Semua Bab ความเสียใจหลังการหย่าร้าง: อดีตภรรยาแก้แค้น : Bab 61 - Bab 70

“คาสซานดรา!” เสียงของโรสแมรี่ดังลั่นไปทั่วห้องนั่งเล่นที่หรูหรา ซึ่งหญิงสาวกำลังนั่งจิบชาอย่างสงบคาสซานดราหันมาด้วยสีหน้าแสร้งทำเป็นประหลาดใจ “โรสแมรี่เหรอ? พระเจ้า เธอมาโดยไม่ได้นัดหมาย… เกิดอะไรขึ้น?”โรสแมรี่ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าตึงเครียด กำมือแน่นด้วยความโกรธที่พยายามกลั้นไว้ “อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้! ภาพร่างชุดในคอลเลกชันระดับนานาชาติของฉันหายไปหนึ่งแผ่น! เมื่อวานคุณเป็นคนภายนอกเพียงคนเดียวที่เข้ามาในร้านของฉัน! คืนมันกลับมา—เดี๋ยวนี้!”คาสซานดราวางถ้วยชาลงอย่างสุขุม แล้วหัวเราะเบาๆ “เธอกล่าวหาฉันเหรอ? เมื่อวานฉันมาด้วยความบริสุทธิ์ใจ แถมยังตั้งใจจะสั่งชุดจากเธออีกด้วย แล้วตอนนี้กลับมาว่าฉันเป็นขโมย? นี่มันอับอายมากจริงๆ นะโรสแมรี่”โรสแมรี่ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงสั่นพร่าไปด้วยความโกรธ “อย่ามาพลิกแพลงคำพูด ฉันรู้ว่าคุณขโมยไป! ภาพร่างนั่นคือชีวิตของฉัน—ทำงานมาหลายเดือน! คุณจะไม่ทำลายฉันด้วยวิธีนี้!”คาสซานดราลุกขึ้นอย่างช้าๆ ท่าทางสง่างาม แต่ในดวงตาแวววาวด้วยการเยาะเย้ย “เธอคิดไปเองมากไปหรือเปล่า บางทีเธออาจจะวางผิดที่ หรือมันหล่นหายไปไหนมา—แล้วตอนนี้ก็ต้องการแพะรับบาป ก

“หยุดตรงนี้แหละ เอเดรียน”เสียงของโรสแมรี่เย็นยะเยือก ตัดผ่านอากาศที่เงียบสงบของสุสานในช่วงบ่ายแก่ๆเธอยืนอยู่ตรงหน้าหลุมฝังศพแม่ของเธอ วางดอกไม้สีขาวลงไปด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา ดวงตาของเธอยังคงเปียกชื้น แต่ความมั่นคงในอารมณ์ปรากฏให้เห็นผ่านการกดกลั้นเสียงร้องไห้ไว้อย่างเข้มแข็งเอเดรียนหยุดยั้งลงห่างจากเธอเพียงไม่กี่เมตร ร่างกายของเขาแข็งเกร็ง ดวงตาจ้องมองไปที่หลังของผู้หญิงที่เขาเฝ้าปรารถนา — ผู้หญิงที่เขาเจ็บปวดอยากจะกอดให้แน่น หายใจของเขาหอบกระชั้น แต่เขารู้ดีว่าเขาไม่อาจยอมแพ้“โรสแมรี่…” เสียงของเอเดรียนแหบพร่า “ฉันรู้ว่าคุณไม่อยากเห็นฉันที่นี่ แต่ฉันจำเป็นต้องมา ฉัน… ฉันอยากจะขอโทษ”โรสแมรี่หันมาบ้างเล็กน้อย สายตาของเธอแหลมคมและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณกล้ามาที่นี่ได้อย่างไร? มาที่สถานที่อันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ที่ที่ฉันอยากจะอยู่เพียงลำพังกับแม่ของฉันเท่านั้น? คุณยังมีหน้ามายืนอยู่ตรงหน้าฉันได้อีกเหรอ?”เอเดรียนค่อยๆ ก้มหน้าลง รับทุกคำพูดของเธอราวกับเป็นการตีทำร้าย “ฉันรู้ว่าฉันทำผิด ฉันรู้ว่าฉันล้มเหลวที่จะเป็นคนที่ปกป้องคุณได้ แต่ฉันไม่เคยตั้งใจที่จะทรยศคุณเลย ฉันแค่… โง่เขลา

