะ ไอ้เสือ หายหน้าหายตานะมึง”ธนัท เจ้าของโรงงานผลิตเครื่องดื่มมึนเมาชื่อดังเดินมาตบบ่าทักทายเอเดนก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างกันในผับหรูที่ตนเองเป็นเจ้าของ“ช่วงนี้กูยุ่ง ๆ ทั้งงานทั้งเรื่องส่วนตัว”“แล้วทำไมวันนี้มาหากูถึงนี่ได้ มีอะไรหรือเปล่า”เพื่อนที่คบกันมานานตั้งแต่ยังไม่ทันแตกเนื้อหนุ่มแค่มองตาก็รู้ใจ แววตาเหนื่อยล้าของเอเดนบ่งบอกทุกอย่างหมดแล้ว“กูว่าจะมาบอกข่าว ก่อนที่มึงจะไปได้ยินจากคนอื่นแล้วมาโวยวายกู”“อะไรวะ หรือว่ามึงทำดาท้อง”“กูเลิกกันแล้ว” คำตอบนี้ทำธนัทตกใจเบิกตาโพลง“อะไรนะ นี่มึงเลิกกับดาแล้วเหรอ รักกันจะตายห่าทำไมเลิกกันวะ”“กูกำลังจะหมั้นกับผู้หญิงที่พ่อหาให้” คำตอบของเอเดนทำธนัทตกใจหนักกว่าเดิม“ฮะ มึงเนี่ยนะจะหมั้นกับผู้หญิงคนอื่น มึงสู้เรื่องดามาตั้งหลายปี แข็ง ๆ อย่างมึงงัดข้อกับพ่อได้สบาย แล้วทำไมถึงยอมหมั้นกับผู้หญิงที่พ่อหาให้วะ”“ผู้หญิงคนนั้นคือ พริ้มพราว คลาร์ก”“อะไรนะ ว่าที่คู่หมั้นมึงคือคุณพริ้มพราวเหรอ คนนี้สวยฉิบหาย อย่างกับนางฟ้า หยิ่งมากด้วย ไม่เคยมีใครจีบติด ทายาทคลาร์กเลยหรือวะ ถึงว่ามึงถึงยอมให้พ่อจับคลุมถุงชน แล้วดาล่ะ”“ถ้ากูจะสู้เรื่อง

“ไม่ ปล่อยฉันนะ ฉันจะอยู่กับวิน”เธอพยายามแกะมือใหญ่ที่กำข้อมือเล็กไว้แน่น แต่กลับต้องตกใจเมื่ออยู่ ๆ ก็มีหญิงสาวแสนสวยโผล่เข้ามาในสมการ“เอเดนคะ ปล่อยไปสิ เธอจะเต้นยั่วใครหรือจะไปนอนกับใครก็เรื่องของเธอสิคะ เรากลับคอนโดกันดีกว่าค่ะ อย่ามาเสียเวลาความสุขของเราเลย”รดาตรงเข้ากอดแขนเอเดนแน่น ทำเขาถอนหายใจ พยายามแกะมือเธอออกก็ทำไม่ได้“ดา อย่าพูดแบบนี้ มันไม่ดีกับคุณนะ”“มาโวยวายฉันว่านัวกับผู้ชายคนอื่น ที่แท้ตัวเองก็นัดแฟนเก่ามานัวกันอยู่ที่นี่เหมือนกัน งั้นก็แยกย้ายเถอะค่ะ ฉันเองก็จะไปเปิดโรงแรมหาความสุขกับวินเหมือนกัน”“ไม่ได้”“คุณห้ามฉันไม่ได้หรอก วันนี้เรายังไม่ได้หมั้นกัน ฉันยังโสด มีสิทธิทำอะไรกับใครก็ได้ ไปกันเถอะวิน”พริ้มพราวสะบัดข้อมือจนหลุดจากมือใหญ่ที่แข็งราวคีมเหล็ก ก่อนควงแขนเพื่อนรักแต่เอเดนก็สลัดรดาออกไปแล้วก้าวพรวดคว้าร่างบางกลับมาอีกครั้งคนเมาไม่มีเรี่ยวแรงพอจะปฏิเสธ ถูกเขาลากออกจากผับอย่างง่ายดาย ทุกคนจึงทำได้แค่วิ่งตามออกมา“เฮ้ย อะไรกัน จะลากเพื่อนฉันไปไหน ปล่อยนะ”อินทิราที่เพิ่งทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเสร็จเห็นเข้าก็รีบวิ่งไปดักหน้าได้ทันตรงลานจอดรถ“อิน ช่วยฉันด้

