Semua Bab ความเสียใจหลังการหย่าร้าง: อดีตภรรยาแก้แค้น : Bab 71 - Bab 80

“ฉันจะไม่ซ่อนตัวอีกต่อไปแล้ว” เสียงของโรสแมรี่ตัดผ่านความเงียบ มั่นคงและแหลมคมราวกับใบมีดเธอยืนจ้องกระจก ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาบวมช้ำจากการคืนนอนไม่หลับ แต่ภาพสะท้อนตรงหน้าไม่ใช่ผู้หญิงที่พังทลายอีกต่อไป — มันคือเหล็กกล้าที่หล่อหลอมมาจากไฟเผา“โรส เธอแน่ใจเหรอ?” ฮาน่าถามด้วยความกังวลจากเบื้องหลัง “ตอนนี้สื่อคลั่งรุนแรงมาก พวกเขาจะฉุดรั้งเธอด้วยคำถามจนเธอแย่แน่ๆ”โรสแมรี่หายใจลึก บังคับความสงบเข้าไปในอกที่ยังสั่นสะเทือน “นั่นแหละที่ทำให้ฉันต้องออกมาพูด ถ้าฉันยังนิ่งเฉย เรื่องโกหกของพวกเขาก็จะกลายเป็นความจริง”“แต่รูปภาพ… วิดีโอ… ทุกคนเชื่อเรื่องนั้นอยู่แล้วนะ” ฮาน่ากระซิบ“พวกเขาเชื่อเพราะคาสซานดรากับเดเมียนเป็นคนเขียนเรื่องราวนี้ขึ้นมา” โรสแมรี่กล่าว ดวงตาของเธอแข็งกระด้างขึ้น “ตอนนี้ ถึงตาฉันแล้วที่จะเขียนบทสรุปใหม่”เธอจัดทรงเบลเซอร์สีขาวให้เรียบร้อย ปกปิดการสั่นเทาของมือ สร้อยจี้เล็กๆ ที่คอ — ของขวัญจากคุณปู่ผู้ล่วงลับ — เป็นเศษเสี้ยวสุดท้ายของช่วงเวลาที่โลกของเธอยังอ่อนโยนห้องประชุมในโรงแรมเต็มไปด้วยแสงแฟลชและเสียงกระซิบกระซาบเมื่อโรสแมรี่ก้าวเข้ามา เสียงดังกึกก้องขึ้นทันที“นั่น

ค่ำคืนค่อยๆ ปกคลุมเมือง ผืนแสงสีเหลืองอำพันระยิบระยับบนถนนที่เปียกฉ่ำด้วยสายฝนโรสแมรี่เดินไปอย่างไร้จุดหมาย เสื้อโค้ทเก่าๆ ที่สวมใส่แทบจะปกป้องร่างกายที่สั่นเทาของเธอไม่ได้ ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้ และทุกก้าวเดินหนักอึ้งราวกับแผ่นดินเองก็ไม่อาจรับน้ำหนักของเธอได้อีกต่อไปเสียงโทรศัพท์สั่นสะเทือนเบาๆ ในกระเป๋าเสื้อ แต่ตอนนี้เธอไม่ใยดีแล้วความคิดเห็น… คำด่าทอ… การเยาะเย้ย…ทุกคำพูดราวกับมีดคมกริบแทงเข้าไปในอก“พอแล้วนะ…” เธอกระซิบด้วยเสียงสั่น “ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันแค่อยากจะหายไปจากที่นี่”เธอเดินต่อไปยังสถานีขนส่งเก่าแก่ที่ริมเมือง คิดทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง — อาชีพ เมืองนี้ อดีตทั้งหมด เธออยากจะจางหายไป เหมือนหมอกที่ระเหยสลายไปเมื่อตะวันขึ้นแต่แล้วเสียงพูดก็ดังแทรกขึ้นมาจากเบื้องหลัง“เฮ้… นั่นโรสแมรี่ เดอโวใช่ไหม?”“โอ้พระเจ้า ใช่แล้ว! คนนั้นที่ไปนอนกับเจ้าของโรงแรมนั่น!”“ผู้หญิงหน้าตัวดายจริงๆ กล้าออกมาโชว์หน้าสาธารณะได้ด้วย!”โรสแมรี่ก้มหน้าลง เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นแต่เสียงหัวเราะก็ตามติด — ดังขึ้นและโหดร้ายยิ่งขึ้น“เป็นยังไงบ้างนักออกแบบที่ล้มเหลว? ได้ยินว่าอยากเปิดร้านตัวเอง

