Alle Kapitel von ร่านรักเริงใจ: Kapitel 61 – Kapitel 70

ราเมศวร์ไม่ยิ้ม สีหน้าเขาเฉยๆ แม้จะนึกฉุนอยู่บ้างว่าเจ้าของร้านถามไม่คิด ใครได้ยินก็ต้องสะดุดหู“ชุดแต่งงานครับ” เขาตอบเสียงเรียบเจ้าของร้านอ้าปากหวอ ตาเบิกกว้างขึ้นเกือบเท่าตัว ก่อนทำเสียงสูงด้วยความประหลาดใจ หรืออาจไม่แน่ใจในประสิทธิภาพหูของตัวเองว่าที่ได้ยินนั้นจะใช่“ชุดแต่งงาน?”“ครับ สำหรับเจ้าสาวของผมคนนี้”ปูริดาถูกดึงตัวเข้าไปโอบ หล่อนขยับขลุกขลักเพื่อจะออกมาพ้นๆ วงแขนล่ำสันภายใต้แขนเสื้อนอกที่โอบรอบไหล่ แต่ผลที่ได้รับคือมือแข็งๆ ทรงพลังกุมลงหัวไหล่บีบแน่นขึ้น ทำให้หล่อนจำต้องนิ่ง“คุณราเมศวร์จะ... จะแต่งงานหรือคะ?”ดูเหมือนเจ้าของร้านวัยสี่สิบต้นจะยังไม่อยากเชื่ออยู่นั่นเอง“ครับ เผอิญโชคดี เจอคนถูกใจเป็นพิเศษ คนนี้แหละครับ”“เอ่อ...ดีใจด้วยค่ะ ข่าวดีจริงๆ”“ขอบคุณครับ”กว่าจะออกจากร้านเสื้อได้ก็เสียเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง“เรื่องชุดแต่งงานเรียบร้อยแล้ว ทีนี้ก็เรื่องแหวน”เขาหันมาบอกเสียงเรียบ หลังจากพ้นร้านเสื้อออกมาแล้ว “แหวน?”“ใช่ แหวน แหวนหมั้น แหวนแต่งงาน” เขาตอบรับ “ความจริงฉันมีเครื่องเพชรเก่าของคุณแม่ แต่หนูดาอาจไม่ชอบเพราะเป็นแบบเก่าค่อนข้างเทอะทะ ก็เลยจะพ

ขณะนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน ราเมศวร์พูดขึ้นตอนหนึ่งด้วยเสียงบอกกล่าว“ที่ฉันคิดแต่งงานกับเธอ นอกจากว่าสมควรแก่เวลาที่จะมีเมียเป็นตัวเป็นตน หาทายาทไว้สืบสกุล ฉันยังต้องการช่วยคุณพ่อของเธอที่ฉันชอบอัธยาศัย มีความนับถืออย่างจริงใจ ซึ่งคงจะทำง่ายและสะดวกกว่า ถ้าเป็นเรื่องลูกเขยยื่นมือเข้าช่วยเหลือพ่อตา อย่างน้อยในฐานะอย่างฉันก็จะไม่ถูกเพ่งเล็งมากนัก”เห็นหล่อนมองด้วยความสงสัยระคนไม่เข้าใจ เขาก็พูดต่อ“คนที่คิดอยากมานั่งตำแหน่งประธานบริหารบริษัทมีมาก ตำแหน่งใหญ่โตย่อมหอมหวานเสมอ อีกสี่เดือนข้างหน้าจะมีการคัดสรรและแต่งตั้งผู้บริหารคนใหม่ที่เวลานี้ฉันครองอยู่ตามวาระ”ปูริดาสนใจที่จะรับฟังอย่างตั้งใจมากขึ้น“ฉันจะถูกเสนอชื่อเข้าที่ประชุมอีกครั้ง เพราะหลายคนยังเห็นว่าฉันยังมีความสามารถที่จะพาองค์กรไปได้อีกไกล ส่วนใหญ่อยากให้ฉันดำรงตำแหน่งต่อแต่ก็มองไกลถึงว่าถ้าฉันเป็นฝั่งเป็นฝา คือแต่งงานแต่งการมีครอบครัวที่สมบูรณ์ ความน่าเชื่อถือจะมีมากขึ้นจากคุณสมบัติที่มีอยู่แล้วถ้าเทียบกับคู่แข่ง”“วุ่นวาย”ปูริดาสรุปได้สั้นๆ และนั่นก็ทำให้หญิงสาวได้เห็นยิ้มเต็มที่ของผู้ชายตรงหน้าเป็นครั้งแรก ทำเอาหัวใจกร

