Todos los capítulos de Secretary of Mr. Caleb: Capítulo 681 - Capítulo 690

Gavin pointed behind him. “Nagpapapili ng ribbons sa tatlong nanny dahil feeling niya state event ang buhok niya today.”“I love her already.”“Same,” sabi ni Gavin.“No,” sabi ni Vincent.Both of them ignored him.Brunch sa east lawn was chaos in the healthiest possible way. May malaking low table sa gitna, maraming pagkain, juice, fruit, pastries, at dalawang vase ng bulaklak.Si Vivian nakaupo sa isang outdoor chair, may tea sa kamay, habang si Lucien katabi niya at pilit na tinatanggal ang jam sa maliit na daliri ng anak nila. Si Kianna, nakahiga halos sa daybed na parang siya ang reyna ng lugar.Pagdating nina Gavin, Vincent, at Kleo, agad tumakbo ang bata. “Cool boots!”“Hello, tiny ruler,” sagot ni Kleo, saka kusang lumuhod para pantay sila ng height.“I’m not tiny.”“Correct. You’re terrifying.”Mukhang natuwa ang bata. “Do you ride horses?”“Oo.”“Do you climb trees?”“Oo.”“Do you fight?”Saglit na napatingin ang lahat. Then Kleo smiled. “Only when necessary.”The child nodd

Mas malamig ang hangin sa bahaging iyon. Mas makapal ang mga dahon ng mga puno sa itaas. May ilang sinag ng araw na sumisingit lamang sa pagitan ng mga sanga.Pagdating nila sa pampang ng batis, agad na natuwa ang bata.“Water!”“Don’t step in,” banta ni Vincent.“Why?”“Because your mother will know.”“Traitor.”“I prefer observant.”Lumuhod si Kleo malapit sa tubig at inilubog ang kanyang mga daliri.“Ang lamig,” pabulong niyang sabi.“Spring-fed,” sagot ni Vincent.“Pwede bang uminom?”“No.”“Bakit?”“Because I said so.”“Bad reason.”“Correct reason.”Tumingin siya pataas kay Vincent. “Napaka-control freak mo talaga.”“Napaka-undisciplined mo naman.”“Actually, disciplined ako. Sa mga bagay lang na gusto ko.”“That is not what discipline means.”“That is selective excellence.”Halos sasagot na sana si Vincent nang mapatigil siya. Napansin ito ni Kleo.“Oh my God,” ngumisi si Kleo. “Natututo ka na ring sumagot ng maayos nang hindi napipikon.”“Don’t overstate it.”Nakapulot ang bat

“Nahanap na tayo.”Pagkasabi ni Kleo, mabilis na lumabas si Khalid sa terrace. “Saan?”Itinuro niya ang madilim na bahagi ng tree line sa bandang south perimeter. “Doon.”Sumilip si Khalid.Wala na ang sasakyan. Walang anino. Walang ilaw. Subalit hindi iyon nangangahulugang walang dumaan.Tahimik siya nang ilang segundo. Then, “Sigurado ka ba?”“Kuya,” aniya nang hindi inaalis ang tingin sa labas, “hindi ako nababaliw. Black SUV. Walang markings. Huminto saglit, tapos umurong. Masyadong malayo para sa simpleng drop-off, at masyadong malapit para tawaging maling liko lang.”“Baka security patrol?”“Hindi ganoong porma gumalaw ang in-house security. At lalong hindi sila titigil sa blind angle.”Humigpit ang panga ni Khalid. “Inside.”“Excuse me?”“Inside, Kleo. Now.”Umikot siya paharap, taas-noo. “Huwag mo akong utusan.”“Huwag mo ring bigyan ng dahilan ang boses ko para sumigaw.”“Ang aga naman ng pormal na tension ninyong dalawa.”“Kleo.”“Fine.”Pumasok siya, subalit hindi dahil sa

“Severin invests in players the way other men invest in companies,” pagpapatuloy ni Khalid. “Bumubuo siya ng dependency. Pinag-aaralan niya ang mga ugali. Binibili niya ang takot. Binili niya ang mga bahay-sugalan, ang mga dealers, ang mga pulis, at ang katahimikan. Noong nagsimulang manalo nang sunod-sunod si Kleo, nagustuhan niya iyon. Noong nagsimula na siyang tumanggi sa mga utos, mas lalo niyang nagustuhan.”“Anong klaseng utos?” pormal na tanong ni Vincent.Si Khalid ang hindi sumagot; si Kleo ang pumalit.“Tumalon kapag sinabi nilang lumundag. Matalo kapag utos nilang matalo. Ngumiti kapag ang mga lalaking kaharap mo ay diring-diri ka na.” Pumihit ang kanyang labi. “Naging masama akong empleyado sa pagsunod.”Malamig na malamig ang boses ni Vincent. “Did anyone touch you?”“Vincent—” pagbabala ni Khalid.“I asked a question.”Kumislap ang mga mata ni Kleo. “And I am answering it my way.”Wala siyang sinabi.“May sumubok,” patuloy niya. “Karamihan sa kanila ay nagsisi.”“Karamih

Pag-akyat pa lang nila sa second floor, nagsimula na agad si Kleo.“So,” sabi niya habang naglalakad sa mahabang hallway na pinalilibutan ng mga pormal na painting, “ilang tao na ba ang dinala mo rito against their will?”“None.”“Wow. So ako ang first?”“You’re not a hostage.”“Debatable.”Hindi man lang lumingon si Vincent sa kanya. “You have too much energy for someone being actively threatened by an underground criminal network.”“Thank you. Inaalagaan ko talaga ang mental health ko.”“Nakikita ko.”“Liar.”Huminto siya sa tapat ng double doors sa east wing at marahang binuksan iyon.Maluwag ang kwarto. Hindi ito sobrang engrande sa paraang nakakasakit ng mata, subalit halahang napakamahal ng bawat materyales. May malaking kama na may puting kumot, sitting area sa tabi ng floor-to-ceiling windows, sariling pribadong terrace, dark wood shelves, soft lamps, at isang walk-in closet na halatang mas malaki pa kaysa sa buong tinirhan ni Kleo noon sa lungsod.Pumasok siya. Tumigil sandal