“ไอ้หมาบ้า! ยังไม่ทันจะแตะก็งับเข้าให้เสียแล้ว ยังกับฉันพิศวาสแกนักนี่ไอ้ตาโปน ไอ้หมาน่าเกลียด คอยดูนะ อย่าเผลอละกันจะจับไปปล่อยให้กลายเป็นหมาจรจัดข้างถนนให้เข็ด!”ลัลลิตากระแทกเท้าผละไปอย่างโกรธๆ หลังจากพูดทิ้งท้ายให้นายคนใหม่ของเจ้าตัวกลมขนปุยไม่สบายใจ“ไม่ต้องคิดมาก คุณลัลลิตาคงจะพูดไปอย่างนั้นเองแหละ ถึงว่าที่ถูกงับจะไม่ถึงกับทำให้เจ็บตัว แค่เป็นรอยแดงๆ แต่ก็คงตกใจเลยพาลโมโห” ราเมศวร์พูดปลอบเมื่อเห็นนายเจ้าหมูหยองหน้าเสีย ตาดำโตฉายแววกังวลปูริดาไม่อธิบายว่าหล่อนมีเหตุผลที่ต้องปริวิตก เพราะจับได้ว่ากังวานเสียงลัลลิตาฟังอาฆาตแค้นเต็มที่ ไม่ใช่แค่พูดออกมาเพราะโมโหขึ้นมาวูบหนึ่งเท่านั้น กระทั่งเวลาเวลาไปเกือบสองสัปดาห์ โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ค่อยเบาใจเจ้าหมูหยองยังอยู่เป็นปกติสุข เป็นขวัญใจของคนทั้งบ้าน เว้นแต่ลัลลิตา ซึ่งดูว่าเจ้าหมูหยองไม่ชอบเอาจริงๆ เจอทีไร มันไม่เห่า แต่ส่งเสียงเล็กๆ คำรามในคอแทน ยังดีว่ามนุษย์ที่มันไม่ชอบไม่คิดจะถือสาถ้าไม่หัวเราะขัน ก็ทำตาขึงใส่ ทำให้เจ้าหมูหยองทำเสียงงี้ดๆ วิ่งหานายสาวอย่างขอเป็นที่พึ่ง ราวกับรู้ประสาในกิริยาอาการที่ลัลลิตาแสดงออกบรรยากาศใ
Last Updated : 2026-07-20 Read more