คนเมาหลับไปนานแล้วแต่มาเฟียหนุ่มยังนอนกอดเธอเงียบ ๆ ฟังเสียงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอด้วยหัวใจเต้นกระหน่ำเขาทำเธอถึงสวรรค์ แต่ตัวเองค้างเติ่งอยู่บนยอดดอยมาหลายครั้ง ยังไปไม่ถึงไหนเสียทีด้วยยังไม่กล้าหักหาญน้ำใจว่าที่คู่หมั้นแสนพยศกรามแกร่งขบแน่นตัดใจผละห่าง ก้าวลงจากเตียงแล้วจูบหน้าผากมนอีกครั้งก่อนจะพูดคำที่แทบไม่เคยพูดกับใคร“ฝันดี”เอเดนออกจากห้องไปแล้ว พริ้มพราวที่ยังหลับสนิทขยับตัวเข้าหาไออุ่นที่เคยทำเธอหลับฝันดี แต่กลับไม่มีอีกแล้ว มีเพียงผ้าห่มผืนหนาที่เขาห่มคลุมให้ก่อนเดินออกจากห้องเท่านั้นที่ทำให้เธอไม่อ้างว้างเกินไปนักมาเฟียหนุ่มกลับขึ้นรถตู้สุดหรูสีดำมันปลาบ ไม่นานก็เคลื่อนตัวออกไปจากคฤหาสน์หลังงาม เขาทิ้งตัวพิงเบาะรถ หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้ากับเรื่องวุ่นวายที่ผ่านมาตลอดทั้งวัน โดยเฉพาะที่บังเอิญเจอทั้งคนรักเก่าและว่าที่คู่หมั้นในสถานที่เดียวกันแต่ที่ไม่เหมือนกันคือผู้หญิงคนหนึ่งยังรักและตามตอแยเขาไม่เลิก ไม่ว่าอย่างไรก็จะเอาเขากลับไปให้ได้ แต่อีกคนกลับรังเกียจ แถมเธอยังเดตกับผู้ชายถึงสองคนในเวลาเดียวกัน ถ้าเขาไม่ไปลากตัวเธอกลับมาส่งบ้านก่อน ป่านนี้คนที่ทำเธอถึงสวรรค์คงเป็นผู

“แกหายหัวไปไหนมาทั้งคืน ยัยดา”รอยด์โวยวายเสียงดังเมื่อลูกสาวเดินเข้าบ้านมาในเวลาบ่ายคล้อย หลังจากได้รับรายงานจากแม่บ้านว่าเธอยังไม่กลับมาตั้งแต่เมื่อคืน“พ่อสนใจดาด้วยเหรอคะ”“อย่ามาเล่นลิ้นกับพ่อ บอกมาว่าแกไปไหน ไปนอนกับไอ้เอเดนมาอีกแล้วใช่ไหม” เสียงตวาดลั่นทำมาร์ตินที่ตามเอากระเป๋ามาให้เธอหยุดชะงักเท้า“ถ้าใช่แล้วจะทำไมคะพ่อ ดารักเอเดน เรารักกัน”“เหอะ มันกำลังจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน โดนมันเขี่ยทิ้งแล้วยังไม่รู้ตัวอีก ถ้าแกทำตามที่พ่อสั่ง ไม่ดื้อกับพ่อ ป่านนี้เราแก้แค้นพวกมันสำเร็จไปแล้ว แกไม่ต้องเสียตัวให้มันฟรี ๆ มาหลายปีแบบนี้ แกนี่มันโง่จริง ๆ”รดากำมือแน่นจนแขนสั่น ดวงตาวาววับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา นึกเจ็บใจกับทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิต“ดารักเอเดน จะไม่มีวันทำร้ายเขา”“แล้วมันรักแกไหม”“รัก เขารักดา”“ถ้ามันรักแกจริง ๆ มันไม่ทิ้งแกไปแบบนี้หรอก แต่นี่เพราะมันไม่รัก ก็อย่างว่า แกจะไปสู้ทายาทตระกูลคลาร์กได้ยังไง”“ไม่จริง เดี๋ยวเขาก็กลับมาหาดา เขาแค่ไปทำตามหน้าที่”“แกนี่มันโง่จริง ๆ ผู้ชายมีตั้งเยอะแยะ แกจะคบกับใครก็ได้ ฉันไม่เคยหวงห้าม ไม่เคยสนใจว่าผู้ชายของแกต้องเป็นนักธุรกิจ

“ผมเป็นคนหวงของครับ ของของผม ถ้าไม่ยกให้ก็อย่าหวังว่าใครจะหยิบไปใช้ได้”“แต่ฉันไม่ใช่สิ่งของของคุณ” เธอเชิดหน้าขึ้น ดวงตาวาววับเอาเรื่อง“ครับ คุณไม่ใช่สิ่งของ แต่คุณเป็นว่าที่เมียผม มันไม่มากกว่าสิ่งของเหรอ ขนาดของผมยังไม่แบ่งใครใช้เลย พอนึกภาพออกไหมครับคุณพราว”“นี่คุณเอเดน...”“เอ่อ เดี๋ยวก่อนค่ะ อย่าเพิ่งทะเลาะกัน พวกเราไม่ได้มาทำเรื่องเสียหายจริง ๆ นะคะคุณเอเดน พราวกับวินคบกันมานานแล้ว คุณจะให้พราวเลิกคบเพื่อนผู้ชายทุกคนมันก็ไม่ใช่นะคะ”“ผมไม่ได้ให้เลิกคบกันแบบเพื่อน แค่เว้นระยะห่างให้เหมาะสม แล้วก็อย่าคิดหวังในตัวผู้หญิงของผมอีกก็พอ ผมว่าพวกคุณก็น่าจะรู้นะ ว่าคำว่าเหมาะสมมันคือตรงไหน”อาชวินกัดกรามกำมือแน่น ดวงตาวาววับสะท้อนแสงไฟด้วยความไม่พอใจ ฮึดฮัดจะเข้าไปมีเรื่องแต่โดนชิดชนกกอดแขนรั้งเอาไว้“ไอ้วิน แกใจเย็นดิ๊”“แกดูมันสิ...”“หุบปาก เอ่อ คุณเอเดน พวกฉันรับปากค่ะว่าต่อไปนี้จะรักษาระยะให้สองคนนี้อย่างเหมาะสม แต่ขอเอาเกียรติเป็นประกันเลยว่าวินไม่ได้ทำอะไรไม่ดีไม่งามกับพราวจริง ๆ” ชิดชนกช่วยพูดบ้าง อาการเมามายแทบหายไปเป็นปลิดทิ้ง“ขอบคุณครับที่เข้าใจ งั้นวันนี้ผมขอพาคุณพราวกลับ