Todos los capítulos de Secretary of Mr. Caleb: Capítulo 461 - Capítulo 470

Lucas Ian Anderson (Lucien) “Tara na nga!” inis at naiinip niyang sabi habang nakatitig sa akin.Mabilis kong hinawakan ang malamig at malambot niyang kamay. Ang isa ko namang kamay ay nakahawak sa sling bag niya na agad kong isinabit sa aking balikat. Habang naglalakad kami patungo sa malawak na pool area, ramdam na ramdam ko kung paanong inaagaw ng kanyang presensya ang atensyon ng halos lahat ng lalaking nadadaanan namin.At ang atensyon naman ng mga babae sa paligid—nasa akin.Umupo si Ysabelle sa isang nakalatag na chaise lounge. Sa simpleng pag-upo at pag-unat pa lang ng kanyang mga binti, mas lalong lumitaw ang magandang kurba at kaputian ng kanyang katawan.Inilapag ko ang kanyang bag sa tabi, hinubad ko ang aking sando, at naupo ako sa mismong tabi niya. Inakbayan ko siya nang mahigpit, inilapit sa aking katawan, at sinulyapan nang napakatim na tingin ang grupo ng mga lalaking hindi magkandatuto sa katitig sa kanya.“Mister, hindi ba tayo mag-swimming?” mahina niyang tanong

“Dito ka lang. Titingnan ko ang makina.”Bumaba ako sa sasakyan at binuksan ang hood.Tiningnan ko ang loob.At… gaya ng isang normal na taong walang anumang kaalaman sa pagiging mekaniko…Wala. Wala akong maunawaan sa tinititigan ko. Parang isang complex science project na hindi ko ginawa at wala akong ideya kung paano ayusin.“Mister…” tawag ni Ysabelle mula sa likod ko.Napalingon ako agad.Nakatayo na siya sa tabi ko, nakatupi ang dalawang braso sa kanyang dibdib dahil sa pananalasa ng malamig na hangin. Nakasilip din ang kanyang mukha sa loob ng hood, habang bahagyang nakaawang pa ang kanyang bibig sa pagtataka.“Bakit ka lumabas?” inis at nag-aalala kong tanong, medyo madiin ang boses. “Sabi kong dito ka lang sa loob, ’di ba?”Itinuro niya ang madilim na langit gamit ang nanginginig niyang daliri. “Pumasok ka na po sa loob, Mister. Siguradong uulan… wala na pong kahit isang bituin.”Napatingin ako sa itaas.Makapal ang maitim na ulap. Mabigat ang hangin. Walang kahit isang bitui

Third PersonMula sa pampang ng falls, lumakad si Lucien habang buhat-buhat pa rin si Ysabelle sa kanyang mga bisig. Ang bawat hakbang niya sa basa at makinis na bato ay mabigat dahil sa pagod, pero nanatiling dire-diretso at matatag. Sa paligid ng kanilang dinadaanan, makikita ang mga kakaibang ilaw na parang mga alitaptap na nakakulong sa maliliit na gintong lampara—nakasabit sa mga puno, nakabaon sa lupa, at nakatatak sa gilid ng mga bato.Sa di-kalayuan, bumungad ang isang napakagandang bungalow house—kulay puti, moderno ang arkitektura, pero may halong rustic at natural na disenyo. Parang pinagtagpo ang isang luxury resort at ang tahimik na probinsya.Unti-unti pa lang tumitigil ang bagyo at ulan sa labas ng gubat, pero sa loob ng Floresta do Santuario, parang may sarili itong saradong mundo—may sarili itong panahon at atmospera.Binuksan ni Lucien ang pinto ng bahay. Hindi iyon naka-lock—dahil hindi kailanman itinatalaga na i-lock ang mga bahay sa loob ng santuario. Walang sinum

Bahagyang dumidiin ang kanyang katawan sa akin habang marahan niya akong inihihiga pabalik sa malambot na kama. Ramdam ko ang bigat ng kanyang katawan sa ibabaw ko, pero hindi iyon nakakasakal. Nakakapanatag at nakakapagpalagay pa nga ng loob.Napayakap ako sa kanya nang mahigpit bilang instinct. Pakiramdam ko, kung pakakawalan ko siya, mahuhulog ako—hindi sa kama, kundi sa isang napakalalim at walang katapusang bangin.Palalim nang palalim ang halik. Mas mainit. Mas sabik.Ramdam ko ang isa niyang kamay sa aking pisngi—marahan, parang takot na takot siyang masaktan ako. ’Yung isa naman ay gumapang sa aking braso, sa balikat, pababa sa aking bewang, at humihinto sa bawat galaw na para bang nagtatanong sa akin.Puwede ba ’to? Ayos lang ba ’to sa ’yo?At ako—sa halip na tumanggi o lumayo—lalong humigpit ang yakap ko sa kanya.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Hindi ko na kayang magpanggap na wala akong nararamdaman tuwing tinititigan niya ako nang ganoon. Tuwing hinahaplos niya ang b

Gavin“How can I? Mia finally woke up,” seryoso kong sabi habang tinititigan ko si Lucien sa screen. Kita ko kung paano dahan-dahang nanigas ang panga niya. “Make sure to make your departure right now if you still want to see her, since her mother is also on the way here to claim her daughter after saying na dadalhin niya ito sa U.S. for better recovery.”Sa unang pagkakataon sa tagal naming magkakaibigan, kitang-kita ko sa mukha niya ang hindi niya kayang itago.Gulat. Pagkalito. At ’yong klase ng pagkatarantang bihira mong makita sa isang taong sanay mag-desisyon para sa buhay ng iba.Hindi siya nagsalita. Hindi na rin kailangan.Tumingin siya saglit sa gilid, parang may hinahanap, tapos bigla na lang siyang tumayo at lumabas ng frame. Sa may gilid ng screen, natanaw ko pa si Ysa na parang humahabol ng tingin, automatic na sumusunod.Ibinaba ko na ang tawag. Alam kong ilang minuto lang, nasa UL na siya. May underground tunnel na konektado sa Floresta do Santuario; kung may alam man