Todos os capítulos de รักโคตรร้าย ของไต้ฝุ่น: Capítulo 61 - Capítulo 70

‘ในที่สุดความรักของเราก็ชัดเจนและมั่นคง ฉันไม่ต้องซ่อนอะไรอีกต่อไป’มหาวิทยาลัยที่เคยเปรียบเสมือนสมรภูมิรบซึ่งฉันต้องคอยหลบหลีกกับระเบิดแห่งสายตาและการจับผิด ตอนนี้ได้แปรสภาพกลายเป็นผืนผ้าใบที่แต่งแต้มไปด้วยเฉดสีอันอบอุ่นที่สุดเท่าที่ฉันเคยจินตนาการ โลกที่เคยต้องแบ่งเป็นสองใบอย่างเจ็บปวด... โลกแห่งการเสแสร้งในที่สว่าง และโลกแห่งการหลบซ่อนในเงามืด ตอนนี้มันหลอมรวมกลับเป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์ภายใต้แสงแดดยามบ่ายที่เจิดจ้าในที่สุดความรักของเราก็ชัดเจนและมั่นคง ฉันไม่ต้องซ่อนอะไรอีกต่อไปฉันพิมพาย กำลังเดินเคียงข้างภูริภัทร ไปตามทางเดินที่ทอดยาวระหว่างตึกคณะ โดยมีฝ่ามือหนาที่อบอุ่นของเขากอบกุมมือไว้แน่นอย่างเปิดเผย เราไม่ได้เดินอย่างรีบร้อน ไม่ได้มีท่าทีหลบซ่อนหรือหวาดระแวงต่อสายตาคู่ใดที่มองมาแน่นอนว่าเรากลายเป็นจุดสนใจที่ฮอตที่สุดในมหา’ลัย การที่พี่ไต้ฝุ่น ตำนานเพลย์บอยผู้ไม่เคยหยุดนิ่งที่ใคร ยอมสยบลงแทบเท้านักศึกษานิเทศฯ ปีหนึ่งหน้าตาธรรมดาอย่างฉัน มันคือหัวข้อสนทนาที่เผ็ดร้อนยิ่งกว่ากาแฟในโรงอาหารสายตาที่มองมามีหลากหลาย ทั้งคว

‘พี่ชายของฉันไม่ได้หวงแค่ฉันอีกต่อไปแล้ว เขากลับกลายเป็นคนที่สนับสนุนความรักของเราด้วย’ทริปเที่ยวทะเลครั้งนั้นไม่ได้เป็นเพียงพยานรักในการเริ่มต้นใหม่ของเรา แต่มันยังช่วยชะล้างตะกอนขุ่นมัวในก้นบึ้งหัวใจฉันจนเกือบจะหมดสิ้น การเดินทางกลับจากทริปกระชับมิตร เปรียบเสมือนการก้าวข้ามฤดูหนาวอันเยือกเย็น เข้าสู่รุ่งอรุณแรกของฤดูใบไม้ผลิที่แสงแดดเริ่มสาดส่อง อบอุ่นพอที่จะทำให้ดอกไม้แห่งความหวังผลิบานอีกครั้งบ้านรัตนสกุลที่ฉันเหยียบย่างกลับเข้ามา ยังคงเป็นสถานที่เดิม แต่บรรยากาศภายในเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงพี่ไต้ฝุ่นมาส่งฉันที่หน้าประตูบ้านด้วยตัวเอง เขาไม่ได้จอดรถรออยู่ไกลๆ หรือส่งแค่หน้ากำแพงรั้วอีกต่อไป เขาเดินเคียงข้าง กอบกุมมือฉันไว้แน่นราวกับกลัวว่าฉันจะสลายหายไป และเขาก็ต้องเผชิญหน้ากับด่านสุดท้ายที่ยืนรอเราอยู่ด้วยใบหน้าเรียบเฉยพายุภัทร...พี่ชายของฉันยืนกอดอกพิงเสาระเบียงหน้าบ้าน มองเราสองคนที่เดินจับมือกันเข้ามาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวที่พร้อมจะระเบิดเหมือนในอดีต แต่มันคือการประเมินผลที่เข้มงวดของกรรมการผู้กุมชะตาชีวิตเร

