ความเสียใจหลังการหย่าร้าง: อดีตภรรยาแก้แค้น 의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

“โรสแมรี่... ขอเข้ามาได้ไหมคะ?”สองวันหลังจากที่พบกันครั้งล่าสุด เสียงอ่อนหวานดังขึ้นหน้าประตูร้าน โรสแมรี่กำลังจัดเรียงผ้าที่มีผู้อุปถัมภ์มอบให้ เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ ความรู้สึกไม่ดีบีบคั้นหน้าอกของเธอ เธออยากจะไล่กลับไปทันที แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจลึกๆ“เข้ามาได้” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาประตูถูกเปิดออก คาแซนดร้าก้าวเข้ามาพร้อมกับกล่องกระดาษใบใหญ่ในอ้อมแขนและรอยยิ้มสดใส“ฉันมีของมาฝากค่ะ ให้ถือว่าเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ... เพื่อฉลองการเริ่มต้นใหม่นะ”โรสแมรี่จ้องมองกล่องด้วยความระแวง “อะไรนั่น?”คาแซนดร้าวางกล่องลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง “ผ้าหายากนำเข้าจากอิตาลีค่ะ ฉันได้ยินมาว่าร้านของเธอพังทลายทั้งหมดหลังไฟไหม้ ฉันแค่อยากจะช่วยเหลือเธอสักเล็กน้อย”โรสแมรี่ลีบตาลง “ให้ฉัน... แบบนี้เลยเหรอ? ไม่มีเงื่อนไขอะไรแอบแฝงเลย?”คาแซนดร้าหัวเราะเบาๆ ปิดปากด้วยท่าทางสง่างาม “โรสแมรี่เธอจริงจังเกินไปแล้ว ฉันแค่อยากชดเชยในสิ่งที่ทำผิดไป ไม่ใช่ทุกคนในโลกนี้หรอกที่มีเจตนาไม่ดี”โรสแมรี่ลังเล สัญญาณเตือนภัยในใจดังแรงทั้งหมด แต่ความเหน็ดเหนื่อยจากการต่อสู้มายาวนานทำให้ความระมัดระวังของเธอลดลงไป

“ก่อนงานแสดงสัปดาห์หน้า ชุดทุกชิ้นต้องเสร็จสมบูรณ์แบบอย่างที่สุด!” เสียงของโรสแมรี่ดังก้องไปทั่วร้านเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยม้วนผ้าและชุดราตรีที่กำลังเย็บไม่เสร็จ ลิลากระตุกยอมรับขณะตรวจสอบรายการในมือ “โรส เหลือแค่อีกสามชุด ทุกอย่างเป็นไปตามแผนค่ะ” แม้ว่าความเหน็ดเหนื่อยจะปรากฏชัดบนใบหน้า แต่โรสแมรี่ก็ยังยิ้มอย่างอ่อนแรง “ดีแล้ว ครั้งนี้เราไม่มีสิทธิ์ล้มเหลว ฉันจะทำให้ทุกคนเห็นว่าฉันยังคงยืนหยัดอยู่ได้” ในขณะเดียวกัน คาแซนดร้านั่งอยู่ในห้องทำงานด้วยสีหน้าบึ้งตึง ผู้ช่วยเพิ่งรายงานว่าคำเชิญเข้าร่วมงานแสดงของโรสแมรี่ได้รับความสนใจอย่างมากจากสื่อ “นี่มันเรื่องตลกแน่ๆ!” เธอตะคอกแล้วตีโต๊ะด้วยกำปั้นอย่างแรง “ทำทุกอย่างมาตั้งมากมายแล้ว ยังกล้าจัดงานแสดงได้อีก?” ผู้ช่วยก้มหน้าลง “ขอโทษด้วยค่ะคุณผู้หญิง... แต่ประชาชนให้ความสนใจมาก หลายคนอยากเห็นด้วยตาเองว่าเธอจะกลับมาประสบความสำเร็จได้จริงหรือไม่” คาแซนดร้าลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปมาอย่างกระวนกระวายด้วยเสียงส้นสูงที่กระทบพื้นดังแหลม “ไม่ได้ ฉันจะไม่ยอมให้เธอกลับมาอยู่ท่ามกลางแสงไฟอีกแล้ว ครั้งนี้... ฉันจะทำลายผลงานทั้งหมดของเธอ ก่อนที่มัน