เสียงดนตรีระเบิดดังลั่นจากภายในเดอะ เวลเวท รูม ไนต์คลับสุดเอกซ์คลูซีฟที่สุดของเมืองที่นี่คือสถานที่ของนักออกแบบรุ่นใหม่ อินฟลูเอนเซอร์ และชนชั้นสูง — เป็นกรงที่เปล่งประกายซึ่งทุกคนต่างมาที่นี่เพื่อให้ตนเองเป็นที่จับตามองแต่เบื้องหลังความหรูหรานั้น กับดักกำลังรอวันปลดล็อกอยู่โรสแมรี่ยืนอยู่ที่ทางเข้า กำโทรศัพท์ไว้แน่น ชุดเดรสสีดำของเธอเรียบง่ายแต่สง่างาม — ตัดกับฝูงชนที่สวมชุดประดับเลื่อมพรายภายในอย่างเห็นได้ชัดเธอยื่นบัตรเชิญดิจิทัลให้ยามตรวจสอบ“บัตรเชิญในนามโรสแมรี่ เดเวอร์ สำหรับงานจัดแสดงความร่วมมือของนักออกแบบคืนนี้ค่ะ”ยามตรวจสอบรายชื่อแล้วยิ้มอย่างสุภาพ “ยินดีต้อนรับคุณโรสแมรี่ครับ โต๊ะของคุณเตรียมพร้อมแล้วครับ”เธอค่อยๆ คำนึง แล้วก้าวเข้าไปในห้องที่แสงสลัวประตูปิดลงทันที เหมือนผนึกเธอไว้ภายใต้เสียงเบสและเสียงหัวเราะที่ดังกึกก้อง แต่บางอย่างกลับไม่ชอบมาพากลไม่มีร่องรอยของงานแฟชั่นใดๆ — ไม่มีทางเดินแบบ ไม่มีป้ายประชาสัมพันธ์ มีเพียงผู้คนที่ดื่มกิน เต้นรำ และกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฉุนเข้มลอยอยู่ในอากาศ“มิร่าบอกว่านี่เป็นงานของนักออกแบบนะ…” เธอพึมพำ “ทำไมดูเหมือนงานเลี้ยงส่วนตัวม

เสียงสัญญาณชีพที่ดังสม่ำเสมอก้องแผ่วเบาไปทั่วห้องสีขาวสะอาด ตลบด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆนอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์ยามเช้ากำลังลอยขึ้นเหนือเส้นขอบฟ้า แต่โรสแมรี่กลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นแม้แต่นิดเดียวเปลือกตาของเธอกระพริบแย้มขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานโรงพยาบาลสีขาว — ตามมาด้วยใบหน้าที่ดูเหน็ดเหนื่อยของเอเดรียนที่นั่งอยู่ข้างเตียง เขาพิงตัวลงบนเก้าอี้ มีรอยดำคล้ำใต้ดวงตา“โรส…” เสียงของเขาต่ำจนแทบเป็นกระซิบ “เธอตื่นแล้วเหรอ?”โรสแมรี่กะพริบตาซ้ำๆ พยายามรวบรวมสติว่าตัวเองอยู่ที่ไหน “ที่นี่… ที่ไหนนะ?”“โรงพยาบาล” เอเดรียนตอบอย่างอ่อนโยน “เมื่อคืนเธอหมดสติที่คลับ ฉันไปถึงทันเวลาพอดี”ลำคอของเธอแห้งผาก “คุณ… ช่วยฉันเหรอ?”เขาค่อยๆ คำนึง “มีคนจัดฉากเธอไว้ ตอนที่ฉันไปถึง มีชายคนหนึ่งกำลังจะพาเธอออกไป ฉันเลยหยุดเขาแล้วพาเธอมาที่นี่”โรสแมรี่จ้องเพดาน สีหน้าอ่านยาก “แล้วตอนนี้ทุกคนคงคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ยอมหมดเนื้อหมดตัวและเมามันส์อีกแล้วใช่ไหมล่ะ?”เอเดรียนเงียบลงเธอหัวเราะอย่างขมขื่น “ฉันเดาว่าพาดหัวข่าวออกมาแล้วแน่ๆ: ‘นักออกแบบดังมีปัญหาติดเรื่องฉาวอีกครั้ง’ ฉันเดาถูกไหม?”“โรสแมรี่ ได้

“หยุดตอนนี้ แคสซานดร้า! ฉันพูดจริงๆ!”เสียงแหลมของเดเมียนตัดขึ้นในอากาศ ดังก้องไปทั่วเพนต์เฮาส์หรูหราแห่งนี้ เขากำแน่นมือแน่นที่ข้างลำตัว ความอดทนเริ่มร่อยหรอลงหลังจากที่เขากดกลั้นความโกรธไว้นานเกินไปแคสซานดร้าหันมาช้าๆ จากเก้าอี้บาร์สูงที่เธอนั่งอยู่ ริมฝีปากสีแดงสดของเธอคดงอเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย“หยุดเหรอ?” เธอซ้ำคำนั้นด้วยเสียงอ่อน หมุนไวน์ในแก้ว “คุณพูดราวกับว่าฉันทำผิดกฎหมายอะไรไปเลยนะ เดเมียน ฉันแค่… ทำให้แน่ใจว่าผู้หญิงถูกคนนั้นจะได้รับสิ่งที่สมควรทำกับสิ่งที่เธอทำกับเอเดรียน”“สมควรเหรอ?” เสียงของเดเมียนสั่นสะท้านด้วยความอดกลั้น “โรสแมรี่ไม่เคยทำร้ายคุณเลย! ความวุ่นวายทั้งหมดนี้—ข่าวลือทุกเรื่อง การคุกคามทุกครั้ง การทำให้เสียหน้าต่อหน้าสาธารณชน—ทั้งหมดนี้มาจากคุณ! คุณทำผิดขอบเขตแล้ว แคสซานดร้า”แคสซานดร้าหัวเราะออกมาสั้นๆ อย่างโหดร้าย—เย็นชาและขมขื่น“ขอบเขตเหรอ? ในเรื่องความรักไม่มีขอบเขตเลย เดเมียน ไม่มีขีดจำกัดเมื่อมีคนพยายามขโมยสิ่งที่เป็นของฉันโดยธรรมชาติ เอเดรียนแค่… สับสนไปชั่วคราว และฉันจะทำให้เขาจำได้ว่าใครกันแน่ที่ควรจะอยู่เคียงข้างเขา”เดเมียนก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นสองสาม