เขตหวงห้ามรักคนเย็นชา のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

วันต่อมา ภายในห้องทำงานประธานบริหาร ทรายเดินถือแฟ้มรายงานสรุปผลวิจัยตลาดชิ้นใหม่เข้ามาวางบนโต๊ะทำงานไม้หรูอย่างเป็นระเบียบ ซ่อนความหวั่นไหวภายใต้ความสุภาพอย่างมิดชิด ภีมนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานในชุดเสื้อเชิ๊ตสีขาวแบรนด์ดังพับแขนถึงศอก ขับเน้นบุคลิกที่ดูหล่อเหลาทรงอำนาจ และข้างกายเขาก็ยังมีเจ้าเอยที่แวะเข้ามาในฐานะที่ปรึกษาแบรนด์ภาพลักษณ์ นั่งคอยเอาใจสารพัดและปอกผลไม้ใส่จานให้อยู่ข้างๆ “แฟ้มข้อมูลสรุปผลวิจัยพฤติกรรมผู้บริโภคที่ท่านประธานสั่งคัดแยกด่วนค่ะ” ทรายเอ่ยเสียงเรียบสนิท ปฏิบัติต่อเขาเหมือนคนไม่คุ้นเคย ภีมปรายสายตาคมกริบจากหน้าจอแท็บเล็ตขึ้นมามองใบหน้าหวานของทรายอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ใดๆ ชายหนุ่มรับแฟ้มไปเปิดดูพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ “ข้อมูลกลุ่มตัวอย่างตรงนี้ ทำไมมีแค่นี้คุณทราย” ภีมจี้ถามอย่างเฉียบขาด “บริษัทเราต้องการความก้าวหน้าและการวิเคราะห์ที่แม่นยำ ทำงานให้มันละเอียดกว่านี้หน่อย” “กลุ่มตัวอย่างนี้คัดเฉพาะฐานลูกค้า VIP ตามที่ฝ่ายการตลาดระบุมาค่ะท่านประธาน” “ภีมคะ เอยว่าน้องเขายังไม่เข้าใจระดับมาตรฐานของแบรนด์เราน่ะค่ะ งานถึงได้ออกมาดูจืดชืด ไร้รสนิยม

เช้าวันจันทร์ที่ห้องทำงานของประธานฝ่ายบริหาร ทรายเดินถือสมุดโน้ตและเอกสารก้าวเข้ามาด้านในหลังจากได้รับสายเรียกตัวด่วน “ท่านประธานมีงานด่วนอะไร ชี้แจงดิฉันได้เลยค่ะ” ทรายเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น ภีมนั่งพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางของเขาดูสุขุมน่าเกรงขามสมกับเป็นผู้นำ สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตานั้นดูเรียบสนิทและเย็นชา ทว่าลึกๆในใจเขายังคงมีความหงุดหงิดใจจากภาพที่เธออยู่กับผู้ชายคนอื่นค้างคาอยู่ “โปรเจ็กต์โคแบรนด์รอบนี้ พาร์ทเนอร์ต้องการข้อมูลสถิติเปรียบเทียบเพิ่ม” ภีมเลื่อนเอกสารส่งให้ น้ำเสียงเรียบต่ำ “ผมต้องการให้คุณสรุปดาต้าชุดนี้ให้เสร็จภายในวันนี้” “ดิฉันจะรีบจัดการให้เสร็จตามกำหนดค่ะ” ทรายรับเอกสารมาถือไว้ เตรียมจะหมุนตัวเดินออกไป “เดี๋ยว” ภีมเอ่ยขัดขึ้นเสียงเรียบ สายตาจ้องลึกเข้าไปในตาเธอ “ไปดื่มที่บาร์เมื่อคืนวันศุกร์…ดูท่าทางคุณทรายจะสนุกดีนะ” ทรายชะงักไปเล็กน้อย แต่สายตายังคงว่างเปล่าราบเรียบ “ดิฉันแค่ไปทานข้าวและพบปะเพื่อนร่วมห้องสมัยมัธยมตามปกติค่ะ” “งั้นเหรอ…” ภีมขยับตัวเล็กน้อย มุมปากจุดรอยยิ้มบางเบาที่ดูเยือกเย็น “ในฐานะนักวิเคราะห์กลยุทธ์ของที่นี่

