All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 671 - Chapter 680

Ysabelle Cuevas (Ysa)Hindi ko alam kung paano ako nakalabas ng kahabaan ng corridor nang hindi bumibigay ang aking mga tuhod.Siguro dahil hawak pa rin ni Lucien ang aking kamay—hindi mahigpit, hindi maangkin, kundi isang mahinahon at pormal na paalala na kung aalis man siya sa aking tabi, ako lamang ang may pinal na karapatang magdesisyon kung papayag ako o hindi.Si Victor naman ay naglalakad sa aming kabilang side. Tahimik at pormal, subalit ramdam na ramdam ko ang matatag at protektibong presensya ng kanyang tindig—parang isang matibay na pader na nakahandang sumalo sa anumang pambabastos o sigalot na tatama sa akin.Pagbaba namin sa mas pribado at eksklusibong bahagi ng venue, doon ko lamang muling narinig ang ingay ng pormal na pagtitipon—ang kalansing ng mga baso ng wine, ang mahihinang tawa ng mga bisita, at ang background music na pilit na nagpapanggap na walang kaguluhang nangyayari.Subalit ako… pakiramdam ko ay nakatayo pa rin ako sa pagitan ng dalawang magkaibang realida

Itinaas ni Kianna ang kanyang kamay. “Agreed din ako. Pero kung magtatangka pa rin ng anumang manipulasyon ang panig ni Mia o ni Diamond, hihingi ako ng clearance para pormal silang harapin.”“Kianna,” sabay naming paalala sa kanya.Subalit napa-iti ako nang mahina, at sa kabila ng matinding bigat, naramdaman ko ang bahagyang pagluwag ng aking dibdib.Tinitigan ako ni Lucien, na para bang ang munti kong ngiti ay isang pambihirang milagrong kinakailangan niyang ingatan. At doon ko napagtanto—kahit gaano man nawasak ang buhay ko sa nakaraan, may bahagi pa rin sa akin ang handang lumaban at mabuhay nang buo.Paglabas namin ng pribadong lounge, hindi na kami muling bumalik sa pangunahing bulwagan.Mabilis na nagbigay ng utos si Victor sa security detail upang gamitin ang secure back exit ng pasilidad.Habang naglalakad kami sa kahabaan ng koridor, dahan-dahang lumapit si Gavin sa aking tabi, pinapanatili ang isang magalang at sapat na distansya.“Ysa,” mahinahon niyang bilin, “kung may an

Huminto ang aking daliri sa ibabaw ng papel na hawak ko. Hindi malaking galaw. Hindi halata sa ordinaryong tumitingin. Subalit sapat para maramdaman ko ang biglaang pagbabago sa hangin.“Kailan?”“This afternoon.”“Alone?”Huminto si Steven. Ibinaba niya nang kaunti ang tablet at tumingin sa akin nang tuwid.“No.”Isang matinding katahimikan ang bumalot sa opisina—iyong uri ng katahimikang hindi hihingi ng permiso bago sumakop sa buong silid.“Who is with him?” tanong ko sa mababang tono.Tinapik ni Steven ang screen, saka binasa ang detalye. “His sister.”Wala akong sinabi agad. Hindi dahil sa hindi ko narinig ang kanyang sinabi, kundi dahil may mga pangalang kahit hindi pa tuluyang binabanggit ay nauuna nang sumuntok sa iyong mga alaala.“Name,” utos ko.Steven looked at the screen again. “Kleo.”Parang may kung anong lumang pinto na biglang ibinukas sa aking dibdib. Hindi malakas, hindi dramatikong pagbagsak—mas masama. Yung klaseng tama na tahimik, subalit diretso sa kaibuturan ng

Nagkatinginan ang dalawa sa loob ng ilang segundo. Then both of them smiled wider.“Gusto kita,” deklarasyon ni Kianna.“Ang bilis mo naman,” sagot ni Kleo.“Hindi ako mahilig sa slow burn.”“Mukha nga.”Napailing na lamang si Vincent sa dalawa.Gavin leaned close to Khalid and whispered, “We’re doomed.”“Matagal na,” malamig na sagot ni Khalid.Mula sa terrace ng main villa sa itaas, may sumilip na maliit na ulo sa railings.“Tito!”Napatingin si Vincent pataas. Naroon ang kanyang pamangkin, nakadikit ang mukha sa bakal. Sa tabi nito ay si Vivian, maingat na nakahawak sa balikat ng bata upang hindi ito masyadong mag-lean.“Ay naku,” sabi ni Kianna. “Nakita na kayo.”“Can we come down?” sigaw ng bata mula sa itaas.“No running!” sigaw ng boses ni Lucien mula sa loob ng silid bago pa man makababa ang dalawa.“Too late!” sigaw pabalik ng kanyang anak.Mabilis ngang bumaba ang bata sa hagdan, walang katakot-takot. Napamura nang mahina si Lucien habang mabilis na sumusunod sa likod nito.

Vincent Thor VanderbiltHindi nakatulog si Vincent nang maayos.Hindi dahil maingay sa villa. Kabaligtaran. Sobrang tahimik. At sa tuwing tahimik ang Sanctuary Florest, mas madaling marinig ang mga bagay na matagal mo nang pilit nilulunod.Isang boses. Isang tawa. Isang batang may putik sa tuhod at sobrang taas ng kumpiyansa para sa liit ng katawan.“Kapag lumaki ako, papakasalan kita!”Maliit lang dapat ang alaala. Sandali lang. Iyong tipong mapapangiti ka, tapos tapos na. Pero hindi. Hindi pa rin.Pumikit siya, humiga nang tuwid, saka muling dumilat. Walang silbi.Bandang alas-singko, bumangon na rin siya. Kung hindi man siya makakatulog, may mga reports namang puwedeng pagtuunan.Pagbukas niya ng pinto ng kuwarto, nandoon si Steven sa dulo ng hallway na parang hindi natutulog ang tao.“Coffee?” tanong nito.“Yes.”“Black?”“When has it ever changed?”“Just checking.”“Don’t.”Tumango si Steven at naglakad pababa. “She’s awake.”Huminto si Vincent sa hagdan. “Who?”Steven looked bac