ความเสียใจหลังการหย่าร้าง: อดีตภรรยาแก้แค้น 의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

“มาร์คัส! เข้ามาหาฉันเดี๋ยวนเสียงของเอเดรียนดังก้องไปทั่วห้องทำงานของเขา เขากระแทกกำปั้นลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเอกสารปลิวกระจัดกระจายไปทั่ว ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ ดวงตาเต็มไปด้วยความเดือดดาลและความหงุดหงิดมาร์คัสรีบเดินเข้ามาและมองเขาด้วยความสับสน“เกิดอะไรขึ้น เอเดรียน? ตอนนี้บริษัทก็วุ่นวายมากพออยู่แล้ว... อย่าบอกนะว่ามีปัญหาใหม่เกิดขึ้นอีกแล้ว”เอเดรียนมองเขาด้วยสายตาคมกริบ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ฉันเพิ่งดูการแถลงข่าวของโรสแมรี่ เธอ... เธอเผชิญหน้ากับคำโกหกทั้งหมดเพียงลำพัง มาร์คัส ฉันรู้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”มาร์คัสดึงเก้าอี้ออกมาและนั่งลง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที“ฉันก็รู้สึกแบบเดียวกัน ข่าวลือพวกนั้นแพร่กระจายอย่างเป็นระบบเกินไป และหลักฐานที่ถูกนำออกมาก็ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบเกินไป เหมือนมีใครบางคนวางแผนทุกอย่างไว้ล่วงหน้าเพื่อทำลายเธอ”เอเดรียนกำหมัดแน่น“และฉันจะหาว่าใครเป็นคนทำเรื่องแบบนี้”---คืนนั้น เอเดรียนนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานแสงไฟสลัว เขาถือแก้ววิสกี้อยู่ในมือสายตาของเขาจ้องไปยังหน้าจอแล็ปท็อปที่เต็มไปด้วยบท

ในคืนนั้น สายฝนที่รุนแรงโหมกระหน่ำลงมาเหนือเมือง ราวกับกำลังชะล้างถนนหนทางด้วยสายน้ำที่ไม่มีวันหยุดโรสแมรี่ยืนอยู่ริมหน้าต่างในห้องพักของเธอ มองออกไปยังโลกภายนอกที่เปียกชุ่มด้วยสายฝนอย่างเงียบงันดวงตาของเธอบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก และร่างกายที่อ่อนล้าราวกับต้องแบกรับน้ำหนักของความทุกข์ทั้งหมดเอาไว้ ราวกับโลกทั้งใบกำลังเยาะเย้ยการล่มสลายของเธอทันใดนั้น...เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น“โรส... ได้โปรดเปิดประตู ฉันเอง เอเดรียน”เมื่อได้ยินเสียงนั้น หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นแรงเอเดรียน...โรสแมรี่หลับตาแน่น ก่อนตะโกนออกไปด้วยเสียงแหบพร่า“ไปซะ! ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก!”แต่เสียงเคาะประตูยังคงดังต่อไปตรงกันข้าม มันกลับดังขึ้นอย่างเร่งเร้าและไม่ยอมแพ้“โรสแมรี่! ฉันจะไม่ไปไหน จนกว่าคุณจะยอมฟังฉัน!”ด้วยร่างกายที่สั่นเทา เธอค่อย ๆ เดินไปที่ประตูและเปิดออกเพียงเล็กน้อยเอเดรียนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างกายเปียกโชกไปด้วยสายฝนใบหน้าของเขาสะท้อนทั้งความมุ่งมั่นที่ไม่สั่นคลอน และความเสียใจอย่างลึกซึ้งเธอถามด้วยเสียงสั่นเครือ“ยังมีอะไรอีกที่คุณต้องการทำลาย เอเดรียน? สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันยังไม่

„พอได้แล้ว!“โรสแมรี่ตบมือลงบนโต๊ะอย่างแรง เสียงของเธอสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่พยายามกดเอาไว้ลิล่าที่นั่งอยู่ตรงข้ามสะดุ้งตกใจจนแทบทำถ้วยชาหลุดจากมือ„คุณผู้หญิง...?“โรสแมรี่ยกโทรศัพท์ขึ้น หน้าจอเต็มไปด้วยบทความใส่ร้ายเกี่ยวกับตัวเธอ„ทุกวันพวกเขาเขียนถึงฉันเหมือนกับว่าฉันเป็นแค่หุ่นเชิดในละครโทรทัศน์ราคาถูก พวกเขาบอกว่าฉันแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจ พวกเขากล่าวว่าอุบัติเหตุของฉันเป็นเรื่องที่จัดฉากขึ้นมาเอง ฉัน... ฉันจะเงียบต่อไปไม่ได้อีกแล้ว“ลิล่ามองใบหน้าซีดเซียวของเจ้านาย ซึ่งยังคงมีร่องรอยจากอุบัติเหตุหลงเหลืออยู่„แต่คุณผู้หญิงคะ... คุณต้องการจะทำอะไร? สื่อไม่มีความปรานีเลย ต่อให้คุณพูดความจริง พวกเขาอาจจะไม่เชื่อคุณก็ได้“โรสแมรี่กัดฟันแน่น„ถ้าฉันยังเงียบ นั่นหมายความว่าฉันยอมให้พวกเขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน ไม่... ฉันจะพูด ฉันจะเผชิญหน้ากับพวกเขา“ลิล่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ„ถ้านั่นคือการตัดสินใจของคุณ... ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอค่ะ“ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน โรสแมรี่เดินเข้าไปในห้องประชุมเล็ก ๆ ของโรงแรม ซึ่งกำลังจะใช้เป็นสถานที่ถ่ายทอดสดรายการพูดคุยทางโทรทัศน์

“ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไปอีกแล้ว”โรสแมรี่ไม่รู้แล้วว่าควรเชื่อเขาดีหรือไม่หัวใจของเธอสั่นไหวระหว่างความหวาดกลัวกับความปรารถนาที่อยากจะค้นพบชายคนเดิมที่เธอเคยรักอีกครั้งลึกลงไปในหัวใจ กำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองเริ่มแตกร้าวลงอย่างช้า ๆเธอลุกขึ้นจากเตียงและเดินออกไปที่ระเบียงเล็ก ๆสายลมยามค่ำคืนยังคงพัดพากลิ่นของสายฝนที่เพิ่งตกผ่านเข้ามาเธอเงยหน้ามองท้องฟ้ามืดมิด ก่อนจะกระซิบเบา ๆ“ได้โปรด... อย่าให้ฉันต้องเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้อีกเลยนะ เอเดรียน”---เช้าวันต่อมา บูติกเล็ก ๆ ของเธอกลับมามีชีวิตอีกครั้งลูกค้าค่อย ๆ กลับมาอย่างช้า ๆโรสแมรี่กำลังจัดม้วนผ้าเข้าชั้นวาง ขณะที่เอเดรียนกำลังยกกล่องสินค้าจากห้องเก็บของออกมาด้านหน้าเขาทำงานอย่างเงียบ ๆแต่เพียงการมีอยู่ของเขา ก็ทำให้บรรยากาศภายในร้านเต็มไปด้วยความสงบอย่างน่าประหลาด“เอเดรียน”เธอเรียกเขาเบา ๆเขาหันกลับมา“ครับ?”“คุณไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ตลอดเวลาหรอกนะ” เธอพูดอย่างใจเย็น “ฉันดูแลตัวเองได้”เอเดรียนยิ้มบาง ๆ“ผมรู้”“แต่ผมอยากอยู่ใกล้คุณ... เผื่อวันที่คุณต้องการผม”โรสแมรี่นิ่งไป“คุณอย่าลืมชีวิตของตัวเอง

「เอเดรียน... นายหมายความว่ายังไง?」เสียงของคาสซานดราสั่นเล็กน้อย ขณะที่เธอยืนเผชิญหน้ากับเอเดรียนภายในห้องทำงานของเขาเอเดรียนปิดแฟ้มเอกสารที่บรรจุแบบร่างซึ่งเขาเพิ่งให้มาร์คัสดู จากนั้นจึงหันกลับไปมองคาสซานดราด้วยสายตาเย็นชา「มันง่ายมาก คาสซานดรา ฉันไม่สามารถแกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อีกแล้ว」「ฉันรักโรสแมรี่... และฉันจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเธออีกต่อไป」คาสซานดราแข็งค้างในชั่วพริบตา ใบหน้าของเธอไร้สีเลือด「นาย... นี่มันล้อเล่นใช่ไหม? เอเดรียน นายก็รู้ว่าฉันอยู่เคียงข้างนายมาตลอด ตอนที่ทุกคนสงสัยในตัวนาย ฉันเป็นคนที่อยู่กับนาย ฉันช่วยกอบกู้ชื่อเสียงของบริษัทนี้กลับมา และตอนนี้... นายกำลังเลือกเธออย่างนั้นเหรอ? ผู้หญิงที่ทิ้งนายไป」เอเดรียนก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าวน้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่หนักแน่น「เพราะในตอนนั้นฉันโง่เกินไปที่ปล่อยให้เธอจากไปต่างหาก」「โรสแมรี่ไม่เคยเป็นคนผิด คาสซานดรา」「คนที่ทำผิดคือฉัน... ฉันเลือกเชื่อคำพูดของเธอ มากกว่าความจริงที่ฉันเห็นอยู่ในดวงตาของโรสแมรี่」「ไม่!」คาสซานดราแทบจะกรีดร้อง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ「นายไม่มีสิทธิ์กลับไปรักเธออีกครั้ง! เธอจะ