Semua Bab ความเสียใจหลังการหย่าร้าง: อดีตภรรยาแก้แค้น : Bab 81 - Bab 90

ฝนตกกระหน่ำอย่างหนักตลอดคืน เสียงฝนกระทบหน้าต่างห้องเช่าของโรสแมรี่ราวกับน้ำตาที่ไม่มีวันหมด เธอนั่งอยู่ที่ขอบเตียง จ้องมองอย่างว่างเปล่าที่ภาพร่างที่กระจายอยู่บนพื้น กระดาษบางแผ่นยับยู่ยี่ บางแผ่นถูกฉีกขาด—สะท้อนให้เห็นสภาพหัวใจของเธอที่พังทลายลงเช่นกันเพิ่งจะได้รับข่าวร้ายจากเพื่อนร่วมงาน—เดเมียนถูกขับออกจากบริษัทของเอเดรียน พร้อมข้อหาแพร่ข่าวลวงเกี่ยวกับแคสซานดร้า โรสแมรี่กำมือถือแน่น ความคิดหมุนเวียนสับสน“เดเมียน… ทำไมคุณต้องทำแบบนั้นด้วย” เธอกระซิบเบาๆ “คุณไม่น่าเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องยุ่งยากแบบนี้เลย…”แต่ก่อนที่ความคิดจะจบลง เสียงเคาะประตูดังแรงขึ้นทั่วห้องตุบ… ตุบ… ตุบ…ร่างกายของเธอตึงเครียด“ใครนั่น?” เธอถามด้วยเสียงสั่นไม่มีคำตอบมีเพียงเสียงฝีเท้าที่จางหาย… เสียงลากสิ่งของบางอย่างไปตามพื้นทางเดิน โรสแมรี่กลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก แล้วค่อยๆ เข้าไปใกล้ประตูด้วยความระมัดระวังเมื่อเธอเปิดประตูเพียงเล็กน้อย สิ่งของอย่างหนึ่งหล่นลงมาบนพื้น—ตุ๊กตาผ้าเก่าแก่ คอถูกมัดด้วยเชือกสีแดงตาของตุ๊กตาถูกเย็บปิดอย่างหยาบๆ และตรงกลางอก มีข้อความเขียนด้วยปากกาสีดำหนาๆ ว่า:“เลิกซะ ก่อน

เสียงส้นสูงของแคสซานดร้าดังก้องไปทั่วทางเดินกระจกในตึกสำนักงานอันสูงตระหง่านและเย็นชาของเธอ สายตาของเธอเปล่งประกายด้วยความโกรธเคืองอย่างรุนแรง ทุกก้าวที่เธอเดินล้วนเป็นการประกาศถึงความโกรธที่ลุกโชน ในมือขวาเธอกำแก้วไวน์ที่เหลือครึ่งแก้วไว้อย่างแน่น แก้วสั่นสะเทือนไปพร้อมกับทุกย่างก้าวที่กระทบพื้นหินอ่อนผู้ช่วยหนุ่มเดินตามอยู่ข้างหลัง ร่างสั่นเทา เสียงพูดแทบจะไม่ได้ยิน“คุณผู้หญิง… ทีมรักษาความปลอดภัยเพิ่งส่งรายงานมา พวกเขา… พวกเขาตามรอยโรสแมรี่กับเดเมียนไม่ทันในช่วงพายุฝนนี้”แคสซานดร้าหยุดยืนอย่างฉับพลัน แก้วไวน์กระแทกพื้นจนแตกเสียงดัง แดงฉานราวกับเลือดกระจัดกระจายไปบนกระเบื้องสีขาวที่สะอาดตา“อะไรนะ?” เสียงของเธอดังออกมาอย่างเยือกเย็นและน่ากลัว “ตามไม่ทันเหรอ?”ผู้ช่วยตกใจกระตุกถอยหลัง “พวกเขาหลบหนีออกทางประตูหลังของห้องเช่าโรสแมรี่ รถของพวกเขายังหาตำแหน่งไม่เจอ—”แคสซานดราหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ เงาสะท้อนของเธออยู่ท่ามกลางแสงไฟเมืองที่สว่างวิบวับท่ามกลางสายฝน เธอลีบตาลง ขากรรไกรกระชากแน่น“เธอคิดว่าซ่อนหนีฉันได้เหรอ?” แคสซานดร้ากระซิบ น้ำเสียงแหลมคมราวกับเศษแก้ว “โรสแมรี่ไม่รู้ด้ว

