Todos os capítulos de รักโคตรร้าย ของไต้ฝุ่น: Capítulo 91 - Capítulo 100

ผู้ชายคนนั้นคือเฮียพายุนั่นเองรอยยิ้มของฉันที่กำลังจะตะโกนแสดงความยินดีแข็งค้างไปทันทีเมื่อเห็นบรรยากาศที่แผ่ออกมาจากตัวของพี่ชายตัวเองเฮียพายุที่ฉันรู้จักคือผู้ชายที่ห่ามและกวนประสาท แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและรอยยิ้มที่ปกป้องฉันมาตลอดชีวิต แต่ผู้ชายที่ยืนซ้อนหลังรุ่นน้องคนนั้นกลับแผ่รังสีอันตราย ความเยือกเย็น และความคุกคามออกมาจนฉันรู้สึกขนลุกซู่เฮียพายุล้วงมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ก ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเล็กของนิรินอย่างแรงจนร่างบางสะดุ้งสุดตัวและพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่เฮียกลับออกแรงบีบและรั้งตัวเธอให้เข้าไปชิดกับแผงอกกว้างจนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทกับตัวเขาอย่างไร้ช่องว่างให้ดิ้นหลุดฉันเห็นเฮียพายุก้มหน้าลงไปกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของนิริน มุมปากของพี่ชายฉันกระตุกยิ้ม แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่อบอุ่น มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม แววตาของเฮียที่ทอดมองผู้หญิงในอ้อมแขนช่างมืดมิด ล้ำลึก และเต็มไปด้วยความหวงแหนที่บิดเบี้ยวจนเข้าขั้นอันตรายนิรินตัวสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด เธอช้อนสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและต่อต้านขึ้นมองผู้ช

สัมผัสอุ่นจัดที่โอบรัดรอบเอวพร้อมกับลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอที่รดรินอยู่ตรงซอกคอ เป็นสิ่งแรกที่ปลุกฉันให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนานและเหน็ดเหนื่อย ฉันขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แพขนตากระทบกับแสงสว่างของช่วงสายที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง ร่างกายของฉันยังคงถูกกอดรัดไว้ในอ้อมกอดของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีอย่างถูกต้องตามกฎหมายและพฤตินัยฉันค่อยๆ พลิกตัวหันกลับไปมองคนข้างกาย ภูริภัทรยังคงหลับสนิท เปลือกตาที่ปิดสนิทซ่อนนัยน์ตาสีนิลอันทรงเสน่ห์เอาไว้ ลมหายใจของเขาผ่อนคลาย สันกรามแกร่งที่เคยกัดกรามแน่นยามเผชิญหน้ากับปัญหา ตอนนี้ดูนุ่มนวลและไร้เดียงสาราวกับเด็กชายตัวโต ร่องรอยสีจางบนลาดไหล่กว้างและแผงอกเปลือยเปล่าของเขาเป็นหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำถึงค่ำคืนอันเร่าร้อนและยาวนานที่เราสองคนร่วมกันสร้างขึ้นฉันยกมือขึ้นไล้ปลายนิ้วไปตามโครงหน้าหล่อเหลาอย่างแผ่วเบาที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของเขา แต่ดูเหมือนว่าสัญชาตญาณความรู้สึกไวของพี่ไต้ฝุ่น จะตอบสนองได้ดีเสมอท่อนแขนแกร่งกระชับเอวฉันแน่นขึ้น รั้งร่างของฉันให้ขยับเข้าไปแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน เปลือกตาของเขาค

“อึก แหวะ”เสียงขย้อนอย่างรุนแรงที่ดังลั่นมาจากห้องน้ำ ปลุกให้ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกฉันงัวเงียลืมตาขึ้น สัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าบนพื้นที่เตียงฝั่งซ้ายซึ่งควรจะมีร่างอุ่นๆ ของสามีนอนกอดฉันอยู่ ความง่วงงุนมลายหายไปในพริบตา ฉันรีบดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงคิงไซซ์ สาวเท้าวิ่งตรงดิ่งไปยังห้องน้ำที่แง้มประตูทิ้งไว้ทันทีแสงไฟสลัวจากโคมไฟหน้ากระจกสะท้อนให้เห็นแผ่นหลังกว้างของพี่ไต้ฝุ่น เขากำลังทรุดตัวนั่งคุกเข่ากอดชักโครก มือหนาข้างหนึ่งยันขอบอ่างไว้แน่น ร่างกายสูงใหญ่ที่เคยแข็งแรงและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ตอนนี้กำลังสั่นสะท้านอย่างหนักตามแรงขย้อน“พี่ไต้ฝุ่น เป็นอะไรคะ” ฉันถลาเข้าไปหาเขาทันที ทรุดตัวลงนั่งซ้อนด้านหลังแล้วใช้มือลูบแผ่นหลังที่ชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบของเขาอย่างตื่นตระหนก“พาย” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ เขาพยายามจะหันมาคุยกับฉัน แต่แล้วก็ต้องหันกลับไปโก่งคออาเจียนลงชักโครกอีกรอบ ทั้งที่ในกระเพาะแทบจะไม่มีอะไรเหลือให้ออกมาแล้วนอกจากน้ำย่อย“พี่อาหารเป็นพิษเหรอคะ หรือว่าโรคกระเพาะกำเริบ เมื่อเย็นเราก็กินของสุกสะอาดกันหมดนี่นา” ฉันถามรัวด้วยความร้อนใจ รีบคว้ากระดาษทิชชูมา

