Lahat ng Kabanata ng Secretary of Mr. Caleb: Kabanata 721 - Kabanata 730

“What? Sa pangalan pa lang! Leonard Vanderbilt sounds like a man who owns old leather gloves and disappointing opinions.”Tumango si Gavin habang kumakain. “Correct character profile.”Kumuha rin si Lucien ng isang bun. “Actually, yes.”Kahit si Vincent ay hindi nag-abalang itanggi iyon, at ang kawalan ng pagtutol na iyon ang nagbigay kay Kleo ng mas malinaw na larawan.Ibinalik ni Vivian ang papel sa mesa. “If Leonard is involved, he won’t move directly.”“Obviously,” sabi ni Vincent.“Then stop sounding insulted by obvious truths,” pormal na paalala ni Kianna.Itinuro siya ni Kleo. “Exactly my point!”Hindi sila pinansin ni Vivian at nagpatuloy: “He’ll use established habits, familiar people, unguarded entries, and precise timing. Something that allows him to remain one step removed from consequences.”“Or just ask innocent questions until the wrong person answers too much,” dagdag ni Lucien.Tumingin si Vincent sa map shelf sa kabilang panig ng silid, nag-iisip nang napabilis para

“Not yet,” sabi ni Vincent. “But soon.”At dahil wala talagang pormal na sense of mercy ang pamilya at barkadahan niyang ito, si Gavin agad ang sumingit para basagin ang sandali.“Okay,” aniya habang dahan-dahang inilapag ang kalahati niyang pastry na parang nagpapakita pa ng kaunting respeto sa sitwasyon, kahit konti lang, “hindi sa pinag-ooverthink ko ang lahat, pero... ang sexy no’n.”“Gavin,” sabay na babala nina Lucien at Vivian.“What?” depensa nito. “Threat level is high, yes. Pero admit it, ang linis ng delivery.”Itinuro ni Kianna si Gavin. “Finally, someone honest in this room.”Tinitigan silang dalawa ni Vincent nang matagal. “I regret keeping either of you.”“Liar,” sagot ni Kianna. “Ako kaya ang nagbibigay ng pormal na kulay sa buhay mo.”“You mostly just give me clinical migraines,” sagot nito.“Same family energy,” pabulong na sabi ni Kleo, at muntik na siyang mapangiti roon.Hindi niya alam kung dahil ba sa tawag na iyon, sa galit, o sa biglang paglinaw ng board sa kan

Gumawa si Kianna ng maliit na tunog ng sabik.Huminto si Gavin sa pagtanggal ng glove at tinitigan siya. “Wait.”Si Lucien, na sadyang nakakainis sa pinakamatalas na paraan, ay umurong mula sa gitna ng ring. “Well?”Tinitigan ni Kleo ang ring. Tapos ang kanyang mga bota. Tapos ang hanging bag. Tapos si Vincent ulit.“Anong klaseng tanong iyan?”“A direct one.”“Ang yabang mo.”“You didn’t answer.”Bahagyang kumurba ang labi ni Vivian. “I think that means yes.”Bumuntong-hininga si Kleo sa ilong. “Fine.”“Ay!” sigaw ni Kianna. “Yes!”Agad na umurong si Gavin palayo sa ring. “Hindi ako kasali sa pormahang iyan.”“No one asked you to join,” ani Lucien.“Good, because I deeply value my nose.”Binuksan ni Kleo ang zipper ng kanyang light jacket, ibinato iyon sa bench, at yumuko para higpitan nang maayos ang sintinas ng kanyang mga bota. Tumahimik ang buong yard sa loob ng isang segundo.Hindi dahil akala nilang hindi niya kaya.Kundi dahil sa bilis ng pagbabago ng kanyang katawan.Mas hind

“Then what is it?”Tanong ni Vincent.Diretso.Walang ikot.Walang takip.Nakatayo si Kleo sa gilid ng ring, ang isang kamay ay nakahawak sa bote ng tubig habang ang kabila ay pilit tinatago ang braso niyang may pasa na natingnan na nito.Sa paligid nila, tahimik na ang buong training yard.Nasa malayo na ang mga yabag ng mga taong umalis.Mababang nagliliwanag ang mga lantern sa linya ng kawayan. Ang malamig na simoy mula sa cliff path ay dumadaloy sa balat. May mahinang lagablab ng hanging bag na sumasayaw pa rin sa pako dahil sa huling tama ng suntok ni Lucien.At sa isang paraan, sa sobrang lawak ng buong Sanctuary Florest, ang liit ng pakiramdahang ibinigay ng espasyong iyon sa kanila.Dahil wala nang ibang tao.Wala nang maiingay.Wala nang puwedeng takbuhan na excuse o pormal na biro.Itinaas ni Kleo ang kanyang baba. “Ang alin?”Tinitigan siya ni Vincent na parang desidido na itong huwag payagang mag-ikot-ikot sila ngayong gabi.“Sinabi mo,” pormal nitong sabi, “na hindi lahat

Matapos ang isa pang segundo, siya na mismo ang nagtaas ng kanyang manggas.Naroon. Ang linyang pasa, mas pangit tingnan sa ilalim ng liwanag ng lantern kaysa noong malayo. Mahahabang daliri na minsang humigpit sa kanyang braso. Matigas na hawak. Sapat para mag-iwan ng malinaw na hugis.Hindi iyon agad hinawakan ni Vincent. Thank God. Kasi kung ginawa nito iyon agad, baka binawi na niya ang buong braso palayo.“Collector,” sabi nito.Tumango siya nang minsan.“Table?”“Hallway pagkatapos.”“Sa gitna ng lungsod?”“Obviously.”Dinampot nito ang ointment, bago natigilan. “May fracture ba?”“No.”“Sure ka?”“Yes.”Tinitigan siya nito. Inirapan niya ito. “Wala. Walang fracture. Grab lang.”“Grab.”“Wow, paulit-ulit? Echoing much?”Pumayat ang labi nito. “I am currently trying to calculate how many people I need to track down.”Sumandal siya sa bench. “Eto na naman tayo.”“I am not asking this to take over your life.”“Iyan din ang laging sinasabi ng mga lalaki bago nila simulan ang pag-aay