All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 691 - Chapter 700

Napakurap siya sandali. Pagkatapos ay dahan-dahang ngumisi.“Oh my God.”“No.”“May pormal ka palang security cameras sa loob ng bahay?”“For safety monitoring.”“Vincent.”“For absolute safety.”“Grabe ka.”“You were nearly tracked down to my estate by armed men.”“Okay, pag sinabi mo iyan, medyo valid.”“Correct.”Binalik niya ang tingin sa bintana. “Hindi ko naman bubuksan.”“Good.”“Hindi dahil sa sinabi mo. Kundi dahil malamig.”“Noted.”Dapat ay umalis na ito noon. Dapat ay pumasok na rin siya sa kwarto. Subalit natural lamang na walang nangyaring ganoon.Sumandal si Kleo sa pader. “Ikaw? Bakit gising ka pa?”“Work.”“Liar.”Binigyan siya nito ng seryosong tingin. “Excuse me?”“Ang sagot mong ‘work’ sa ganitong oras ay ibig sabihin ayaw mo lang amining nag-aalala ka sa buong sitwasyon.”“I am professionally monitoring risks.”“See? Same flavor.”Hindi na ito nakipagtalo pa. Kasi partly true—at iyon ang mas ikinainis nito. Napansin niya iyon agad. Siyempre pa, napansin niya.“Kin

Galit si Vincent.Hindi iyon ang galit na sumisigaw, nagwawala, o nagbabagsak ng gamit. Mas masahol pa roon. Iyon ang galit na kumakalma nang sobra—malamig, pormal, at may dalang matinding kapahamakan para sa sinumang mangangahas na sumubok sa kanya. Kapag ganoon katahimik si Vincent Vanderbilt, ang buong estate ay tila nag-aabang sa panggigipit ng isang bagyo.Nakatayo si Kleo sa tapat ng pinto ng east wing room habang sina Steven at dalawa pang pinagkakatiwalaang security staff ay mabilis ngunit tahimik na kumikilos sa pasilyo. May isa sa dulo ng hall, may isa sa pormal na hagdanan, at may isa pang masusing nagche-check sa biometric lock panel ng pinto—na para bang hindi sapat na may nag-iwan ng banta, kundi kailangan pa nilang maramdaman ang matinding kapahamakan ng buong seguridad ng bahay.“Grabe,” bulong ni Kleo habang sinusundan ng tingin ang maingat na bawat kilos ng mga tao sa paligid. “Parang may namatay na agad dito.”Hindi man lang siya binalingan ni Vincent. “Wala pa.”“C

Pagkatapos ay itinuro nito ang mas madilim na bahaging nahahati ng mga pilak na landas. “Central grounds. Orchid walk, aviary clearing, north pond, east lawn, old fountain, sun court, and the winter grove.”Kumunot ang noo ni Kleo. “Winter grove? Pero wala namang winter dito sa Pilipinas.”“There are imported white-bark trees and reflective stone setup. It’s the coolest part of the estate. My grandmother liked total silence.”“That sentence feels emotionally loaded.”“It is.”Hiniya iyon ni Kleo. Sa ibaba ng central grounds, may isang mas mahabang gusaling kalahating pinapalibutan ng mga baging at liwanag ng buwan.“And that?”“Clinic wing. Small, private, fully efficient.”Bahagyang nagbago ang tono ni Kleo. “Vivian needed that before.”“Yes.”“Still weird hearing her being called Vivian by everyone.”“She’s still adjusting.”“So are you?”Tumingin si Vincent sa mga ilaw ng east terrace. “Some things take time.”Sinulyapan siya ni Kleo, saka ibinalik ang tingin sa lambak. “What about

Alas-sais pa lang ng umaga, may kumakatok na sa pinto ni Kleo.Hindi iyon ang mahinahon at pormal na katok ng isang regular na bisita, at hindi rin naman bastos. Iyon ang klaseng katok na may pormal na awtoridad—ang katok mula sa taong hindi naniniwalang isang katanggap-tanggap na opsyon ang pagtulog kapag may nakahanda na siyang plano para sa buong araw.Napamulat si Kleo sa dilim at mabilis na humila ng unan para itakip sa ibabaw ng kanyang mukha.“Lumayas ka!” sigaw niya mula sa ilalim ng kumot.“Mabuting umaga rin sa iyo,” malamig at pormal na sagot ni Vincent mula sa kabilang panig ng pinto.Umungol si Kleo nang malalim, pilit na ibinabaon ang sarili sa kama. “Seryoso ka ba talaga?!”“Yes.”“Anong oras na ba?”“Late.”Mabilis siyang napaupo sa kama na halos mahilo pa sa biglaang galaw. “Excuse me?! Alas-sais pa lang ng umaga!”“Six-twenty.”“That is still a major crime against humanity!”“Mabilisang inspection lang,” tugon ni Vincent nang walang katinag-tinag. “You asked to know

Nagtungo sila sa isa sa mga reflective pools. Sa ibabaw ng malinaw na tubig, gumagalaw ang repleksyon ng mga puting sanga na parang pormal na apoy.“It was built for my grandmother,” pormal na kwento ni Vincent pagkalipas ng ilang segundo. “She hated crowded rooms.”“Same.”“She preferred total silence before making difficult decisions.”“Also same.”Sinulyapan siya nito. “I doubt your difficult decisions involve silence.”“My difficult decisions usually involve running, lying, or winning the game first.”“That is not better.”“Didn’t say it was.”Sa gitna ng grove ay may isang circular stone bench sa ilalim ng pinakamalaking white-bark tree. May maliit na bronze plaque sa tabi niyon, lumalabo na ang mga letra dahil sa panahon.Yumuko si Kleo para basahin iyon: For the season that teaches waiting.Tumingin siya pataas. “Your family is extra.”“Historically.”“Grabe. Even your benches have emotional themes.”“Move.”“Nakakainis kang kausap kapag medyo na-aappreciate ko na ang lugar.”“