“อย่าคิดว่าจะทำลายฉันได้ด้วยวิดีโอราคาถูกแค่คลิปเดียวโรสแมรี่!”เสียงของแคสซานดร้าดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่มืดมิด แหลมคมและเต็มไปด้วยความอาฆาต เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อน ทุกย่างก้าวล้วนประสานกับเสียงนาฬิกาที่ติ๊กต่ำอยู่ไม่หยุด—ราวกับเสียงระเบิดที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ตึงเครียดในคืนนี้มิราผู้ช่วยส่วนตัวยืนสั่นเทาอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสารและโทรศัพท์มือถือที่สั่นไม่หยุดพร้อมการแจ้งเตือนข่าวด่วน“คุณผู้หญิง… คลิปวิดีโอแพร่ไปทั่วทุกแห่งแล้ว แฮชแท็ก #ความยุติธรรมสำหรับโรสแมรี่ ขึ้นอันดับหนึ่งแล้ว หลายแบรนด์เริ่มที่จะ—”“หุบปาก!” แคสซานดร้าตะคอกเสียงดังดวงตาที่แดงก่อมองเปลวไฟแห่งความโกรธ เธอหยิบแก้วไวน์จากโต๊ะขึ้นมาดื่มรวดเดียวจบ แล้วฟาดแก้วทิ้งลงกำแพงแก้วแตกเสียงดังกระจายไปทั่วพื้นหินอ่อนที่เย็นยะเยือก“ไม่มีใครกล้าท้าทายฉันแล้วไม่ต้องเสียค่าแลกเปลี่ยน” เธอขมวดปากพูด น้ำเสียงเย็นชาและน่ากลัวแคสซานดราหันมองเงาสะท้อนของตนเองบนหน้าต่างกระจกสูง แล้วยิ้มเยาะ “ถ้าพวกเขาอยากทำศึก… ฉันจะให้พวกเขาได้เห็นจริงๆ”เช้าวันต่อมา โรสแมรี่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงมือถือที่ส

“โรส… คุณแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนี้?” เสียงของมาร์คัสตึงเครียดข้ามโต๊ะ ห้องทำงานเล็กๆ ที่พวกเขาเช่ามาราวกับกลายเป็นสนามรบไปแล้ว ตรงหน้าโรสแมรี่มีแล็ปท็อปเปิดอยู่—พร้อมจะเผยแพร่วิดีโอที่จะทำลายแคสซานดร้าลงอย่างถาวรโรสแมรี่จ้องมองหน้าจอที่สว่างวาบอย่างเงียบๆ ลมหายใจหนักอึ้ง ดวงตาแดงก่อมบวมช้ำ ใบหน้ามีรอยฟกช้ำและความเหน็ดเหนื่อย แต่ความมุ่งมั่นในตัวเธอกลับลุกโชนแรงกว่าความกลัวที่ท่วมท้น“ฉันเสียทุกอย่างไปหมดแล้วมาร์คัส” เธอพูดด้วยเสียงอ่อน “ชื่อเสียง ครอบครัว คุณปู่… แม้แต่คนที่ฉันเคยรัก จะมีอะไรให้กลัวอีกแล้ว?”มาร์คัสจ้องมองใบหน้าเธอ “คุณกำลังจะเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองนี้ แคสซานดร้าจะไม่นั่งเฉยอย่างแน่นอน”รอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหนื่อยล้าปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากเธอ “เธอทำร้ายคนที่ล้มลงจนจุดนี้แล้วไม่ได้หรอก”—บ่ายวันนั้น โรสแมรี่ยืนอยู่เบื้องหลังกล้องถ่ายทอดสดของสื่ออิสระแห่งหนึ่ง เธอสวมชุดดำเรียบง่าย ผมมัดรวบอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีเครื่องประดับ ไม่มีหน้ากากแสร้งทำ—มีเพียงสายตาที่ลุกโชนด้วยความจริงใจนักข่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ กระซิบ “คุณมีเวลาห้านาทีเท่านั้น หลังจากนั้นเราอาจจะดู

“ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นอย่างกะทันหันมาร์คัส?” เสียงของโรสแมรี่สั่นพร่าขณะที่เธอจ้องมองจดหมายในมือ บนโต๊ะประชุมเล็กๆ มีซองจดหมายสีขาวกองซ้อนกันราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่น แต่ละซองล้วนบอกข้อความเดียวกัน: การถอนทุนและยุติการร่วมมือทั้งหมดสีหน้าของมาร์คัสเคร่งเครียด “ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันโรส เมื่อเช้านี้นักลงทุนรายใหญ่สามรายโทรมาพร้อมกัน พวกเขาบอกว่า… มีแรงกดดันจากผู้มีอิทธิพลระดับบน พวกเขาเกรงว่าถ้ายังเกี่ยวข้องอยู่ ชื่อเสียงของตนเองอาจจะเสียหายไปด้วย”โรสแมรี่คันคิ้ว “แรงกดดัน? จากใคร?”มาร์คัสก้มหน้าลง “พวกเขาไม่ยอมบอก”โรสแมรี่ถอนหายใจยาวอย่างสั่นเทา แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ เธอเริ่มเดินไปมาทั่วห้อง—ห้องประชุมเล็กๆ ที่เคยก้องกังวานไปด้วยเสียงหัวเราะและพลังงาน ตอนนี้กลับเงียบเหงาจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงส้นรองเท้าของเธอกระทบพื้นไม้ที่ทำลายความเงียบ“เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะถอนตัวพร้อมกันโดยไม่มีเหตุผล” เธอกระซิบด้วยเสียงที่กระชากด้วยความโกรธ “ต้องมีใครบางคนอยู่เบื้องหลังแน่ๆ”มาร์คัสเงยหน้ามอง “คุณคิดว่าเป็นแคสซานดร้าใช่ไหม?”โรสแมรี่หัวเราะอย่างขมขื่นและว่างเปล่า “จะมีใครอีกที่มีอิทธิพลมา