“โรสแมรี่ รอสักครู่นะ”เมื่อเสียงปรบมือในห้องค่อยๆ จางลง เอเดรียนก็ตามทันเธอที่ห้องพักส่วนตัวเบื้องหลังเวที เธอยังคงหอบหายใจอย่างหนัก ดวงตาแดงก่ำจากการกลั้นน้ำตามานาน“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ เอเดรียน” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ขณะวางแฟ้มผลงานลงบนโต๊ะ “คืนนี้ไม่ใช่เรื่องของเธอ มันคือคืนของฉัน คืนที่ฉันได้ยืนหยัดด้วยตัวเองอีกครั้งในที่สุด”เอเดรียนนิ่งเงียบครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น “ฉันรู้ และฉันภูมิใจในตัวเธอมากจริงๆ โรส เธอ... แกร่งกว่าที่ฉันเคยคิดไว้เสียอีก”โรสแมรี่หันกลับมาทันที ดวงตาฉายแววแหลมคม “อย่ามาทำดีเป็นคนดีตอนนี้สิ หลังจากที่ฉันต้องทนเจ็บปวดจากการกระทำของเธอมามากมาย คำพูดของเธอไม่มีความหมายอะไรกับฉันแล้ว”ในขณะนั้น ลิลาเดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำ “โรส ดื่มหน่อยสิ พักผ่อนให้สบายก่อน”แล้วหันมองเอเดรียนด้วยสายตาระแวง “ส่วนคุณ... อย่าคิดเลยว่าจะกลับมาทำร้ายพี่สาวของฉันได้อีก”“ฉันไม่ได้มาทำร้ายเธอ” เอเดรียนรีบตอบ “ฉันแค่อยาก... แก้ไขสิ่งที่ฉันเคยทำลายมันไป”โรสแมรี่หัวเราะอย่างขมขื่นราวกับต้องกลั้นน้ำตาไว้ “แก้ไขเหรอ? เธอคิดว่าหัวใจที่แตกสลายจะซ่อมได้ง่ายเหมือนกระจกที่หัก

“ไม่จริง! คุณหมอ! คุณปู่เป็นยังไงแล้วคะ!”โรสแมรี่วิ่งเข้ามาในห้องผู้ป่วยหนักด้วยใบหน้าซีดเผือดและหอบกระชั้น ก่อนที่เธอจะก้าวเข้าไปได้ไกลกว่านี้ พยาบาลก็รีบเข้ามาขวางไว้“คุณโรสแมรี่ กรุณาใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ตอนนี้อาการของคุณปู่อยู่ในขั้นวิกฤต คุณเข้าไปเยี่ยมได้ แต่ขออย่าเพิ่งตื่นตระหนกหรือเสียงดังนะคะ”โรสแมรี่กระตุกยอมรับอย่างรีบร้อนด้วยดวงตาที่ชื้นไปด้วยน้ำตา เมื่อเธอก้าวเข้ามาในห้องและเห็นคุณปู่ สภาพหัวใจของเธอราวกับแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ“คุณปู่...” เธอกระซิบด้วยเสียงสั่นเครือคุณปู่นอนไม่รู้สึกตัวบนเตียง ใบหน้าจืดซีด ท่อช่วยหายใจติดอยู่ที่จมูก สายน้ำเกลือเจาะที่แขน เสียงสัญญาณจากเครื่องวัดชีพจรดังแผ่วเบาและไม่สม่ำเสมอ ราวกับจะหยุดเต้นลงได้ทุกขณะโรสแมรี่ประคองปากด้วยมือ บ่าของเธอสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง น้ำตาไหลพรากลงมาอย่างไม่อาจกั้น “เกิด... เกิดอะไรขึ้นกันแน่”พยาบาลที่เพิ่งห้ามเธอเมื่อครู่ ก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับถอนหายใจอย่างหนัก “ก่อนหน้านี้อาการคงที่ดีมากค่ะ... จนกระทั่งมีผู้หญิงที่แต่งตัวดูดีมาหา”โรสแมรี่หันกลับมาทันที “ผู้หญิง? หมายถึงใครคะ?”พยาบาลลังเลเล็กน้อย “ฉันไม่ทราบชื่อค่

“โรสแมรี่… เสียงอ่อนลอยล่องไปตามระเบียงโรงพยาบาล โรสแมรี่ที่เพิ่งนั่งอยู่บนม้านั่งด้วยใบหน้าซีดซีดเหี่ยวย่นจากการร้องไห้ ก็ทันทีตั้งหลังตรงขึ้น ที่ปลายทางเดิน คาสซานดราก้าวเดินเข้าหาเธออย่างช้าๆ มุมปากยกยิ้มอย่างดูเหมือนมีความเสียใจเอาใจใส่“มาทำไมที่นี่ล่ะ” ทันทีเสียงของโรสแมรี่กลายเป็นเยือกเย็น ตาขึงมองแคบลงคาสซานดราเติมลมหายใจยาวราวกับกำลังกลั้นความเศร้าไว้ “ฉันมาที่นี่เพราะเป็นห่วงนะโรส ฉันรู้ว่าครอบครัวเธอต้องเสียใจมากกับอาการของคุณปู่ ฉันแค่อยากจะมาช่วยเหลือและเป็นกำลังใจให้เท่านั้นเอง”“ช่วยเหลือ?” โรสแมรี่ลุกขึ้นยืน ใบหน้าตึงตัว “หรือว่ามาเพื่อจะใส่ร้ายป้ายสีเพิ่มอีก?”คุณป้าคลาร่าที่นั่งอยู่ใกล้ห้องผู้ป่วยพูดแทรกขึ้น “โรส อย่าเข้าข้างตัวเองจนเกินไปนะ คาสซานดราแค่มาปลอบประโลมพวกเราเอง เธอพูดว่า… เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของเธอจริงๆ แต่เป็นเพราะเรื่องโกหกที่เธอกับเอเดรียนซ่อนเร้นกันมา”โรสแมรี่หันกลับมามองป้าอย่างรวดเร็ว สีหน้าตกใจ “ป้าหมายความว่ายังไงนะ?”คาสซานดราก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงอ่อนหวานแต่แฝงด้วยความเป็นพิษ “ฉันแค่บอกความจริงให้พวกเขารู้เท่านั้นเองโรส ว