All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 441 - Chapter 450

Ysabelle Cuevas (Ysa)“Si Lucien… baka kaya hindi na siya nakapagpaalam ay nagkaroon ng problema sa UL,” sabi ni Victor habang nakatutok pa rin ang mga mata sa madilim na kalsada. May bahagyang pag-aalinlangan sa kanyang boses, na para bang ayaw niya talagang banggitin ang lugar na iyon pero napilitan na rin dahil sa sitwasyon.Napaisip ako. UL? Pamilyar na pamilyar ang tunog, pero medyo nag-aalinlangan pa ang utak ko.“Iyong lugar ba na nasa ilalim ng malaking puno sa loob ng abandonadong parke?” tanong ko, pilit na inaalala sa isip ang mga dinaanan namin ni Mister noon.Tumango si Victor nang hindi lumilingon. “Oo. Doon mismo.”Biglang kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Kung ganoon… kung may problema si Mister, ibig sabihin ay kailangan niya ako. Hindi ko alam kung bakit iyon agad ang pumasok at namayani sa isip ko. Wala rin akong kasiguraduhan kung may magagawa ba talaga ako roon, pero may kung anong mahiwagang puwersa ang nagtutulak sa akin na puntahan siya—parang hindi ako mapap

Ysabelle Cuevas (Ysa) Isang malalim na buntong-hininga ang pilit kong pinakawalan upang ipasok ang malamig na hangin sa akin dingdib. Ang sikip-sikip. Parang nakasakal sa leeg ang bawat salitang Ingles na lumilipad sa pagitan nina Victor, Gavin, at Kiro—mga salitang halatang may malalim na ibig sabihin pero parang pader na nagkukulong sa akin sa labas ng mundo nila.“Ihatid ko na kayo,” presinta ni Victor sa gitna ng usapan. Tumayo siya mula sa kanyang silya, maayos at walang kaabog-abog ang bawat galaw. “Gabi na rin, Manang. Mas ligtas kung sasakay kayo sa akin kaysa magta-taxi pa kayo.”Napatitig ako sa kanya. May kakaibang authority sa boses niya—hindi tulad ng malamig at nakakatakot na utos ni Mister, kundi isang tahimik ngunit siguradong alok.“Naku, Sir Victor, nakakahiya naman po—” apela ni Manang Hilda sabay paypay ng kamay sa ere.“It’s fine, Manang. Lucien left you here. I’ll take full responsibility,” seryosong putol ni Victor bago bumaling sa akin. Ang kanyang mga mata ay

Lucas Ian Anderson (Lucien)“Arghhh—!” daing ng lalaki bago tuluyang bumagsak sa malamig na semento at mawalan ng malay.Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras. Ramdam ko pa ang matinding tigas ng aking kamao at ang marahas na kabog ng dugo sa aking ulo, pero pinilit kong panatilihing kalmado at mabilis ang aking mga kilos. Kinuha ko ang cellphone mula sa bulsa ng aking pantalon at agad na tinawagan ang numero ni Gavin.“Come to my laboratory. ASAP.”Walang paliwanag, walang dagdag na salita—utos lang na may halong panganib. Alam kong maiintindihan na niya agad ang ibig sabihin niyon. Pagkababa ng tawag, mabilis kong pinindot ang pulang button na nakatago sa gilid ng aking mesa.Emergency Lockdown Protocol.Sa isang iglap, nagbabaan at nagsara ang lahat ng makakapal na bakal na lagusan palabas ng laboratoryo—ang mga pinto, side exits, kahit ang mga hidden passages na kami lamang ang nakakaalam. Walang makalalabas. Walang makakatakas.Sinumang nagtangkang manakit kay Ysabelle ay hinding-hi

Lucas Ian Anderson (Lucien)Nakatingin lang ako sa likod ni Victor habang naglalakad siya papunta sa direksyong kinaroroonan ng kuwarto ni Ysabelle. Diretso ang lakad niya, walang pag-aalinlangan, na para bang kabisado na niya kung saan mismo dinala ang dalaga. Parang alam na alam niya ang pasikot-sikot ng ospital na ito—well, hospital nga naman niya.Bahagya akong umiling at ilang beses na huminga nang malalim, pilit inaayos ang mabilis at nanginginig na tibok ng puso kong kanina pa hindi mapakali.Tama siya, bulong ko sa sarili ko habang pilit pinalalakas ang loob. Baka stressed lang ako. Baka nami-miss ko lang si Mia kaya ganito ka-intense ang nararamdaman ko kay Ysabelle.Muli ko iyong inulit sa isip ko, parang panalangin na pilit kong pinapaniwalaan.Tama. Tama. Tama.Kung paulit-ulit ko iyong sasabihin sa utak ko, baka sakaling maging totoo.Sumunod ako sa mga hakbang ni Victor.Pumasok siya sa isang pribadong silid, kaya agad ko rin siyang sinundan sa loob. Malinaw na ito ang V

Lucas Ian Anderson (Lucien)Mapaglaro ang mga ngisi nina Kiro at Gavin, habang si Victor naman ay nanatiling maawtoridad at tahimik sa kanyang kinaroroonan. Bawat isa sa amin ay may bitbit na sariling kadiliman, pero sa gitna ng ganitong mga biro at palitan ng tingin, kahit paano ay nababawasan ang sikip sa aking dibdib.Inilagay ko ang kristal na pass sa loob ng aking bulsa at muling sumulyap sa pinto ng silid kung saan nagpapahinga si Ysabelle.“Legality has never been our metric, anyway,” malamig kong sabi habang iniaayos ang kwelyo ng aking damit. “Ang mahalaga, manatiling maayos ang lahat hanggang sa magising siya.”Nagkatinginan si Gavin at Kiro, bago sabay na napatingin sa pinto ng kwarto ni Ysabelle.“Huwag kang mag-alala, Lucien,” seryosong giit ni Gavin, nawala ang bahagyang tawa sa kanyang boses. “Nakalockdown ang buong floor na ito. Walang makakalapit sa kanya na hindi dumadaan sa aming tatlo.”“At tungkol naman sa Floresta do Santuario…” singit ni Kiro, habang ibinubulsa