Semua Bab ความเสียใจหลังการหย่าร้าง: อดีตภรรยาแก้แค้น : Bab 101 - Bab 110

ผ่านไปสามวันแล้วตั้งแต่เอเดรียนตื่นขึ้นจากภาวะวิกฤตแสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างโรงพยาบาล ปกคลุมใบหน้าของเขาด้วยแสงนวล—สีผิวที่สดใสกลับคืนมาอย่างช้าๆ ร่างกายของเขายังคงอ่อนเพลีย แต่ในดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งโรสแมรี่นั่งอยู่ข้างเตียง เข้าเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมเรียบง่าย ผมของเธอปล่อยยาวไหลลงมาบนไหล่ เธอไม่เคยห่างจากข้างกายเขาไปไหนเลย สายตาของเธอจ้องมองเขาตลอดเวลาราวกับกลัวว่าถ้าเขาปิดตาลงอีกครั้ง เขาอาจจะหายไปจากเธอตลอดกาล“อย่าจ้องฉันอย่างนั้นสิโรส เดี๋ยวฉันจะรู้สึกเหมือนถูกเทวดาผู้เฝ้าดูความตายจ้องตามอยู่หรอก” เอเดรียนแกล้งล้อเล่นพร้อมรอยยิ้มอ่อนแอโรสแมรี่ตาลอย “ถ้างั้นฉันก็คือเทวดาผู้คุ้มครองของคุณ ไม่ใช่เทวดาผู้เฝ้าดูความตายแน่ๆ”รอยยิ้มเบาๆ ลอยขึ้นที่ริมฝีปาก แต่ในดวงตาของเธอก็ยังซ่อนความเศร้าที่ยังไม่หายขาด “รู้ไหม… ทุกคืนฉันยังได้ยินเสียงปืนดังขึ้นในหัวฉันอยู่เสมอ”เอเดรียนมองเธอด้วยความอ่อนโยน “ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน แต่ฉันไม่เคยเสียใจที่ทำลงไป ตราบใดที่คุณยังอยู่ตรงนี้ นั่นก็เพียงพอแล้ว”โรสแมรี่หลบสายตาลง “คุณโง่จริงๆ ถ้ากระสุนนั่นเจาะลึกไปกว่าน

ผ่านไปสองสัปดาห์นับแต่การพิจารณาคดีของแคสซานดราจบสิ้นลงเป็นครั้งแรกที่ดูเหมือนผ่านไปนานแสนนาน ที่โรสแมรี่สามารถตื่นขึ้นมาได้โดยไม่มีความกลัวหรือความหวาดผวากดทับทรวงอกอากาศยามเช้าบนระเบียงอพาร์ทเมนต์ของเธอเย็นสบายและเบาสบาย เธอจิบชาร้อนขณะที่ท้องฟ้าสีพาสเทลอ่อนนุ่มแผ่ขยายอยู่เหนือศีรษะ สายลมพัดพลิ้วเส้นผมบางเส้นให้คลอนแคลน“เช้านี้ดูเงียบสงบจังเลย”เธอกระซิบพูดกับตัวเองจากในห้องนั่งเล่น มีเสียงที่คุ้นเคยและอ่อนโยนดังตอบกลับ“ช่วงนี้คุณพูดอย่างนั้นทุกเช้าเลยนะ”เอเดรียนยืนอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย รอยยิ้มของเขาอบอุ่นบาดแผลจากกระสุนบนหน้าอกยังไม่หายสนิททั้งหมด แต่ตอนนี้เขาดูแข็งแรงขึ้น — มั่นคงขึ้นกว่าเดิมเขาเดินเข้าหาเธออย่างช้าๆ พร้อมถือถาดอาหารเช้ามา“คุณไม่จำเป็นต้องทำอาหารเช้าให้ฉันทุกวันหรอก”โรสแมรี่พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเขินอายเล็กน้อย“ฉันไม่ได้ทำให้คุณนะ” เขาล้อเล่นเบาๆ“ฉันทำเพื่อจะได้เห็นรอยยิ้มของคุณตอนที่คุณพูดคำว่า ‘ขอบคุณ’ ต่างหาก”โรสแมรี่ตาลอยเล็กน้อย ทว่ามุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้น“ตอนนี้คุณเก่งเรื่องพูดหวานๆ ขึ้นมากแล้วสินะ?”“ก็เรียนรู้มาจากครูผู้เชี่ย

ท้องฟ้ายามบ่ายแก่ๆ ปกคลุมด้วยเมฆสีเทาหนาแน่นเหนือเรือนจำหญิงแห่งเมืองเสียงอึกทึกดังก้องไปทั่ว — นักข่าวตะโกนเรียก กล้องถ่ายรูปแฟลชวาบวบ ไมโครโฟนถูกยื่นเข้ามาเต็มไปหมด“จริงเหรอครับที่วันนี้จะมีการปล่อยตัวแคสซานดรา วาเลนตี?”“นายเอเดรียน เดเวโร เป็นคนสั่งการเองหรือเปล่าครับ?”เสียงตะโกนดังยิ่งขึ้นเมื่อประตูเหล็กดังกรูดเปิดออกจากเบื้องหลังประตู เดินออกมาผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเรียบร้อย ท่าทางสง่างาม รอยยิ้มจางๆ แต่แฝงไว้ซึ่งชัยชนะ — แคสซานดราผมของเธอปลิวไสวตามสายลม ดวงตาสงบนิ่งแต่แหลมคม เหมือนคนที่เพิ่งเอาชนะเกมอันโหดร้ายที่ยาวนานมาได้เบื้องหลังเธอ ยืนชายร่างสูงในชุดสูทสีเทา ทันทีที่เขาปรากฏตัว กล้องทั้งหลายก็แฟลชวาบวบถี่ยิบเอเดรียน เดเวโร“คุณเอเดรียน! จริงเหรอครับที่คุณเป็นคนเซ็นเอกสารปล่อยตัวแคสซานดรา วาเลนตี?”“นี่เป็นการให้อภัย — หรือเป็นการจัดการทางธุรกิจครับ?”“คุณจะชี้แจงอย่างไรกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของประชาชน?”เอเดรียนไม่พูดอะไรเลย สีหน้าเขานิ่งเฉยยิ่งกว่าหิน ไม่อาจอ่านอารมณ์ใดๆ ได้เขาเพียงเดินผ่านฝูงชน โดยไม่สนใจคำถามใดๆ ในขณะที่แคสซานดราเดินเคียงข้างกับเขา — บางครั้งก็ยิ้ม

