Secretary of Mr. Caleb의 모든 챕터: 챕터 481 - 챕터 490

GavinHabang kumakain kami sa maluwag at makinang na kusina ni Kianna, unti-unti kong napansin ang dahan-dahang pagbabalik ng kulay sa mukha ni Ysa. Hindi pa man iyon ang dating masigla at pilyang kulay ng balat niya—pero kahit paano, hindi na siya mukhang lutang o mawawalan ng malay. May kaunti na ulit na buhay sa kanyang mga mata habang marahang humihigop ng mainit na tea na inihanda ni Steven para sa aming lahat.Tapos sakto, kung kailan medyo gumaan na ang mabigat na hangin sa mesa—Ring. Ring.Biglang umalingawngaw ang tunog ng cellphone ko sa ibabaw ng mesa.Kinuha ko agad iyon mula sa aking bulsa at napatingin sa nagniningning na screen.Lucien.“It’s Lucien,” sabi ko sa kanila, dahil agad kong naramdaman ang mabilis na paglipat ng atensyon nilang lahat sa kinaroroonan ko.“Answer it,” seryosong utos ni Victor sa tabi ko. Wala man lang bakas ng emosyon ang kanyang mukha, pero puno ng matinding bigat at awtoridad ang kanyang boses.“Loudspeaker,” utos naman ni Kianna habang naka

Ysabelle Cuevas (Ysa)Inilibot ko ang aking paningin sa buong silid—at dahil sa labis nitong lawak at karangyaan, mas lalo kong naramdaman ang matinding pag-iisa at kawalan ng halaga.Parang ang laki-laki ng espasyo… pero wala man lang akong mapaglagyan ng napakabigat na emosyong dala-dala ko sa aking dibdib.Mabango. Malinis. Tahimik. 'Yung klase ng marangyang kuwarto na parang hindi dapat pinapasok at tinutuluyan ng taong kagaya ko—isang taong sanay sa siksik at madilim na lugar, sa lumang kutson, sa ingay ng mga kapitbahay sa probinsya, at sa boses ni Tiya na laging may reklamo at sumbat araw-araw.Dahan-dahan akong naglakad papunta sa malaking salaming bintana. Doon ko napansin na may malawak pala itong terrace. Parang may hindi makikitang kamay na humihila sa akin palabas—hindi dahil gusto kong gumala, kundi dahil gusto ko lang talagang makahinga mula sa paninikip ng dibdib ko.Binuksan ko ang sliding glass door, at dahan-dahang lumabas.Humampas agad sa aking balat ang malamig,

Vincent Thor Vanderbilt (Victor)Tahimik at mabigat ang naging pagpasok namin ni Gavin sa malawak at pamilyar na sala ng villa ni Kianna.Hindi na iyon ang tipong tahimik na nakakailang o awkward—kundi ’yung klase ng katahimikan na sumasalamin sa pagod ng bawat isa sa amin. Lahat kami ay may pasan-pasang emosyon na hindi naman namin hiningi o sinadyang pasanin.Sa may gilid ng sala, dahan-dahan kong natagpuan si Ysabelle.Naka-upo siya sa sulok ng couch, habang ang dalawa niyang maliliit na kamay ay mahigpit na nakayapos sa isang ceramic mug na parang mas malaki pa kaysa sa kanyang mga palad. Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa labas ng malaking bintana—hindi dahil may pinapanood siya roong maganda, kundi dahil mas madali sigurong tumitig sa kawalan sa labas kaysa harapin at aminin kung gaano kabigat ang mga naiiwan sa loob ng kanyang dibdib.Sa tabi niya, si Kianna ay tahimik na nakasandal sa armrest, nakahalukipkip ang mga braso, at ipinapakita ang ekspresyong kunwari ay naiinis

Ysabelle Cuevas (Ysa)May dalawang klase ng gising.Una—’yung gising na nagmamadali ka at nanginginig ang buong katawan kasi baka may magalit, magmura, o manakit.Pangalawa—’yung gising na dahan-dahan, banayad, kasi ramdam mong may malawak na espasyo sa paligid mo para huminga.Sa probinsya noon, sanay na sanay ako sa una. ’Yung tipong bago pa man tumilaok ang manok sa madaling-araw, gising at nakatayo na ako para mag-igib ng mabibigat na balde ng tubig, magwalis ng bakuran, magluto, at maghanda ng mga bagay na kailanman ay hindi naman ako ang kakain o makikinabang.Dito sa Floresta do Santuario… ibang-iba ang klase.Hindi ako ginising ng boses na nagsisisigaw. Hindi ako ginising ng utos na may kasamang banta.Ang mismong gumising sa akin ay ang banayad ngunit marahas na tunog ng dambuhalang talon sa malayo—ragasa, bagsak, ragasa ulit—na para bang heartbeat at tibok ng puso ng mahiwagang lugar na ito. At ang sikat ng araw na dahan-dahang dumadaan sa pagitan ng makapal na kurtina, ma

Ysabelle Cuevas (Ysa)“Strong password,” sabi ng kulay berdeng sulat sa screen.Napatingin ako nang diretso kay Gavin sa tabi ko.Hindi siya tumingin sa akin agad. Parang mabilis siyang umiwas ng tingin, saka dahan-dahang tumango sa sarili.“Nice,” sabi niya sa mababa at simpleng boses.Pero sa simpleng “nice” na iyon na lumabas sa labi niya, parang may biglang kumagat at pumiga sa pinakadailaliman ng dibdib ko.Kasi… totoo.I choose me.At sa kauna-unahang pagkakataon sa buong buhay ko, hindi ko alam kung kaya ko nga ba talagang panindigan ang salitang iyon kapag humarap na muli ako sa matinding pagsubok.Victor’s “Paperwork”Pagkatapos ng mga naging aralin sa mga tutors, dinala ako ni Victor sa isang maliit ngunit napakamodernong office space sa loob ng villa sa Floresta do Santuario—parang isang mini branch ng sarili niyang malaking mundo at imperyo.May malapad na desk, may malaking printer, may mga nakatumpok na pormal na documents, at may dalawang propesyunal na staff na tahimik