All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 741 - Chapter 750

Doon. Sa mismong sandaling iyon. May gumalaw na matulis at kakaibang pakiramdam sa kanyang mga tadyang. Tiningnan niyang muli ang bracelet, at ang maliit na silver star charm na kumupas na sa paglipas ng panahon.“You kept a child’s bracelet inside a secret box,” sabi niya, dahil ang pagiging sarkastiko na lamang ang tanging panangga na mayroon siya. “That’s borderline insane.”“It isn’t secret. It’s private.”“That’s the exact same thing wearing better shoes.”Halos mapangiti ito. Almost. Napansin iyon ni Kleo at kinainisan ang sarili dahil napansin niya iyon.“Did you ever wear it?”“Yes.”Mabilis na umangat ang kanyang ulo. “What?”“When you gave it to me.”“No, I mean after that day.”Sinalubong nito ang kanyang titig. “For a while.”Bumuka ang kanyang labi sa pagkamangha. “No.”“Yes.”“Vincent.”“You asked a direct question.”“Isinusuot mo talaga ito?”“It served a clear purpose.”Tinitigan niya ito. “Anong purpose? Looking sentimental in hidden hallways?”“It reminded me of a ve

Nawala ito bago pa man sila makapagdampot ng pwedeng ibato.Bumagsak ang katahimikan.Bumaba ang tingin ni Kleo sa pastry plate. “Ang drama talaga niya.”Naglagay si Vincent ng bagong folder sa mesa. “And yet, sinabi mo pa rin sa kanya.”Tinitigan niya ito nang mabilis. “Excuse me?”“You don’t look like that unless you told him.”“That is not a normal sentence to say to a guest.”“It’s an accurate one.”Tinitigan niya ito nang mas matagal.Pagkatapos, dahil tinanggihan niyang maging nag-iisang taong mapapahiya sa silid na ito, mas sumandal siya nang husto sa upuan at inikrus ang isang binti.“Fine. Sinabi ko nga.”Pumikit nang dahan-dahan si Vincent. “Why.”“Dahil kailangan ko ng isang saksi kung gaano ka ka-insane.”“That could have remained internal.”“No, Vincent. Hindi kapag itinago mo ang aking pangit na bracelet parang isa kang emotionally damaged archivist.”Tinitigan siya nito nang mas matagal kaysa sa nararapat.Pagkatapos ay naglakad paikot ng desk.Naramdaman ito agad ni Kl

“Everyone out.”Pagkasabi ni Vincent niyon, walang gumalaw.Naturally.Si Kianna ang unang nagreak—hindi sa pamamagitan ng pag-alis, kundi sa paghinga nang malalim na parang ininsulto siya nang personal ng architecture ng silid.“Excuse me?” sabi niya. “Ako pa talaga ang paaalisin matapos ang lahat ng emotional labor na ibinigay ko sa silid na ito?”“Anong emotional labor?” tanong ni Lucien.“Presence.”“That is not labor.”“It is kapag ako.”Si Gavin, na nandoon pa rin sa sofa at kalahating mamilipit sa katatawa, ay nagtaas ng isang mahinang kamay. “For the record, ayoko ring umalis. Nasa pinakamagandang bahagi pa tayo.”Itinaas ng bata ang berdeng swatch na parang isang royal decree. “Pretty.”Dahan-dahang kinuha iyon ni Vivian mula sa kanyang anak bago pa ito maging legally binding. “Okay. Enough. Tapos na ang pormal na fashion trial.”Nagkrus ng braso si Kleo at sumandal ang isang balakang sa desk, na halatang walang balak tumulong. “Actually, feel ko hindi pa tapos. Gusto ko pa s

Ang ekspresyon ni Steven ay nagbago nang bahagya. “Black Ledger.”“Yes,” sabi ni Khalid. “That’s one of the reasons the name stuck. They kept physical side records off the books for certain clients. Not the legal money. The real favors. The ugly transactions. Who owed silence. Who got protected. Who got paid to disappear.”Tiningnan ni Vincent si Kleo ngayon. Hindi lang basta tingin—kundi tuwirang pag-usisa sa kanyang mga mata. “And Severin thinks she has that sheet.”Natawa si Kleo nang minsan, masyadong matulis para maging masaya. “He always did love a theory.”“Do you?” tanong ni Vincent.“No.”Bumaba ang tingin ni Khalid.Mabilis na lumingon si Kleo rito kaya nag-ingay ang mga paa ng upuan sa bato. “Oh, don’t.”“I’m not saying she kept it,” mabilis nitong depensa.“That’s exactly what your face is saying!”Ang boses ni Vincent ay dumating na parang isang talim na inihahasa sa kahoy. “Khalid.”Itinaas ni Khalid ang dalawang kamay. “I don’t know. I’m saying the last time I saw her b

Natahimik ang silid matapos ang unang tatlong linya ng nakasulat.Hindi iyon iyong tahimik na walang laman, at hindi rin iyong tahimik ng pagiging magalang—kundi ang uri ng katahimikan na dumidikit sa balat dahil alam ng lahat na may mahalagang bagay na katutuklas lamang, at walang sinumang gustong makabigla rito.Nakalapat pa rin ang panulat sa kamay ni Kleo.Hawak na ni Vincent ang unang papel, subalit bago pa man may humingi, naisulong na agad ni Steven ang isa pang blangkong pahina patungo sa kanya. Of course he had.“Blue room,” pag-uulit ni Lucien habang lumalapit nang kaunti nang hindi hinahawakan ang desk. “What does that mean?”Tinitigan ni Kleo ang ikalawang pahina. “Hindi ko alam kung ano ang pormal na tawag nila roon,” aniya sa mahinang boses. “Sa amin, blue room lang. Dark walls. Blue lamps. Private table. Walang mga camera na makikita ng mga tao.”“That last part is deeply disgusting,” pabulong na ganti ni Kianna mula sa bukana ng pinto.“Welcome to rich people crime,” s