All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 661 - Chapter 670

Subalit ako… kailangan kong matutunan kung paano dalhin ang katotohanang ito. Hindi bilang pampalit o pamatay sa pagkatao ni Ysabelle, kundi bilang isang bahagi ng katotohanang hinding-hindi ko na kailanman matatakasan.At sa pinaka-sulok ng aking isipan, may isang malamig na takot na pilit kong itinutulak palayo:Na kapag nalaman ni Lucien ang lahat ng ito… hindi lamang ako ang mawawala sa kanyang tabi.Baka pati ang buong mundo niya ay gumuho.At baka… madamay pati ang batang tahimik na nabubuo sa loob ko.Subalit sa gabing iyon, pinili kong ipikit ang aking mga mata at matulog.Dahil alam ko na pag-gising ko bukas, magsisimula na ang pinakamabigat na yugto ng aking bagong buhay.Ysabelle Cuevas (Ysa)Hindi ko na muling itinago ang envelope sa ilalim ng unan o sa loob ng drawer.Dahil sa totoo lang, kahit itago ko pa ito sa pinakailalim, nakatatak na ito sa aking isip. Paulit-ulit na nag-aagawan ang mga salita:Vivian.Birthday.Possible match.Parang may isang bagong pangalan ang p

Pagbalik ko sa kwarto, nakaupo lang ako sa kama at nakatitig sa kurtina, parang hinihintay kong may magsabi na “joke lang,” na mali ang resulta, na hindi ako biglang naging “sister” ng taong halos kakakilala ko lang pero parang matagal nang kilala ng dibdib ko.May kumatok, tatlong mahinang tunog, sakto lang para hindi ako mabigla.Pagbukas ko, si Kianna ang bumungad—hawak ang isang tray na may mainit na sabaw, tinapay, at tsaa.“Hindi ako magtatanong,” bungad niya, sabay taas ng kamay na parang sumusuko. “Pero kakain ka.”Napatitig ako sa kanya, tapos doon ko lang naramdaman na nanginginig pala yung daliri ko.“Okay lang,” sabi ko, kahit hindi ko sure kung kanino ko sinasabi.Tumango siya, pumasok nang walang paalam, inilapag ang tray sa mesa, saka umupo sa kabilang dulo ng kama na parang alam niyang kapag lumapit siya masyado, baka lalo akong manikipan.“Si Victor?” tanong ko, mahina.“May inaasikaso,” sagot niya, hindi nagbiro. “Alam mo naman ’yon. Kapag umandar na utak niya, paran

May safety drills na hindi ko akalaing kakailanganin ko.May mga araw na tumatawa ako kasama si Kianna at Gavin, tapos bigla na lang akong tatahimik kapag may isang salitang magpapaalala sa’kin kay Lucien.May mga gabing hawak ko ang phone, tititigan ko yung empty screen, tapos ilalapag ko ulit.Hindi ko siya kayang tawagan.Hindi dahil pride.Kundi dahil takot.Takot na marinig ko yung boses niyang malamig.Takot na marinig ko yung boses niyang pagod.Takot na marinig ko yung “Mia” sa background.At mas takot ako sa posibilidad na… wala siyang maramdaman.Si Victor, hindi niya ako pinipilit kalimutan si Lucien sa salita.Pero sa gawa—ramdam ko.Mas madalas niya akong isama sa office wing.Mas madalas niya akong turuan ng mundo na hindi umiikot sa isang lalaki.At sa bawat araw na natututo ako, parang may nabubuo ring bagong version ko.Hindi na yung Ysabelle na “okay lang” lagi.Hindi na yung Ysabelle na ngingiti kahit nasasaktan.May mga araw na marunong na akong magsabi ng “hindi.”

Ysabelle Cuevas (Ysa)Hindi ko alam kung paano ako nakalabas sa kahabaan ng corridor nang hindi bumibigay ang aking mga tuhod.Siguro dahil hawak pa rin ni Lucien ang aking kamay—hindi mahigpit, hindi maangkin—kundi isang mahinahon at pormal na paalala na kung aalis man siya sa aking tabi, ako lamang ang may pinal na karapatang magdesisyon kung papayag ako o hindi.Si Victor naman ay naglalakad sa aming kabilang side. Tahimik at pormal, subalit ramdam na ramdam ko ang matatag at protektibong presensya ng kanyang tindig—parang isang matibay na pader na nakahandang sumalo sa anumang pambabastos o sigalot na tatama sa akin.Pagbaba namin sa mas pribado at eksklusibong bahagi ng venue, doon ko lamang muling narinig ang ingay ng pormal na pagtitipon—ang kalansing ng mga baso ng wine, ang mahihinang tawa ng mga bisita, at ang background music na pilit na nagpapanggap na walang kaguluhang nangyayari.Subalit ako… pakiramdam ko ay nakatayo pa rin ako sa pagitan ng dalawang magkaibang realidad

“Hindi ko kayang ibigay sa iyo ang kasiguraduhan ngayon hangga’t hindi ko nakikita ang paninindigan mo,” pahayag ko. “At hindi ko rin ipagkakait ang katotohanan kung alam kong ikaw ang ama.”Si Victor ang pormal na sumagot upang linawin ang sitwasyon.“Genetic probability confirms the timeline,” malamig na pahayag ni Victor. “However, formal clinical verification will be executed. No unverified assumptions will be made.”Tumango si Lucien kaagad, tila kumakapit sa pormal na pangakong iyon. “Execute whatever verification process is necessary. I will fully comply.”“Good,” tugon ni Victor.Ibinaling muli ni Victor ang kanyang mga mata sa akin, at nakita ko ang pambihirang lambot sa kanyang mukha—isang ekspresyong bihirang-bihira niyang ipakita sa iba.“Ysa,” pormal niyang tanong, “I need to hear it directly from you. What is your desired outcome?”Huminga ako nang malalim.Gusto ko sanang sabihin na pangarap kong bumalik sa mga simpleng araw kung saan nag-aaral lamang ako at walang anum