‘มิตรภาพคือสิ่งสำคัญที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันก็ยังคงอยู่เสมอ’คลื่นความวุ่นวายที่เคยถาโถมเข้าใส่ชีวิตอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้ได้สงบลงแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงระลอกคลื่นแผ่วเบาซัดสาดเข้าหาชายฝั่งอย่างมั่นคง การเปิดภาคเรียนครั้งใหม่จึงไม่ได้เริ่มต้นด้วยความหวาดระแวงหรือความเจ็บปวดอีกต่อไป แต่มันเริ่มต้นด้วยเฉดสีที่แตกต่างไปจากเดิมจักรวาลของฉันที่เคยโคจรอยู่เพียงลำพัง หรืออย่างมากก็มีแค่ยัยอรกับยัยมายด์ ตอนนี้ได้ถูกดึงดูดเข้าไปในระบบสุริยะที่ใหญ่และซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม โลกของ ‘นิเทศฯ’ และ ‘วิศวะ’ ที่เคยอยู่ห่างไกลกันคนละกาแล็กซี ได้ถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่นโดยสะพานแห่งมิตรภาพและความรักที่เพิ่งถูกซ่อมแซมขึ้นมาใหม่มิตรภาพคือสิ่งสำคัญ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันก็ยังคงอยู่เสมอฉันตระหนักถึงความจริงข้อนี้อย่างลึกซึ้ง ในวันที่เราตัดสินใจ ‘เปิดตัว’ การรวมกลุ่มกันอย่างเป็นทางการครั้งแรก มันไม่ใช่การนัดหมายหรูหรา แต่เป็นเพียงการนัดกินหมูกระทะธรรมดาๆ ที่ร้านดังหลังมหา’ลัยในเย็นวันศุกร์ภาพที่ปรากฏต่อสายต

‘เราจะก้าวไปข้างหน้าด้วยกัน...สร้างอนาคตที่เราฝันไว้’เงาดำมืดที่ฉันเหลือบเห็นเพียงเสี้ยววินาทีในคืนฉลองนั้น ทิ้งร่องรอยไว้ในใจอย่างยากจะสลัดทิ้ง มันเปรียบเสมือนหมอกควันจางๆ ลอยอ้อยอิ่งในอากาศ แม้พายุลูกใหญ่เรื่องอดีตของเขาจะเพิ่งสงบลงไปหมาดๆ ก็ตาม พี่ไต้ฝุ่นในวันรุ่งขึ้นยังคงเป็นพี่ไต้ฝุ่นคนเดิมที่แสนอบอุ่น เขากลับมาเป็นแสงสว่างในชีวิตฉัน ไม่ได้เอ่ยถึงข้อความจาก ‘คุณพ่อ’ ที่ทำให้สีหน้าเปลี่ยนไปในคืนนั้น และฉันก็เลือกที่จะไม่เอ่ยถามฉันเรียนรู้แล้วว่า ความสัมพันธ์ที่แท้จริงไม่ได้แปลว่าต้องรับรู้ทุกเรื่องราวในทุกลมหายใจ แต่มันคือการเว้นพื้นที่ว่างให้อีกฝ่ายได้ต่อสู้กับสงครามส่วนตัว และเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่าเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เขาจะเป็นคนเปิดประตูบานนั้นให้ฉันเองการเปิดเทอมครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยจังหวะที่มั่นคงกว่าเดิม เราไม่ได้เป็นคู่รักที่หวือหวาจนเป็นเป้าสายตาของคนทั้งมหา’ลัย แต่เรากลายเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันอย่างแนบเนียนและเป็นธรรมชาติพี่ไต้ฝุ่นกลายเป็นภาพคุ้นตาของตึกคณะนิเทศฯเขามักจะมานั่งรอฉันที่โต๊ะม้าหินตัวเ

เสียงบานประตูกระจกเลื่อนปิดแผ่วเบา ทว่ากลับสร้างความรู้สึกราวกับมีกำแพงคอนกรีตหนาทึบหล่นลงมาคั่นกลางระหว่างเรา ฉันยืนนิ่งอยู่กลางห้องนอนสว่างไสว จ้องมองแผ่นหลังกว้างของพี่ไต้ฝุ่นซึ่งกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ริมระเบียง ร่างกายที่เคยผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความสุขเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ตอนนี้กลับเกร็งแน่นจนมองเห็นสันกล้ามเนื้อผ่านเนื้อผ้า มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์จับราวระเบียงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดแม้จะไม่ได้ยินเสียงสนทนาลอดผ่านกระจกเข้ามา แต่ภาษากายของเขาตะโกนบอกชัดเจนว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวเวลาผ่านไปเกือบสิบนาที ประตูกระจกจึงถูกเลื่อนเปิดออกพี่ไต้ฝุ่นเดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมใบหน้าเรียบตึงและเย็นเยียบที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น ดวงตาคมกริบที่เคยมองฉันด้วยความอ่อนโยนเมื่อครู่ ตอนนี้กลับมืดมิดและไร้แสงสว่างใดๆ มันคือแววตาของคนที่กำลังถูกต้อนจนมุม“พี่ไต้ฝุ่น” ฉันเค้นเสียงเรียกชื่อเขาอย่างยากลำบาก “