All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 301 - Chapter 310

Jane's POVMatagal akong nakatitig sa itim na screen ng aking laptop matapos ko itong i-shutdown. Tahimik ang buong ika-54 na palapag. Ang tunog lang ng aircon at ang bahagyang pagkabog ng aking dibdib ang naririnig ko sa loob ng Executive Suite.Inilagay ko ang aking mga gamit sa loob ng bag. Nanginginig pa rin ang mga daliri ko mula sa matinding sakit na dulot ng mga nakaraang alaala. Apat na taon. Apat na taon kong ipinagpalit ang sarili kong halaga para sa isang taong sa huli ay nagawa pa akong sirain at gamitin. At ngayon, kahit wala na kami ni Mark, narito pa rin ang bakas ng lamat na iniwan niya sa akin—ang takot na baka hindi ako sapat, ang dudang baka anumang oras ay magising na lang ako na wala na namang natitira sa akin."Jane."Napaangat ang ulo ko. Nakatayo si Conrad sa tabi ng aking desk. Inalis na niya ang kaniyang suit jacket, nakalupik ang mga manggas ng kaniyang puting dress shirt, at nakasilid ang kaniyang kabilang kamay sa bulsa ng kaniyang slacks. Wala ang maangas

Jane's POVTahimik ang buong biyahe pabalik sa lungsod matapos ang gabi namin sa Antipolo.Nakatitig lang ako sa hawak kong mainit pa ring lata ng tsokolate habang nakasandal sa leather seat ng sasakyan ni Conrad. Ang mga salitang binitawan niya sa akin sa ilalim ng buwan—na hindi niya ako piliting mahulog at maghihintay siya hanggang sa tuluyang maghilom ang puso ko—ay patuloy na umaalingawngaw sa utak ko.Apat na taon kong nakasama si Mark, pero kailanman ay hindi ko naramdaman sa kaniya ang ganoong klaseng lalim ng paggalang. Kay Mark, palagi kong kailangang magpakatutukso, magbigay ng pera, at magpaka-perpekto para lang hindi siya magalit. Pero kay Conrad... wala akong kailangang patunayan. Tinatanggap niya ang mga lamat ko nang walang anumang kapalit.Jane, nagpapadala ka lang ba dahil sa tulong niya? O sadyang matagal na siyang may pwesto sa puso mo at natatakot ka lang aminin? tanong ko sa sarili ko habang dahan-dahang kinakagat ang aking ibabang labi.Nang huminto ang sasakyan

Jane's POVLunes ng umaga. Masaya at maliwanag ang sikat ng araw na tumatama sa dambuhalang glass suite ng Salvador Group Headquarters.Pumasok ako sa ika-54 na palapag at agad kong inilapag ang aking handbag sa secretary desk. Tumingin ako sa malaking frosted glass door ng opisina ni Conrad. Nandoon na siya sa loob. Nakikita ko ang kaniyang anino habang nakaupo sa kaniyang executive chair.Huminga ako nang malalim. Naging mahinahon at pormal siya sa akin nitong mga nakaraang araw para bigyan ako ng space, at narealize ko na dapat ko ring ibalik ang sigla ng aking trabaho bilang kaniyang Executive Secretary. Inihanda ko ang kaniyang paboritong brewed coffee at dahan-dahang kumatok nang tatlong beses sa kaniyang glass door."Come in," narinig kong boses niya mula sa loob.Dahan-dahan kong itinulak ang pinto. Bumungad sa akin si Conrad na nakasuot ng kaniyang tailored navy blue suit. Pormal ang kaniyang mukha, pero nang makita niyang pumasok ako bitbit ang kape, agad na napalitan ang ka

Jane's POVHuminto ang mabilis na Maybach SUV ni Conrad sa tapat ng nakakasilaw na entrada ng Grand Hyatt Hotel.Mula sa loob ng tinted na bintana ng sasakyan, nakikita ko na ang dambuhalang carpet layout, ang daan-daang bisitang nakasuot ng mga mamahaling gown at tuxedo, at ang mga nagfli-flash na ilaw mula sa press camera ng mga media outlets. Naramdaman ko na naman ang bahagyang panginginig ng aking mga kamay sa matinding kaba."Hey," mahinang tawag sa akin ni Conrad sabay haplos sa aking mga daliri. "You're with me, Jane. Relax. Walang sinumang pwedeng mangwasak sa gabi mo."Tumingin ako sa kaniya at tumango. "Salamat, Conrad... Medyo hindi lang ako sanay sa ganitong karaming tao."Unang bumaba si Conrad para pagbuksan ako ng pinto. Sa sandaling idinikit ko ang kamay ko sa kaniyang palad at dahan-dahang bumaba mula sa sasakyan, agad na umalingawngaw ang mga ilaw ng camera at ang mahihinang bulungan ng mga alta-sociedad na bisita sa labas ng Grand Ballroom!"Look! That's VP Conrad

Conrad's POVNakatayo ako sa tabi ng champagne table sa VIP Lounge habang pilit na nakikipag-usap sa dalawang board members ng Salvador Group. Karaniwan, ako 'yung nagbibigay ng mga pilyong biro o nakikipagbolahan sa mga VIPs para maging magaan ang mood ng party, samantalang ang kapatid kong si Caleb ay nakatayo lang sa tabi, cold, tahimik, at may pormal na mukha habang nakakrus ang mga braso.Pero ngayong gabi... hindi ko magawang magpaka-playful.Tumingin ako sa mamahaling wristwatch ko.Kumunot ang noo ko. Pag-alis ni Jane patungong powder room. Pitong minuto lang ang paalam niya sa akin—pero labing-apat na minuto na ang nakalipas. Sobra-sobra na 'yon para lang sa pag-aayos ng buhok o paggamit ng banyo."Conrad," malamig at seryosong tawag ni Caleb. Nakatayo siya sa tabi ko, walang ekspresyon ang mukha pero nakatitig sa akin. "You're not paying attention to Mr. Montemayor.""Hold on, Caleb," mabilis kong putol habang ibinababa ang baso ng wine sa mesa. Nawala na ang karaniwan kong