All Chapters of Something Hot กำราบรักคู่หมั้นมาเฟีย: Chapter 61 - Chapter 70

ในที่สุดเอเดนก็มานั่งอยู่ในห้องรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลคลาร์ก“ผมขอโทษครับคุณพ่อ คุณแม่ ผมจะไม่ให้ดาเข้ามายุ่งกับผมและคุณพราวอีก จะรับผิดชอบแค่ลูก ไม่มีความสัมพันธ์กันอีกแน่นอนครับ สัญญาว่าจะมีคุณพราวเป็นภรรยาแค่คนเดียว คุณพ่อคุณแม่อนุญาตให้ผมแต่งงานกับคุณพราวด้วยเถอะนะครับ”เมื่อมาถึงก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ครอบครัวของพริ้มพราวฟังทันที แม้ว่าเธอจะไม่ยอมลงมาต้อนรับเขาก็ตามพิรัชย์มองชายหนุ่มรุ่นลูกแล้วถอนหายใจ เรื่องนี้เขารู้มาบ้างแล้วจากลูกสาวตั้งแต่วันนั้น กำลังรออยู่ว่าทางเอเดนจะว่าอย่างไร“พ่อเข้าใจว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นก่อนที่เราสองคนจะหมั้นกัน แต่ยัยพราวทิฐิแรง ถ้ายังเคลียร์เรื่องนี้ไม่ได้ รดายังไม่ยอมรับข้อตกลงและยังเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเอเดนอยู่ ยังไงยัยพราวก็จะไม่ยอมแต่งงาน เด็กดื้อบอกพ่อกับแม่ไว้แบบนั้น”รู้ว่าทางเอเดนเลือกลูกสาวตัวเองแน่นอน แต่ทางฝั่งรดาล่ะ จะยอมจบจริง ๆ หรือเปล่า นี่คือสิ่งที่ทางฝ่ายหญิงกังวล“ผมทราบครับ ผมเองก็กำลังให้ทนายร่างข้อตกลงสัญญาร่วมรับผิดชอบลูก”“แล้วถ้ารดาไม่ยอมเซ็นและไม่ยอมรับข้อตกลงเรื่องนี้ล่ะจ๊ะ เอเดนจะทำยังไง” พาขวัญเอ่ยถาม“ผมก็คงต้องแ

มือใหญ่คว้าข้อมือบางแล้วลากไปขึ้นลิฟต์ เธอกรีดร้องดังลั่นแต่ไม่มีใครสักคนแถวนั้นจะสนใจช่วยเหลือ ทุกคนเดินผ่านเธอไปราวกับมองไม่เห็น ก่อนจะถูกโยนไปบนเตียงกว้างในห้องสุดหรูของโรงแรมและกาสิโนแห่งนี้รดากระถดตัวหนี เบิกตากว้างตกใจจนแทบช็อก คนตัวโตถอดเสื้อออกแล้วตามขึ้นคร่อม จูบซอกคอเธออย่างกักขฬะทำเธอสะอิดสะเอียนแทบอาเจียน“กรี๊ด ปล่อยฉันนะไอ้บ้า พ่อฉันเอาแกตายแน่ กรี๊ด...”“หุบปากสักทีสิวะ อยากเจ็บตัวก่อนโดนเอาหรือไง ได้ กูจะจัดให้ ชักรำคาญแล้วเหมือนกัน”ใบหน้าสวยหวานถูกตบจนหน้าหัน แก้มใสขึ้นรอยนิ้วมือแดงเถือก นักเลงตัวโตก้มลงจูบไซ้ซอกคอไม่เลิก แม้เธอจะดิ้นหนีก็ไม่เป็นผล แต่เพียงชั่ววินาที ร่างใหญ่ของชายที่คร่อมทับเธออยู่ก็ลอยหวือลงไปนอนแอ้งแม้งบนพื้น ก่อนชายสองคนนั้นจะโดนซ้อมน่วมนอนจมกองเลือดรดาที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงลุกขึ้นนั่งร้องไห้ มาร์ตินหันมองก็กระโจนพรวดดึงเธอเข้ามากอดแนบอก หัวใจแกร่งเต้นกระหน่ำแทบหลุดออกจากขั้วตอนนั้นเขากำลังตรวจเช็กความเรียบร้อยในห้องควบคุมกล้องวงจรปิด เห็นเธอถูกนักเลงคุมกาสิโนลากเข้าห้องจึงตามมาช่วยเธอได้ทัน หากเขาขึ้นมาตรวจความเรียบร้อยช้าอีกเพียงนิดคงไม่ทันได้เห

วิลสัน พวกเขาไม่รู้จัก แต่บอนด์...พวกเขารู้จักดี เป็นหนึ่งในตระกูลมาเฟียรุ่นบุกเบิกที่ทำเรื่องผิดกฎหมายมานาน แม้ไม่ใช่มิตรแต่ก็ไม่ใช่ศัตรูขนาดจะห้ำหั่น จนสุดท้ายราล์ฟและสมิธเลิกกิจการผิดกฎหมายทุกอย่างและล้มเลิกแก๊งมาเฟีย แต่บอนด์กลับไม่ยอมวันหนึ่งทางการกวาดล้างบอนด์จนสิ้นซาก สมาชิกในแก๊งรวมทั้งหัวหน้าต้องกระเสือกกระสนหนีตาย ระหกระเหินพลัดถิ่นมาด้วยความยากลำบาก กว่าจะก่อร่างสร้างตัวจนมีทุกอย่างในวันนี้ได้ก็หลายชั่วอายุคน ทั้งหมดนี้เกิดจากพลังความแค้นปลุกเร้าให้ฮึกเหิมไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาไปเสียก่อนด้วยเชื่อสนิทใจว่าถูกสองตระกูลหักหลังนำข้อมูลของบอนด์ไปให้ทางการจึงถูกกวาดล้างได้โดยง่ายดาย และการที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนมันสร้างรอยแค้นในรุ่นต่อ ๆ มา เลยสร้างสมฐานอำนาจแล้วตั้งใจวางแผนทำลายทั้งสองตระกูลนี้ให้ย่อยยับ“บอนด์ นี่มึงเป็นทายาทบอนด์ที่โดนทางการโค่นล้มเหรอ” รอนด์ถาม“ใช่ กูเอง กว่าจะมีวันนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ พวกกูตามดูพวกมึงมานาน ตั้งแต่รุ่นพ่อของพวกมึงแล้ว มึงคงไม่รู้กันสินะว่าที่ โจเซฟ สมิธ ถูกฆ่าตายเป็นฝีมือของพวกกู ไม่ใช่ตระกูลราล์ฟ”ความจริงที่ออกจากปากของทายาทบอนด์ทำคนส