สายลมยามคืนกระซิบแผ่วผ่านสวนของคฤหาสน์หรูรอบนอกเมือง แสงโคมไฟสวนสลัวส่องสว่างให้เห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ใต้ต้นมะลิ — แคสซานดราเธอเงยหน้ามองท้องฟ้า สูดลมเย็นเข้าปอดพร้อมรอยยิ้มแย้มที่แฝงเจตนาเลวร้ายคดเคี้ยวริมฝีปาก“ในที่สุด…” เธอกระซิบ “ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้เป๊ะทุกประการ”จากความมืด มีชายในชุดสูทสีดำเดินออกมา — ลูคัส คนที่เธอไว้วางใจที่สุด“ขั้นตอนที่หนึ่งสำเร็จแล้วครับ” เขารายงานด้วยอากาศเฉยชา “เอเดรียนกับโรสแมรี่เลิกรากันแล้ว”แคสซานดราหันมาสบตาเขา ดวงตาแหลมคมและวาบวบด้วยแสงแห่งชัยชนะ“ดีมาก ตอนนี้เดินหน้าสู่ขั้นตอนที่สอง คราวนี้เราจะทำให้เอเดรียนสูญเสียทุกอย่าง — ไม่เพียงแค่ความรัก แต่รวมถึงความไว้วางใจในคนรอบข้างด้วย”ลูคัสค่อยๆ กระตุกยิ้มรับ “เอกสารปลอมเตรียมพร้อมแล้วครับ ทุกฉบับดูราวกับเขียนด้วยมือของโรสแมรี่จริงๆ”รอยยิ้มของแคสซานดรากว้างขึ้น “สมบูรณ์แบบ มันเป็นเพียงเรื่องของเวลา ก่อนที่เขาจะเริ่มสงสัยในทุกสิ่งทุกอย่าง”เธอเดินเข้าหาคฤหาสน์ซึ่งกลายเป็นที่หลบภัยลับของเธอ ทุกก้าวมั่นคง สง่างาม และเต็มไปด้วยอำนาจควบคุม“ฉันสัญญากับเธอ” เธอกระซิบ ดวงตาเปล่งประกาย “พวกเขาจะทำล

เสียงโซ่ตรวนกระทบกันเบาๆ ดังก้องไปทั่วห้องสอบสวนแคสซานดรานั่งอยู่ด้วยอาการสง่างามและสุขุม มือถูกใส่กุญแจมือไว้ข้างหน้า ผมยาวสีดำปล่อยคลุมไหล่ข้างหนึ่ง บางส่วนบังใบหน้าที่สุขุมและคำนวณไว้อย่างแนบเนียน ตรงข้ามโต๊ะ สารวัตรสองนายจ้องมองเธออย่างเงียบๆ ขณะที่เครื่องเล่นเทปบันทึกการพิจารณาคดีเบื้องต้นเล่นซ้ำไปเรื่อยๆแต่ในดวงตาของแคสซานดราไม่มีความกลัว — มีเพียงอำนาจในการควบคุม และแสงประกายเงียบๆ ของแผนการที่กำลังเดินหน้าต่อไป“งั้น” สารวัตรคนหนึ่งถาม “คุณยอมรับว่าคุณมีสิทธิ์เข้าถึงฐานข้อมูลบริษัทของเอเดรียน มอนต์โกเมอรี่ใช่ไหม?”ริมฝีปากของแคสซานดรายกยิ้มบางๆ “สิทธิ์เข้าถึง? แน่นอนค่ะ ตอนนั้นฉันได้รับอนุญาตตามกฎหมาย เอเดรียนเองเป็นคนเซ็นอนุมัติให้ฉัน”สารวัตรอีกคนหน้าบึ้ง “แต่คุณใช้สิทธิ์นั้นเพื่อจัดฉากโรสแมรี่ ไวท์ และปรับเปลี่ยนข้อมูลทางการเงินของบริษัท”“หลักฐานอยู่คะ?” แคสซานดราเอียงตัวเข้ามาเล็กน้อย “คุณไม่มีหลักฐาน มีเพียงการคาดเดาและความสิ้นหวังเท่านั้น”รอยยิ้มเยาะเย้ยของเธอกว้างขึ้น เธอรู้ดีว่าจะหลบเลี่ยงกฎหมายอย่างไรภายนอกสถานีตำรวจ ฝนตกกระหน่ำไม่หยุดโรสแมรี่ยืนอยู่ใต้ร่มสีดำ เ