บ่ายวันต่อมา เจ้าเอยเดินเข้ามาในห้องทำงานของภีมโดยไม่ได้เคาะประตูตามความสนิทสนม ทว่าสายตาของเธอสะดุดเข้ากับเอกสารอนุมัติงบประมาณและโครงสร้างตำแหน่งพิเศษบนโต๊ะทำงานที่ภีมลืมเก็บลงลิ้นชัก “ภีมคะ นี่มันอะไรกัน” เจ้าเอยหยิบเอกสารตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายวิเคราะห์กลยุทธ์ส่วนภูมิภาคขึ้นมาอ่าน ใบหน้าหวานตึงขึ้นทันที “เปิดตำแหน่งพิเศษ ยื่นข้อเสนอเงินเดือนสูงสามเท่า แถมยังใช้ฝ่ายกฎหมายบีบให้คุณทรายกลับมาทำงานอีก ภีมทำแบบนี้ทำไมคะ” ภีมละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามปกติอย่างรวดเร็ว แววตาคู่นั้นยังคงนิ่งสนิท “มันเป็นเรื่องของผลประโยชน์ทางธุรกิจครับเอย” ภีมตอบเสียงเรียบ นุ่มนวลกับเธอเหมือนทุกครั้ง “ดีลระดับอินเตอร์ช่วงปลายปี ขอบเขตงานมันกว้างขึ้น และดาต้าวิเคราะห์ความเสี่ยงที่ทีมงานหลังบ้านทำอยู่ตอนนี้ สู้โครงสร้างตัวเลขที่คุณทรายทำไว้ไม่ได้เลย พี่จำเป็นต้องให้คนเก่งอย่างเธอมาคุมงาน” “แต่ตอนที่เอยบอกว่ากลัวงานสะดุด ภีมยังบอกเองเลยนี่คะว่าให้คนอื่นทำแทนได้ ทำไมตอนนี้ต้องลงทุนใช้อำนาจในมือบีบผู้หญิงคนนั้นขนาดนี้ ภีมคิดอะไรอยู่กันแน่” เจ้าเอยสบตาภีมด้วยความระแวงและไม่พอใ

ณ ร้านของชำเล็กๆในต่างจังหวัด บรรยากาศยังคงเงียบสงบและเรียบง่าย ทรายในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดากำลังนั่งเช็คยอดรายรับรายจ่ายของร้านอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้ ใบหน้าสวยดูนิ่งสงบและผ่อนคลายขึ้นมาก สายตาคู่สวยจับจ้องอยู่ที่ตัวเลขในสมุดบัญชีเล่มเล็กอย่างตั้งใจ หลังจากตัดขาดจากโลกวุ่นวายและก้าวเดินจากกรุงเทพมาได้สองเดือน ทรายไม่ได้ดิ้นรนหางานออฟฟิศหรูหราทำอีก เธอเลือกที่จะใช้ความรู้ด้านการวิเคราะห์ดาต้าที่มี ติดต่อรับงานฟรีแลนซ์เกี่ยวกับการวางกลยุทธ์ยอดขายออนไลน์ให้พาร์ทเนอร์ท้องถิ่นควบคู่ไปกับการช่วยป้าดูแลร้านชำ “ทราย กินข้าวเหนียวมะม่วงหน่อยไหมลูก ป้าเพิ่งทำเสร็จ” คุณป้าเดินยิ้มถือจานขนมเข้ามาทักทาย “ขอบคุณค่ะป้า วางไว้ตรงนี้ได้เลยค่ะ เดี๋ยวทรายเคลียร์สรุปยอดตรงนี้อีกนิดแล้วจะทานค่ะ” ทรายเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบางๆให้ผู้ใหญ่ด้วยความสบายใจ หัวใจของเธอในตอนนี้กลับมานิ่งสงบและเข้มแข็งอย่างแท้จริง ความรู้สึกหน่วงหนักในอกที่เคยเกิดขึ้นซ้ำๆตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย กระทั่งวันที่เขาปล่อยกล่องของขวัญร่วงลงพื้นในวันเขารับปริญญา รวมถึงความเย็นชาที่ได้รับในออฟฟิศตลอดหลายเดือน ได้กลายเป็นเพียงเศษเสี

ช่วงค่ำวันนั้น หลังจากปิดร้านโชห่วยและคุณป้าแยกไปพักผ่อนแล้ว ทรายยังคงยืนเช็คสต๊อกสินค้าอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้เพียงลำพัง แสงไฟนีออนดวงเก่าส่องกระทบใบหน้าสวยที่ราบเรียบไร้ความรู้สึก เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ก้าวเข้ามาในความมืดทำให้เธอเตรียมจะหันไปมอง ทว่ายังไม่ทันได้หมุนตัว ร่างสูงใหญ่ของภีมก็ขยับเข้ามาประชิด ก่อนที่วงแขนแกร่งจะยื่นมาโอบล้อมและสวมกอดทรายจากด้านหลังอย่างนุ่มนวลและหนักแน่น หมับ ทรายชะค้างไปทันที แผ่นหลังบางสัมผัสได้ถึงแผงอกกว้างที่กำลังสั่นสะท้านและหยาดน้ำตาอุ่นร้อนของภีมที่ไหลร่วงกระทบลงบนลาดไหล่จนรับรู้ได้ถึงความเปียกชื้น ร่างสูงปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่ เขาซุกใบหน้าลงกับความหอมละมุนที่เขาเคยละเลย พร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกผิดและโหยหาทั้งหมดในชีวิต “พี่ขอโทษ…ทราย พี่ขอโทษจริงๆ” ภีมกระซิบเสียงสั่นพร่าระคนสะอื้น ชายหนุ่มยอมทิ้งมาดประธานบริหารผู้เย่อหยิ่งและอีโก้ทั้งหมดกอดรัดเธอไว้แน่น “อย่าผลักไสพี่ด้วยคำว่าท่านประธานอีกเลยนะ พี่รู้แล้วว่าพี่มันโง่และใจร้ายกับทรายมาตลอดตั้งแต่มหาลัย พี่ขอร้อง…กลับไปอยู่ข้างพี่เถอะนะทราย” ความอบอุ่นในอ้อมกอดที่เธอเ