“คุณรอยด์ครับ ผมพร้อมดูแลคุณดุจดาวกับคุณดา แต่เรื่องแต่งงานคุณรอยด์อย่าบังคับคุณดาเลยครับ ผมเป็นแค่บอดี้การ์ด ไม่มีอะไรคู่ควรกับคุณดาสักอย่าง วันหนึ่งคุณดาก็ต้องเจอคนที่เหมาะสมคู่ควรและทำให้คุณดารักได้ ที่ไม่ใช่ผม”รดาเหลือบมองบอดี้การ์ดส่วนตัวแล้วเงยหน้าขึ้นมองพ่อ ในแววตาเต็มไปด้วยความสับสน“เอาล่ะ เรื่องนี้ก็ตัดสินใจกันเอาเอง ฉันจะไม่บังคับฝืนใจใครอีกแล้ว ถ้านายไม่อยากแต่งงานรับผิดชอบยัยดาที่เคยทำยัยดาท้องก็ไม่เป็นไร”“ไม่ใช่อย่างนั้นครับคุณรอยด์ แต่ผม เอ่อ ผม...”“พอ ๆ บอกแล้วไงว่าไปตัดสินใจกันเอาเอง ฉันจะไม่ยุ่ง แต่ขออย่างเดียว ไม่ว่าเรื่องนี้จะจบอย่างไร ฉันฝากนายดูแลเมียกับลูกของฉันด้วย”“ครับ เรื่องนี้คุณรอยด์ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะดูแลคนที่คุณรอยด์รักให้ดีที่สุด”เมื่อรอยด์และดุจดาวกลับไปพักผ่อนที่บ้านเพื่อเตรียมตัวเกี่ยวกับเรื่องคดีความ ในห้องพักผู้ป่วยจึงเหลือเพียงมาร์ตินและรดาอีกครั้ง“นายไม่คิดจะรับผิดชอบชีวิตฉันใช่ไหม ตอนนี้ไม่มีลูกแล้วเลยลอยตัวสินะ”มือใหญ่ที่กำลังห่มผ้าให้คนป่วยชะงัก สบตาเธอด้วยสายตาเจ็บปวดตัดพ้อ“แค่ผมทำคุณดาท้องก็เลวมากพอแล้วครับ ตอนนี้คุณดาเป็นอิสระจากคน

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไมคะ”อินทิราเอ่ยถามขึ้นเมื่อแอนดริวเดินจับมือพาเธอเข้ามานั่งข้างกันที่เก้าอี้ในสวนริมแม่น้ำ“แค่อยากพาคุณมานั่งชมวิว ที่นี่บรรยากาศดีนะครับ”ดึกแล้ว บรรยากาศรอบกายจึงหนาวเย็นกว่าปกติ แอนดริวจึงถอดเสื้อสูทคลุมทับไหล่บอบบางให้“บรรยากาศดีจริงด้วยค่ะ”“หนาวไหมครับ”“ไม่หนาวแล้วค่ะ คุณให้เสื้อฉันมาแล้วนี่”“แต่ผมหนาวจัง”“งั้นเอาเสื้อคืนไปสิคะ”อินทิราจะถอดเสื้อสูทคืนให้ แต่แอนดริวกลับยกร่างบางขึ้นมานั่งตักแล้วกอดเธอแน่น ๆ แทน“คุณแอนดริว เดี๋ยวใครเห็น ที่นี่ที่สาธารณะนะ”“ก็ไม่ได้จะทำอะไรนี่ครับ แค่นั่งตักเอง ผมหนาว ขอกอดคุณให้อุ่นหน่อยสิ”“ฉันว่าคุณจะเจ้าเล่ห์เกินไปแล้วนะคะ”คนตัวบางตวัดสายตาค้อนขวับอย่างไม่จริงจังนัก แอนดริวหัวเราะเบา ๆ ก่อนรั้งคางเรียวให้หันกลับมาหา“พอพี่ชายใกล้จะแต่งงาน ผมก็เริ่มอยากแต่งบ้างแล้วสิ”“แล้วมาบอกฉันทำไมคะ อยากแต่งก็ให้พ่อคุณหาภรรยาให้แบบพี่ชายคุณสิ”“แน่ใจหรือครับที่อยากให้ผมทำอย่างนั้น”อินทิราเม้มปาก สะบัดหน้าหนี แอนดริวจึงได้โอกาสไต่จูบแผ่วเบาบนซอกคออย่างต้องการหยอกเย้า เธอยันอกแกร่งแล้วเอนกายหนี แต่เขากลับรั้งต้นคอเล็กเข้ามารับจู