เสียงกดชักโครกดังขึ้นจากห้องน้ำเป็นรอบที่สามของเช้าวันนี้ ฉันวางทัพพีคนข้าวต้มหมูสับในหม้อลงบนจานรอง เดินเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วตรงดิ่งไปยังห้องน้ำที่เปิดประตูทิ้งไว้ ร่างสูงใหญ่ของสามีตัวโตกำลังนั่งหมดสภาพอยู่บนพื้นกระเบื้อง แผ่นหลังกว้างพิงกำแพงอย่างคนไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูดุดันและมีเสน่ห์บัดนี้ซีดเซียวจนแทบไม่เหลือสีเลือด“พี่ไต้ฝุ่น ไหวไหมคะ” ฉันทรุดตัวลงนั่งข้างเขา ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าเช็ดตาให้คนป่วยแพ้ท้องแทนภรรยาอย่างเบามือ“พี่หมดแรงแล้วพาย” เขากระซิบเสียงแผ่ว ทิ้งศีรษะซบลงบนลาดไหล่ของฉัน “ลูกเราพ่นพิษใส่พี่หนักมากเลย ตอนนี้แค่ได้กลิ่นยาสีฟันพี่ยังอยากจะอ้วกเลย”ฉันหัวเราะเบาๆ ลูบผมสีดำสนิทของเขาด้วยความเอ็นดู ตั้งแต่วันที่รู้ว่าฉันตั้งครรภ์ อาการคูเวดซินโดรมหรือแพ้ท้องแทนภรรยาของพี่ไต้ฝุ่นก็ไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลย มีแต่จะทวีความรุนแรงขึ้นตามอายุครรภ์ของฉันที่ก้าวเข้าสู่เดือนที่สี่ ในขณะที่ฉันกินอิ่มนอนหลับ น้ำหนักขึ้นมาหลายกิโลกรัม ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล คนที่ต้องรับเคราะห์กรรมแทนกลับเป็นคุณพ่อป้ายแดงที่น้ำหนักลดลงไปเกือบสามกิโลกรัมเพราะกินอะไรไม่ค่อยลงนอ

ฉันก้มลงมองสิ่งมีชีวิตตัวเล็กจิ๋วที่กำลังหลับตาปี๋และร้องไห้เสียงดัง ผิวของลูกเป็นสีชมพูระเรื่อ เส้นผมสีดำขลับนุ่มสลวยชื้นเหงื่อ นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา คือพยานรักที่เติบโตมาจากความผูกพันและการฝ่าฟันอุปสรรคทั้งหมดฉันหันไปมองหน้าพี่ไต้ฝุ่น เขาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเตียง ซบใบหน้าลงกับท่อนแขนของฉัน ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไม่อายใครอีกต่อไป น้ำตาของลูกผู้ชายไหลอาบแก้มขณะที่เขายื่นมือที่สั่นเทามาลูบศีรษะเล็กๆ ของลูกสาวอย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุด“ลูกสาวของเราพาย ลูกสาวของเราเกิดแล้ว” เขาร้องไห้ไปยิ้มไป โน้มใบหน้าลงมาจุมพิตที่หน้าผากของฉันอย่างลึกซึ้ง “ขอบคุณนะพาย ขอบคุณที่เข้มแข็งเพื่อครอบครัวของเรา ขอบคุณที่มอบของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตให้พี่”ฉันยิ้มรับทั้งน้ำตา มองภาพครอบครัวของเราที่สมบูรณ์แบบในที่สุดเราตั้งชื่อเล่นให้ลูกสาวตัวน้อยว่า น้องแพนเค้ก ชื่อนี้ได้มาจากช่วงไตรมาสสุดท้า