All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 111 - Chapter 120

Azalea’s POVBinalot ng napakatahimik at malamig na simoy ng madaling-araw ang buong silid. Ang tanging naririnig lamang ay ang mahina at pantay na paghinga ng tatlong taong gulang kong kapatid na si Lio, na mahimbing na nakatulog sa gilid ng kama habang yakap pa rin ang kanyang toy car.Dahan-dahan akong nagising. Hindi dahil sa alitaptap o sa tilaok ng manok sa labas, kundi dahil sa isang napakatindi at napakamainit na sensasyon na unti-unting pumupukaw sa aking kaibuturan.Bahagya kong iminulat ang aking mga mata sa kadiliman at napasinghap ako nang pabulong.Nakatagilid kaming dalawa ni Caleb sa kama. Nakatabon ang makapal at malaking comforter sa aming buong katawan, tila ba nagmumukhang payapang natutulog lang kaming dalawa mula sa labas. Ngunit sa ilalim ng kumot na iyon, nakataas na pala ang aking maluwag na nightgown at naibaba na ang aking panty hanggang sa aking mga tuhod. Nakadikit ang matigas at malapad na dibdib ni Caleb sa aking likod, habang ang isa niyang malaking bra

Victor’s POVNakatayo ako sa may dalampasigan, nakatitig sa babaeng ilang taon kong lihim na minahal mula sa malayo.Si Azalea. Masayang-masaya siyang tumatawa habang inaalalayan ang tatlong taong gulang niyang kapatid na si Lio na nagpapatakbo ng toy car sa basang buhangin. Her laughter was the same melody that saved me years ago, but now, that smile wasn't inspired by me anymore.Pumikit ako nang mariin habang pumasok sa utak ko ang mga alaala ng aming kabataan dito sa Puerto Princesa.Sampung taon na ang nakalilipas...Nakatambay kami sa tabi ng lumang pantalan habang pinapanood ang paglubog ng araw. Magkasama kaming kumakain ng inihaw na kwek-kwek at palamig. Noong mga panahon na 'yon, madalas umiyak si Azalea dahil sa pang-aapi ng mga kaklase namin sa kanyang katawan. At ako? Ako ang laging nakatayo sa harap niya para ipagtanggol siya."Victor... bakit kaya ayaw nila sa akin?" umiiyak na tanong ng labinlimang taong gulang na si Azalea habang pinapahid ang kanyang salamin. "Dahil

Third Person’s POVImbis na sa kanyang pribadong penthouse dumiretso, ipinag-utos ni Caleb sa kanyang drayber na dalhin sila nang diretso sa ancestral mansion ng pamilya Salvador sa Forbes Park.Mula sa nakadidilim na tinted glass window ng luxury sedan, napatingin si Azalea sa dambuhalang gate na dahan-dahang bumubukas. Ang mansyon ay tulad ng isang kastilyo—may malawak na fountain sa gitna, napakagandang hardin, at naglalakihang pillars na nagpapahiwatig ng napakatinding yaman at kapangyarihan ng pamilya.Naramdaman ni Caleb ang panlalamig ng mga palad ng dalaga. Dahan-dahan niyang inilapat ang kanyang malaking kamay sa ibabaw ng kamay ni Azalea at pinisil ito nang mariin upang bigyan ito ng kumpiyansa."Don't be nervous, sweetheart," pabulong at baritonong paalala ni Caleb habang nakatitig sa dalaga nang may matinding pagmamahal. "You're with me. No one in this house will ever dare touch or disrespect you."Nang makalabas sila ng sasakyan, agad na pinalibutan ni Caleb ang masaganan

Azalea’s POVNang itapat ko ang aking daliri sa play button, mabilis na tumibok ang puso ko sa matinding takot at kaba. Bago ko pa man maipindot ang video, narinig ko ang mabibigat at pamilyar na yabag ni Caleb na pababa mula sa ikalawang palapag ng mansyon.Sa matinding gulat at taranta, dinalian ko ang pagpindot sa screen. Ngunit sa mismong segundong iyon, biglang nagdilim ang buong display ng aking telepono at lumabas ang maliit na kulay pulang battery icon bago ito tuluyang nag-shutdown.Nakahinga ako nang malalim, pero kasabay niyon ay ang matinding panghihinayang at inis.Nakalimutan kong simula pala nang tumakas ako mula sa Maynila patuntungang Palawan ay hindi ko na kailanman isinaksak sa charger ang telepono ko. Pinatay ko ito nang tuluyan noon dahil sa takot na baka matunton ni Caleb ang kinaroroonan ko gamit ang GPS o cell towers. Binalik ko lang ito sa pagkaka-open noong nasa biyahe na kami pabalik ng Maynila kanina. At dahil napakakulit ni Caleb sa loob ng sasakyan at hin

Third Person’s POVNang makarating sila sa ultra-luxurious penthouse sa Bonifacio Global City, dahan-dahang inakay ni Caleb ang tahimik pa ring si Azalea patungo sa master bedroom. Dahil sa matinding pagod at bigat ng kanyang emosyon, agad na nakatulog ang dalaga sa malambot na kama. Inilagay ni Caleb ang namatay na telepono ni Azalea sa ibabaw ng nightstand at isinaksak ito sa charger bago marahang hinalikan ang noo ng dalaga.Tinitigan pa niya ito nang ilang sandali bago dahan-dahang lumabas ng kwarto, isinara ang pinto, at naglakad patungo sa kanyang pribadong opisina sa kabilang pakpak ng penthouse.Sa loob ng opisina, pormal na nakatayo si Shun malapit sa malaking glass window. Sa tabi naman ng bar counter ay nakasandal ang isang lalaking may kaakit-akit na pustura, may hawak na glass of expensive scotch, at may pilyong ngiti sa kanyang mga labi.Ito ay walang iba kundi si Conrad."Well, well, well... look who finally decided to grace us with his presence," nakatutuksong bati ni