ความเสียใจหลังการหย่าร้าง: อดีตภรรยาแก้แค้น 의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

“หมอครับ… อาการของพ่อฉันเป็นอย่างไรบ้างคะ?” เสียงของคุณป้าคลาร่าสั่นเทา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขณะที่มองไปยังแพทย์ที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องรักษาแพทย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าเคร่งเครียด “พวกเราได้ทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว แต่ถ้าความเครียดทางอารมณ์ยังคงดำเนินต่อไป… พูดตามตรงครับ… มีความเป็นไปได้สูงมากที่ท่านจะไม่รอด”คำพูดเหล่านั้นทำให้บรรยากาศในระเบียงโรงพยาบาลทั้งแห่งค้างคา โรสแมรี่ที่ยืนกอดตัวเองอยู่ที่มุมห้อง สั่นคลอน “ไม่จริง… เป็นไปไม่ได้…” เธอกระซิบเบาแทบจะไม่ได้ยิน“โรส…” แดเนียลเอื้อมมือไปจับไหล่เธอ “เธอได้ยินด้วยตัวเองแล้วนะ ทั้งหมดนี้เกิดจากเรื่องโกหกที่เธอยังยึดติดอยู่ ถ้าเธอต้องการให้คุณปู่รอด เธอควรพูดความจริงออกมา”โรสแมรี่หันกลับมามองเขาอย่างฉับพลัน น้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉันบอกพวกคุณไปแล้วเป็นพันครั้ง! ฉันไม่ผิด! ทำไมพวกคุณถึงไม่เคยเชื่อฉันเลย!” เสียงของเธอสั่นเครือจนหลายคนต้องหลบสายตาลงแพทย์ถอนหายใจอีกครั้งแล้วตบบ่าคลาราเบาๆ “กรุณาอย่าเพิ่มความเครียดให้กับผู้ป่วยอีกนะครับ ปล่อยให้ท่านพักผ่อน ถ้าหากมีการโต้เถียงกันอีก พวกเราจะไม่ลังเลที่จะห้ามญาติไม่ให้เข้ามาเยี่ยมเด็ดขาด”

ห้องรับแขกโอ่อ่าของบ้านเต็มไปด้วยเสียงกระดาษเสียดสีกัน โรนัลด์พ่อเลี้ยงของโรสแมรี่นั่งบนเก้าอี้ประธานในชุดสูทสีดำ ขณะที่มารีอาน่ายืนอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทีผึ่งผาย บนโต๊ะวางเอกสารทางกฎหมายซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ ประทับตราและลงลายมือชื่อโดยทนายความเมื่อเร็วๆ นี้“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” โรนัลด์ประกาศเสียงดัง “ทรัพย์สินทั้งหมดของพ่อ—บ้าน ที่ดิน และหุ้นต่างๆ—จะอยู่ภายใต้การดูแลของพวกเรา ไม่มีสิทธิ์ใดๆ อีกต่อไปสำหรับคนที่ไม่รู้จักหน้าที่ของตนเอง”มารีอาน่ายิ้มมุมปาก “อย่างน้อยตอนนี้ ทุกอย่างก็อยู่ในมือของคนที่สมควรได้รับแล้ว”ทันใดนั้นประตูห้องรับแขกก็ถูกเปิดกว้าง โรสแมรี่เดินเข้ามา ร่างกายอ่อนเพลีย ดวงตายังคงบวมช้ำจากการร้องไห้ สายตาของเธอจ้องมองไปที่เอกสารบนโต๊ะ สีหน้าตกใจจนเผยออกมา“นั่น… นั่นเอกสารมรดกของคุณปู่ใช่ไหมคะ?” เธอถามด้วยเสียงสั่นโรนัลด์หันมามองเธอ สีหน้าเย็นชา “ใช่ และทุกอย่างเป็นไปตามกฎหมายแล้ว เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อีกต่อไป”โรสแมรี่ก้าวเข้ามาใกล้ น้ำตาเอ่อคลอ “หนูเป็นหลานสาวของท่าน! คุณปู่เคยพูดเสมอว่ามรดกส่วนหนึ่งจะเป็นของหนู ท่านสัญญากับหนูแล้ว!”“สัญญา?” มารีอ

มีเสียงเคาะประตูดังสนั่นไปทั่วห้องเช่าที่ทรุดโทรม โรสแมรี่ที่เพิ่งกลับมาจากทำงานตัวแข็งค้าง ร่างกายตึงเครียดโดยอัตโนมัติ เธอวางกระเป๋าผ้าลงบนเก้าอี้เก่า แล้วเดินเข้าหาประตูอย่างช้าๆ“ใครคะ?” เสียงของเธอแผ่วเบาและอ่อนเพลีย“โรส…” เสียงทุ้มลึกจากด้านนอกทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันที เสียงที่เธอรู้จักมานานหลายปี—เอเดรียนโรสแมรี่ยืนนิ่ง มือของเธอสั่นเทาอยู่บนลูกบิดประตู ส่วนหนึ่งของใจอยากจะเพิกเฉย แต่เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้อ่อนหวานและขอร้องมากกว่าเดิม“เปิดประตูให้ฉันหน่อย… แค่ครู่เดียว ฉันสัญญาว่าจะไม่รบกวนเธอนาน”ด้วยลมหายใจที่หนักอึ้ง โรสแมรี่ปลดล็อกและเปิดประตูออกไป ในที่สุด และตรงนั้น—เอเดรียนยืนอยู่ หน้าตาโทรมโรย ดวงตาเหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาหลายคืน ชุดสูทราคาแพงตัวเก่งไม่เรียบตึงเหมือนเคย เขาไม่ใช่เอเดรียนคนเดิมที่ดูสุขุมและมีอำนาจเสมอไปอีกแล้ว—ครั้งนี้มีรอยความเหน็ดเหนื่อยและความเจ็บปวดที่แท้จริงฝังอยู่บนใบหน้า“มาทำไมที่นี่ล่ะ” โรสแมรี่ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ฉัน… เพิ่งรู้ว่าเธอต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ ว่าเธอต้องมาทำงานที่ร้านเล็กๆ แบบนี้ โรส… ทำไมเธอไม่บอกฉัน?”โรสแมรี่ยิ้ม