“คุณโรสแมรี่ ได้โปรดพิจารณาอีกครั้งเถอะครับ นี่เป็นโอกาสที่ยิ่งใหญ่มาก — ไม่ใช่แค่สำหรับคุณ แต่สำหรับบริษัทของเราด้วย”เสียงของผู้จัดการหนุ่มจากบริษัทเอเดรียนคอร์ปแฝงความหวัง ขณะที่เขายืนอยู่ในร้านบูติกขนาดเล็กเรียบง่ายของโรสแมรี่ ข้างหลังเขา พนักงานอีกหลายคนถือแฟ้มเอกสารข้อเสนอหนาแน่นโรสแมรี่ ซึ่งเพิ่งวางกรรไกรตัดผ้าลง หันกลับมาด้วยสีหน้าที่เย็นชา “โอกาสที่ยิ่งใหญ่? หลังจากทุกอย่างที่เอเดรียนทำกับฉันแล้ว? หลังจากเรื่องโกหกทั้งหมด บาดแผล และความอับอายที่ฉันต้องทนเพราะบริษัทของเขา?”ผู้จัดการหนุ่มขยับตัวอย่างกระวนกระวาย แล้วจ้องมองเพื่อนร่วมงาน “พวกเราขออภัยอย่างจริงใจในความเข้าใจผิดที่ผ่านมาครับ บริษัทเอเดรียนคอร์ปเห็นคุณค่าในผลงานของคุณอย่างสูงคุณโรสแมรี่ บริษัทเชื่อว่ามีเพียงคุณเท่านั้นที่จะดูแลการเปิดตัวคอลเลกชันล่าสุดของเราได้”โรสแมรี่หัวเราะอย่างแห้งแล้งและขมขื่น แล้วกอดอก “เห็นคุณค่าในตัวฉัน? พวกคุณนึกถึงฉันก็ต่อเมื่อนักออกแบบคนอื่นๆ ล้มเหลวหมดแล้วใช่ไหม? ต่อเมื่อเอเดรียนเกือบจะสูญเสียนักลงทุนไปทั้งหมดแล้ว? อย่ามาดูถูกฉันเชียว”ทันใดนั้น ประตูร้านก็ถูกเปิดออกกว้าง เอเดรียนก้าว

“ไม่ใช่… เรื่องนี้มันไม่สมเหตุสมผลเลย”เสียงของเอเดรียนต่ำและตึงเครียด เขาขากรรไกรแน่นขณะจ้องมองหน้าจอแล็ปท็อป ข่าวพาดหัวเกี่ยวกับโรสแมรี่และเดเมียนจากมิลาโนกรุ๊ปยังคงแพร่กระจายไปทั่วสื่อออนไลน์ ทุกบทความล้วนมีน้ำเสียงเดียวกัน — แหลมคมและเต็มไปด้วยเรื่องอื้อฉาว“นักออกแบบที่เป็นประเด็นร้อนพบรักใหม่ หลังปฏิเสธโครงการของบริษัทเอเดรียน”มาร์คัสยืนอยู่ใกล้ประตู ลังเลที่จะพูด “ท่านครับ ข่าวลือแพร่กระจายเร็วมาก ถ้าเราไม่หยุดมัน ชื่อเสียงของบริษัทอาจจะเสียหาย นักลงทุนเริ่มสอบถามกันแล้วครับ”เอเดรียนตีหมัดลงบนโต๊ะอย่างแรง “เวรเอ้ย!” เขาตะคอก “ฉันรู้ว่าโรสแมรี่ไม่ใช่คนแบบนั้น! แต่เรื่องนี้… มันดูเป็นระบบเกินกว่าจะเป็นแค่ข่าวลือเปล่าๆ”มาร์คัสก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น จ้องดูสีหน้าของเจ้านายอย่างระมัดระวัง “ท่านคิดว่ามีใครอยู่เบื้องหลังเหรอครับ?”เอเดรียนหยุดชั่วครู่ แล้วลีบตาจ้องมองหน้าจอ “คาสซานดรา”มาร์คัสหน้าบึ้ง “คาสซานดราเหรอครับ? คุณหมายถึงคุณคาสซานดรา — คนที่เคยดูแลงานสื่อประชาสัมพันธ์ของเราเหรอครับ?”ดวงตาของเอเดรียนประกายแวววาว “เธอเป็นคนเดียวที่รู้ตารางการร่วมมือระหว่างเรากับโรสแมรี่ และช่วง

“พอแล้ว! เลิกได้แล้ว!”โรสแมรี่กระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแรง หน้าจอร้าวร้าวด้วยแรงกระแทก เธอหายใจหอบกระชั้น ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง ตั้งแต่เช้ามา โทรศัพท์ของเธอไม่เคยหยุดสั่น — การแจ้งเตือนนับพันรายการทะลักเข้ามา ทุกข้อความล้วนเต็มไปด้วยคำด่าทอและการเยาะเย้ย“ผู้หญิงไร้ค่า!”“คนที่เห็นแก่ตัว! แสร้งทำเป็นบริสุทธิ์ทั้งที่จริงๆ แล้วไม่ต่างจากขยะ!”“เมื่อก่อนฉันเคยชื่นชมเธอนะโรสแมรี่ ตอนนี้เธอน่ารังเกียจที่สุด!”ทุกคำพูดแทงใจเธอราวกับมีดทิ่มลงตรงกลางอก โรสแมรี่ประคองมือแนบที่หน้าอก พยายามจะหายใจท่ามกลางความเจ็บปวดที่บีบคั้นหัวใจ“ทำไม… ทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องถูกทำลายแบบนี้เสมอ?” เธอกระซิบ น้ำตาไหลอาบแก้มทีละหยดภายนอกอพาร์ทเมนต์ นักข่าวชุมนุมกันแออัดเบียดเสียดอยู่หน้าประตู“โรสแมรี่! ขอความเห็นสักประโยคเกี่ยวกับเรื่องอื้อฉาวกับเดเมียนหน่อย!”“จริงเหรอว่าเธอล่อหลอกเขาเพื่อสัญญาการออกแบบ?”“เธอจะพูดอย่างไรกับข้อกล่าวหาว่ามีความสัมพันธ์แอบอ้างกับคู่ค้า?”โรสแมรี่กระชากม่านปิดสนิท “ไปให้พ้น! พวกคุณไปให้พ้นทั้งหมด!” เธอตะโกนออกมาจากภายในห้องแต่เสียงตะโกนและแฟลชกล้องจากภายนอกกลับดังขึ้นเรื่อ