Secretary of Mr. Caleb의 모든 챕터: 챕터 471 - 챕터 480

Vincent Thor Vanderbilt (Victor)“Where’s Lucien?” tanong ko agad pagkapasok ko sa silid ni Mia.“Kinausap ni Mommy,” sagot niya, mahinahon, parang walang anuman.What the hell? Kung nandito na si Lucien sa ospital, bakit wala akong nakitang Ysa sa daan? Bakit wala siyang bakas kahit saan?“Hi, Gavin. I was shocked when you suddenly left last night right after I woke up. Akala ko matutuwa kayo,” nakangiti pang sabi ni Mia, nakatingin kay Gavin na parang siya lang ang tao sa loob ng kwarto.So, where’s Ysa? tahimik na tanong ko sa sarili ko, ramdam ang unti-unting pagsikip ng aking dibdib.“Of course I was busy. I needed to update Lucien about your condition,” sagot ni Gavin, halatang may halong inis at sarkasmo.“Oh, is that so?” ngumisi si Mia. “I was wondering why Lucien wasn’t here when I woke up. Turns out he was with that girl.”Napalingon ako sa kanya. Gano’n din ang ginawa ni Gavin—sabay kaming na-focus kay Mia sa isang iglap.“Shocked?” nakangising tanong niya. “Well, my cousi

Ysabelle Cuevas (Ysa)After Lucien left...Natulala na lang akong nakatingin sa unti-unting nawawalang imahe ni Mister habang mabilis at pabalasik na nagpapaharurot ng kanyang motor palabas ng santuario.Ramdam ko pa ang mahina pero tuloy-tuloy at malamig na ihip ng hangin na tumatama sa aking namumulang pisngi—para bang nang-aasar at ipinamumukha sa akin ang katotohanang iniwan ako. Hindi ko mapigilang mapahawak nang mahigpit sa aking dibdib nang maramdaman ko ang matinding pagkirot at paninikip ng aking puso, na para bang may kung anong bahagi ng kaluluwa ko ang pilit na hinihila at binabunot papalayo kasama niya.Hindi ko alam ang gagawin ko. Kung babalik ba ako sa loob ng malamig na bungalow para maghintay sa wala, o mananatili na lang akong nakatayo rito sa gilid ng daan, nagbabakasakaling magbago ang isip niya at maalala niyang narito pa pala ako. Paulit-ulit na tumatakbo at bumabalik sa isip ko ang eksena kanina—kung paano siya umalis nang ganoon kadali, nang walang lingon-ling

“Are you okay?” tanong ni Victor sa akin pagkaupo na pagkaupo niya sa tabi ko sa sofa. Kita ko sa kanyang mga mata ang matinding pag-aalala, at doon ko lang na-realize kung gaano karami ang nakakapansin sa miserable kong kalagayan.“Oo naman, siyempre. Bakit naman ako hindi magiging okay?” nakangiti kong sagot, kahit alam kong hindi naman iyon ang nawawasak kong nararamdaman sa loob.“Ysa, okay lang umiyak,” sabi ni Gavin, seryoso at malalim ang boses.“Ha? Bakit naman ako iiyak? Ikaw talaga, Gavin, pinagti-trip-an mo na naman ako,” nakangiti pa rin kong sabi sa kanya, pilit na ibinabaling sa biro ang sitwasyon para hindi na sila lalong mag-alala at maawa sa akin.“Love is truly merciless,” pait na sabi ni Kianna habang nakatitingala sa itaas ng hagdan. “Go back to your room, Kiefer, or else!”Sabay-sabay kaming napatingin sa itaas at nakita ko ang imahe ng isang lalaking nagmamadaling pumasok sa isang silid sa ikalawang palapag. Halatang ayaw nitong ma-involve sa usapan pero nandoon

Medyo gumaan ang pakiramdam ko kahit kaunti, parang unti-unting napapalitan ng kaunting aliw ang matinding bigat sa aking dibdib.Wala na akong narinig na tugon mula sa kanya habang nagpatuloy kami sa paglalakad. Unti-unti ko nang natatanaw ang isa pang napakalaking bahay na nakatago sa likod ng isang mataas na gate. Mas malinis iyon tingnan at tila mas buhay ang paligid kumpara sa malamig na villa ni Lucien.May nagbukas ng gate para sa amin—isang lalaking naka-itim na kasuotan mula ulo hanggang paa, na parang sanay na sanay na sa pag-asikaso at pagprotekta sa lugar.“Ma'am, ayaw pa rin niyang kumain,” sabi nito kay Kianna, halatang nag-aalala ang tono.“Hayaan mo siya, kakain din ’yan kapag nagutom. For now, ipaghanda mo muna kami ng mainit na maiinom,” utos ni Kianna bago kami nagpatuloy sa paglalakad papasok sa loob ng isang mala-mansyong bahay.Pagpasok na pagpasok namin, ramdam ko agad ang mainit at komportableng ginhawa sa loob, na tila kabaliktaran ng matinding lamig at bigat

Gavin“Aysus! Huwag na, Ysa,” agad na pambabasag ni Kianna nang marinig niyang inaalok ko si Ysabelle na i-tour ko siya sa buong kalawakan ng Floresta. “Ipapahamak ka lang niyan!”Napakunot ang noo ko sa kanya, pilit na pinatitigas ang mukha. “Tingin mo naman sa ’kin?” naiiling-iling kong sagot, kunwari nasasaktan ang ego bilang isang sertipikadong ginoo. “Ako pa talaga ang magpapahamak?”“Man-gga-gamit,” diretsong sabi niya—walang preno, walang kahit anong sugarcoat.Napabuntong-hininga na lang ako habang nakahawak sa dibdib. “Wow. Ang sweet mo talagang kaibigan.”Pero bago pa man ako makabawi sa pang-aasar niya, bigla na lang nagbago ang timpla ng mukha at boses ni Kianna—’yung tono na halatang may gustong hukayin at gustong alamin na sikreto.“By the way,” sabi ni Kianna, bumaling kay Ysa na tahimik na nakaupo, “okay lang ba magtanong?”Napatigil ako sa pag-ayos ng sando ko. Alam ko na agad kung anong klaseng tanong ang susunod.At ayun nga. Hindi ako nagkamali.“Paano mo nakilala