“หมายความว่ายังไง… ชุดพวกนั้นเป็นผลงานของโรสแมรี่เหรอ?” คาสซานดราแทบจะทำโทรศัพท์หลุดมือเมื่อผู้ช่วยรายงานข่าวนี้“จริงครับคุณหนู เราตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำอีกครับ ร้านบูติกเล็กๆ หลายแห่งในเมืองเริ่มนำคอลเลกชันใหม่ของโรสแมรี่ไปวางขายแล้ว ดูเรียบง่ายแต่ขายหมดเกลี้ยง ลูกค้าหลายคนบอกว่าดีไซน์ของเธอมี ‘จิตวิญญาณ’—แตกต่างจากผลงานคนอื่น”คาสซานดรายืนค้างอยู่ในห้องทำงาน ใบหน้าตึงเครียด เธอกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “เป็นไปไม่ได้… เธอถูกทำลายจนหมดแล้ว จะกลับมาลุกขึ้นได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง?”ผู้ช่วยกลืนน้ำลาย เหมือนลังเลที่จะพูดต่อ “ร้านค้าเล็กๆ และบล็อกต่างๆ ก็เริ่มเขียนถึงด้วยครับ พวกเขาเรียกโรสแมรี่ว่าเป็นตัวอย่างที่แท้จริงของนักออกแบบที่ไม่สามารถทำลายได้เพียงแค่ข่าวลือ”“พอแล้ว!” คาสซานดราตะคอกเสียงดังจนผู้ช่วยกระตุกตัว “ออกไปเดี๋ยวนี้ อย่ามาโผล่หน้าที่นี่จนกว่าฉันจะเรียก”ประตูปิดลง เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หรูหรา หน้าอกกระเพื่อมแรง ดวงตากวาดมองไปที่บอร์ดติดตารางงานของบริษัทเอเดรียนคอร์ปอเรชั่นที่เต็มไปหมด“ไม่ได้…” เธอแผ่วเสียงด้วยความแค้น “ฉันทำให้เธอเสียทุกอย่างไปแล้ว บ้าน ครอบครัว แม้แต่มรดกขอ

“เอาข่าวนั้นขึ้นไปทันที ฉันไม่สนใจวิธี—แค่ทำให้ทุกคนเชื่อว่าโรสแมรี่ผิดจริง”เสียงของคาสซานดราแหลมคมตัดผ่านสายโทรศัพท์ ขณะที่เธอกำแก้วแชมเปญแน่น เธอยืนอยู่บนระเบียงห้องชุดหรูหรา มองดูแสงไฟในเมืองระยิบระยับเบื้องล่าง“ทันทีครับคุณหนูคาสซานดรา” เสียงชายอีกฝ่ายตอบกลับ “เราจะเขียนว่าโรสแมรี่ใช้วัสดุผิดกฎหมาย และหลอกลวงลูกค้าด้วยของปลอม ข่าวนี้คงระเบิดแน่ๆ”คาสซานดรายิ้มพึงพอใจ “ดีแล้ว อย่าลืมเขียนด้วยว่าผู้ซื้อทุกคนสามารถเรียกร้องค่าเสียหายได้ ทำให้แน่ใจว่าโรสแมรี่จะไม่มีที่ให้เหยียบยืน”เช้าวันต่อมา โลกแฟชั่นปั่นป่วนอีกครั้ง หัวข้อข่าวทั้งทางออนไลน์และโทรทัศน์แพร่กระจายเร็วราวกับไฟลามทุ่ง“ข่าวอื้อฉาวใหม่! นักออกแบบโรสแมรี่ ถูกกล่าวหาใช้วัสดุผิดกฎหมาย”“ร้านของโรสแมรี่โดนฟ้อง—ลูกค้าอ้างถูกหลอกลวง”โรสแมรี่เพิ่งเปิดประตูร้าน ก็ได้ยินเสียงกระซิบแหลมๆ จากลูกค้าสองคนที่รีบเดินผ่านไป“เขาบอกว่าชุดของเธอใช้เศษผ้านำเข้าราคาถูก—นึกดูสิ ราคาตั้งแพงขนาดนั้นแต่คุณภาพห่วยแตก”“พระเจ้าคะ ฉันเพิ่งสั่งชุดไปสองตัว ถ้าเป็นเรื่องจริง ฉันจะเสียเงินเป็นจำนวนมากเลยนะ!”โรสแมรี่ยืนค้าง สีหน้าซีดเผือด เธอรีบเด