“ตามีเรื่องอยากให้คุณช่วย”ลัลลิตาบอกถึงความต้องการจองหล่อนอย่างไม่ปิดบังเจตดิลกหรี่ตามองร่างเปลือยขาวโพลน ดูยั่วยวนกิเลสตัณหาของหญิงสาวคู่ขา มากกว่าจะเป็นคู่รัก อย่างไม่แน่ใจที่จริงเขาไม่เข้าใจเลยก็พอจะรู้ว่าลัลลิตามีน้องสาวอยู่คนหนึ่ง แต่เพิ่งรู้ว่าหล่อนเกลียดน้องสาวคนละแม่เข้าไส้ ขนาดว่าอยากทำลายชื่อเสียงให้ย่อยยับ ด้วยวิธีการที่หล่อนบอกแก่เขาเพื่อขอความร่วมมือ“ว่าไงล่ะ คุณจะช่วยตามั้ย” หล่อนถามเสียงคาดคั้น“ด้วยการทำให้น้องสาวคุณรักผม แล้วผมก็จะได้หลอกเจาะไข่แดง จากนั้นก็เฉดหัวทิ้งเหมือนดอกไม้ริมทางน่ะ?” เขาถามเพื่อความแน่ใจ“ใช่”“ผมไม่เข้าใจ?”หนุ่มนักบริหารมือทองอีกคนในวงการธุรกิจโรงแรมซ่อนความรู้สึกแท้จริงเอาไว้มิดเม้นปกติลัลลิตาจะพูดแทนตัวเองว่าฉันอย่างโน้นฉันอย่างนี้กับเขา อาจจะเพราะพื้นเพต้นตระกูลที่มาจากข้างถนนของเขาก็ได้ ทำให้สาวเลือดผู้ดีลูกคุณหญิงอย่างหล่อนจัดชนชั้นเขาไว้อีกระดับ ถึงแม้เขาจะมีเงินแต่ก็ยังต่างจากหล่อนในแง่ศักดิ์ตระกูลในมุมมองของหล่อนลัลลิตามักจะโอ่อวดว่ามีตาทวดเป็นถึงเจ้าพระยาพานทอง ดูเหมือนจะภาคภูมิใจที่สืบสายเลือดผู้ดีเก่าจนดูเว่อร์ แต่ก็แปลก

“จะบอกอะไรให้ที่รัก” ราเมศวร์ก้มลงพูดกับคนตัวบางด้วยเสียงดังปกติ ไม่คิดจะลดเสียงเบาลง จึงไม่แปลกที่ผู้คนใกล้ๆ เริ่มหันมามอง จากนั้นก็สะกิดคนอื่นๆ ให้พลอยหันมาสนใจไปด้วย “เจตดิลกรู้ดีว่าใครเป็นใคร แม้กระทั่งหนูดาเกี่ยวข้องยังไงกับผม ที่เข้ามาทักทายนี่ก็คงมีแผนอะไรสักอย่างอยู่ในใจ ว่าไงล่ะ เจตดิลก พอจะเปิดเผยได้มั้ย ว่าคู่ขาคนล่าสุดของนายที่ฉันไม่จำเป็นต้องเอ่ยชื่อ คิดจะให้นายทำอะไรไม่ทราบ”“นายพูดอะไร?” เจตดิลกรวบรวมสติได้ ถามออกไปเสียงแข็ง ราเมศวร์หัวเราะอย่างไม่เห็นขัน “อย่ามาทำเป็นย้อนหน้าตายอย่างนั้นดีกว่า เรารู้ทันกันน่า เจตดิลก แต่ถึงนายจะไม่ยอมรับว่ามีแผนอะไรอยู่ในใจก็ขอเตือนให้รู้ไว้นะ ปูริดาเป็นผู้หญิงของฉัน เป็นคู่หมั้นฉัน อีกไม่นานก็เป็นเจ้าสาว เป็นภรรยาที่ได้รับการรับรองเต็มที่ ถ้านายคิดจะทำอะไรบ้าๆ จะด้วยเหตุใดก็ตามที่จะนำมาซึ่งความเสื่อมเสียชื่อเสียงภรรยาในอนาคตของฉัน นายกับฉันคงอยู่ร่วมโลกกันต่อไปไม่ได้แน่”“นี่นายขู่ฉันเรอะราเมศวร์?”“นายก็รู้จักฉันดี น่าจะรู้ว่าคนอย่างฉันไม่เคยขู่ใคร”คนหวงคู่หมั้นยังวางท่าเรียบเรื่อย ขณะเจตดิลกขบฟัน มือตกแนบลำตัวกำเป็นหมัดแน่น

“แหม...”“แหมอะไร”“เปล่าค่ะ แค่จะ...ขอบคุณมากค่ะ ดิ...เอ้อ ดาถูกใจมากเลยของกำนัลชิ้นนี้ คิดอยากเลี้ยงหมาเล็กๆ น่ารักๆ มาตั้งนานแล้ว แต่สุนัขมีเพ็ดดีกรีจริงๆ ก็ราคาแพงจนซื้อไม่ลง ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”หล่อนพนมมือไหว้เขาทั้งที่ในอุ้งแขนมีเจ้าสุนัขตัวน้อย“ขอเปลี่ยนไหว้ขอบคุณเป็นจูบขอบคุณแทนไม่ได้เหรอ”“เอ่อ...”หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นยินดี เปลี่ยนเป็นโลดแรงขึ้นไปอีก เมื่อร่างสูงขยับเข้ามาใกล้จนเกือบชิด“นะ นะ ขอจูบเดียวเท่านั้นแหละ”“แต่ว่า...”“น่า จูบเดียวเอง”“คือ...”“ดาจ๋า น้องดาที่น่ารัก พี่อยาก...อุ๊ย! คุณราเมศวร์มา สวัสดีค่ะ มานานหรือยังคะเนี่ย แหม ดูยายดาสิ ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย แขกไปใครมาไม่ยักเชิญเข้าบ้าน ไม่ไหว”พร้อมกับเสียงพูดเจื้อยแจ้วติดต่อกันไป ลัลลิตาก็พาร่างระหงอวบอิ่มในเครื่องแต่งกายเน้นส่วนโค้งส่วนนูนเดินเป็นลอยเข้าหาชายหนุ่มปูริดาหลบทางให้อัตโนมัติ“ดีใจจังค่ะที่ได้เจอ ตากำลังคิดถึงอยู่พอดี”ลัลลิตาทักทายด้วยการโอบกอดเอาอย่างธรรมเนียมฝรั่งแต่ล้ำหน้ากว่า เพราะแทนที่หล่อนจะแค่เอาแก้มแนบแก้มอีกฝ่ายซ้ายขวา หล่อนก็จูบที่ข้างแก้มเขาทั้งซ้ายขวาก่อนประทับลงตรงๆ บ