Lahat ng Kabanata ng Secretary of Mr. Caleb: Kabanata 731 - Kabanata 740

Tumayo ito, kinuha ang ginamit na tela at cotton, ibinalik sa tray, at sinimulang ayusin ang paligid na parang ang buong eksena ay clinical at walang anumang kuryente sa pinakamainis na paraan.Nanatili si Kleo sa bench, pinapanood ito.Pagkatapos—“Vincent.”Tumingin ito sa kanya.Hindi siya ngumiti. Hindi nanukso. Nagtanong lang.“If I had told you earlier… about any of it… would you have listened?”Ang sagot nito ay dumating nang masyadong mabilis para maging rehearsed.“Yes.”Sinalubong niya ang mga mata nito.“At hinayaan mo ba akong mamili kung ano ang gagawin ko roon?”Ang isang ito ay medyo natagalan. Matapat ito para hindi sumagot nang mabilis.“I would have tried,” sabi nito.Tinitigan niya ito nang ilang segundo. Pagkatapos ay natawa nang mahina sa sarili.“That was almost a good answer.”“It was the true one.”“Exactly. Kaya nga halos.”Dinuyan nito ang tray sa isang kamay. “Come on.”Tumayo siya. “Cliff villa three?”“Yes.”“Puwede ba akong magreklamo sa daan?”“No.”“Edi

Si Steven, ang traydor, ay nagdagdag pa, “Gising ka na bago pa man sumapit ang bukana ng araw.”Napasinghap si Gavin. “See? Pati ang nakakatakot na si Steven ay nagmamalasakit.”“I only care about operational efficiency,” depensa ni Steven.“Still counts as caring,” sagot ni Kianna.Inilibot ni Vincent ang kanyang panigin sa buong silid at napagtanto—nang huli na ang lahat—na silang apat ay nagkaisa para kalabanin siya ngayong gabi. Isang napaka-pribadong uri ng pagpapahirap.Tinitigan muna niya si Lucien. “Hindi sapat ang kakayahan mo para sa upper line.”Tinitigan siya nito. “That sounded deeply insulting.”“It was purely logistical.”“Liar.”Pagkatapos ay kay Steven. “You will hold the shift change and message me if anything—”“Yes, Sir,” putol ni Steven bago pa man ito matapos.Pinaningkitan niya ito ng mata. “I wasn’t finished speaking.”“Respectfully, Sir, you were entirely predictable.”Gumawa ng tunog ng paghihinagpis si Gavin. “Naliligiran ako ng mga taksil.”Pumalakpak si Ki

Bumaliktad ang hangin. Sa malayo sa ibaba, isang mababang kampana ang tumunog nang minsana mula sa linya ng chapel—ang huling senyales ng hatinggabi para sa pagpapalit ng inner watch rotation.Sinulyapan ni Kleo ang tunog. “Masyadong buhay ang estate mo. Kahit hatinggabi ay may pormal na soundtrack.”“It helps control timing.”“It helps theatrical drama.”Tinitigan niya ito. “Patuloy mong sinasabi iyan na parang tinututulan mo.”“Hindi ko tinututulan,” pag-amin nito para sa unang pagkakataon. “Nakakainis lang aminin sa sarili.”Tumagal ang katahimikan na iyon sa pagitan nila.Pagkatapos ay mula sa itaas ng ridge, isang pamilyar na boses ang umalingawngaw.“HOY!”Si Kianna. Of course.Pareho silang tumingala. Nakatayo ito sa itaas na pader ng hardin habang suot ang isang robe na mukhang mamahaling tela at sadyang hindi akma para sa pagnanakaw ng sandali, habang ang isang kamay ay nakalagay sa noo para protektahan ang mga mata mula sa liwanag kahit pa may sapat na mga lantern para makit

Nagising si Kleo na may bitbit na inis sa kanyang dibdib.Hindi dahil may masamang panaginip na dumalaw, at hindi rin dahil sa anumang sigaw sa kalaliman ng gabi. Kundi dahil sa sobrang ganda ng umaga sa cliff villa three na parang isa itong napakapersonal na insulto sa kanyang sistema.Pagmulat ng kanyang mga mata, ang dagat ng hamog sa labas ng mahabang bintana ay nagniningning sa kulay ng silver-blue. Ang ambon mula sa malayong falls ay kumikislap sa hangin, habang ang unang sinag ng araw ay maingat na tumatagos sa manipis na kurtina—na parang may sarili itong eleganteng agenda na ayaw niyang pakialaman.“Napaka-unfair talaga,” pabulong niyang reklamo habang nakatalukbong pa ang kalahati ng kanyang katawan sa kumot.Para sa kanya, kapag ganito kaganda ang paligid, dapat ay may awtomatikong discount man lang sa lahat ng emotional damage na nararanasan niya.Isang mahinang katok ang pumutol sa kanyang pagmumuni-muni. Hindi ito malakas. Tatlong eksaktong katok na may sariling disiplin

Tumingin si Kianna sa kanyang juice para itago ang lumalabas na ngisi, subalit nabigo ito. Napansin iyon ni Kleo, naturally, at dahil alam niyang buhay pa naman siya, pinili niyang sumagot nang may kaunting panggigigil.“Wala naman. Slightly dramatic lang kapag ginagalaw ko nang mabilis.”Tumango si Vincent nang isang beses. “Good.”Napakurap si Gavin. “That’s it? iyon lang?”“What?” tanong ni Vincent sa patag na boses.“I don’t know. Akala ko may kasunod na sampung bagong utos at isang biglaang route change.”“There may still be one.”“Ah.” Sumandal si Gavin sa upuan. “There he is. Ang kilala nating Vincent.”Kumagat si Kleo sa kanyang toast. “Comforting.”Dapat ay nanatiling normal ang almusal pagkatapos niyon. Subalit siyempre, hindi iyon nangyari.Itinuro ng bata ang kanyang kutsara kay Vincent. “Did you laugh last night?”Bumagsak ang isang napakabigat na katahimikan. Dahan-dahang ibinaba ni Lucien ang kanyang tasa. Tiningnan ni Vivian ang kanyang anak. “Where did you hear that i