บททั้งหมดของ รักโคตรร้าย ของไต้ฝุ่น: บทที่ 1 - บทที่ 10

นั่นคือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายในหัวใจฉัน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา พี่ไต้ฝุ่นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของทิวทัศน์ประจำบ้าน เขาแวะเวียนมาหาพี่พายุบ่อยจนแทบนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะมาเพื่อสุมหัวทำโปรเจกต์กลุ่ม ติวหนังสือก่อนสอบ หรือบางครั้งก็แค่มานั่งกดจอยสเตชันเล่นเกมเตะบอลโง่ๆ กับกลุ่มเพื่อนของเขาจนดึกดื่นในช่วงแรก ฉันพยายามสร้างกำแพงและรักษาระยะห่างตามที่พี่พายุขีดเส้นเอาไว้อย่างเคร่งครัด ท่องจำไว้เสมอว่าเขาคือเพื่อนสนิทของพี่ชาย และที่สำคัญไปกว่านั้น เขาคือผู้ชายอันตรายที่พี่พายุถึงกับเคยเอ่ยปากเตือนฉันด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ไอ้ฝุ่นมันเจ้าชู้ตัวพ่อ เสือผู้หญิงของแท้ น้องอย่าไปอยู่ใกล้มันเชียวนะ เฮียไม่อยากตามไปเตะก้านคอเพื่อนตัวเอง”ฉันรับรู้และตระหนักถึงคำเตือนนั้นเป็นอย่างดี ฉันเห็นกับตาตัวเองมาหลายครั้งว่าเสน่ห์ร้ายเหลือของเขาทำงานอย่างทรงอานุภาพแค่ไหน เวลาที่เขาพูดคุยโทรศัพท์ คารมคมคายที่แพรวพราวและรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะเจ้าชู้นั้น คงทำให้ผู้หญิงปลายสายใจสั่นจนแทบละลาย ฉันเฝ้ามองเขาในสถานะน้องสาวของเพื่อนสนิท เป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาปฏิบัติตัวด้วยความเอ็นดูแบบห่างๆ ผสมผสานกับการ

“ดีมาก” เขายื่นสมุดโน้ตคืนให้ฉัน “ทีหลังถ้ามีอะไรเรียนไม่เข้าใจ ก็เดินมาถามเฮียได้ แต่อาจจะต้องมีค่าจ้างนิดหน่อยนะ”“ค่าจ้างอะไรคะ” ฉันเอียงคอถามอย่างระแวดระวัง“ก็กาแฟเย็นๆ สักแก้วไง” เขายิ้มกว้าง รอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันสว่างไสวเจิดจ้าขึ้นมาในพริบตา “ไปชงมาได้แล้ว เร็วเข้า เฮียจะรีบกลับไปช่วยไอ้พายุต่อแล้ว”แม้ปากเขาจะบ่นว่าแกล้งทำท่าทางดุดันไปบ้าง แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิดกับการได้ยื่นมือเข้ามาช่วยฉัน ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาแสดงออกมาในวันนั้น มันเหมือนหยาดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนหัวใจอันแห้งแล้งของฉัน ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกประทับใจในตัวผู้ชายคนนี้มากขึ้นไปอีก แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าเขามีชื่อเสียงเรียงนามเรื่องความเจ้าชู้มากเพียงใด แต่ด้านที่เขาจงใจแสดงให้ฉันเห็น มันคือความฉลาดเฉลียว ไหวพริบ และความอบอุ่นที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าวเหล่านั้นความใกล้ชิดที่เพิ่มพูนขึ้นในทุกวันเริ่มทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจฉันพังทลายลงทีละน้อย ฉันเริ่มคุ้นชินกับการมีเขาเดินวนเวียนอยู่ในบ้าน คุ้นชินกับเสียงทุ้มต่ำที่คอยเอ่ยปากหยอกล้อฉัน คุ้นชินกับสายตาคมกริบที่มักจะลอบมองมาเว

‘กำแพงสูงชันมักท้าทายให้คนอยากปีนป่ายเสมอ พี่ชายของฉันก็เปรียบเสมือนกำแพงหินผาที่ตั้งตระหง่านขวางกั้นระหว่างฉันกับเขาเอาไว้ ทว่าส่วนลึกในใจของฉันกลับร่ำร้องอยากจะลองปีนข้ามมันไปให้ได้สักครั้งไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่เคยวางทาบลงบนศีรษะของฉันในวันนั้น ยังคงทิ้งร่องรอยความรู้สึกวาบหวามเอาไว้ในก้อนเนื้อข้างซ้ายอย่างลึกซึ้ง มันเป็นสัมผัสที่ทั้งปลอบประโลมและสั่นสะเทือนหัวใจของฉันไปพร้อมกัน หลังจากค่ำคืนที่ฉันพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนแอและปล่อยให้น้ำตาไหลรินต่อหน้าเขา ภาพของพี่ไต้ฝุ่นในสายตาของฉันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปเขาไม่ใช่แค่เพื่อนพี่ชายที่แสนเจ้าเล่ห์และกวนประสาทคนเดิม แต่เขากลายเป็นผู้ชายที่มีความซับซ้อน เป็นคนที่ซุกซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าว และฉาบฉวยที่แสดงออกให้คนภายนอกเห็นบรรยากาศระหว่างเราเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบๆ มันเป็นความเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนจนคนรอบข้างอาจมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ฉันกลับรับรู้และสัมผัสถึงมันได้ในทุกอณูความรู้สึกโปรเจกต์วิศวกรรมชิ้นใหญ่นั่นยังคงเป็นเหตุผลหลักที่ดึงเขากลับมาที่บ้านของฉันแทบทุกเย็น กลิ่นโลหะจางๆ ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายทรงเสน่ห์แล

‘ความเหงากำลังกัดกินหัวใจฉัน พี่ไต้ฝุ่นเองก็ดูเหมือนจะมีบาดแผลลึกซ่อนอยู่ข้างใน และค่ำคืนอันแสนเปราะบางนั้นก็พัดพาเราสองคนมาใกล้ชิดกัน จนเกินกว่าที่กำแพงแห่งความถูกต้องจะขวางกั้นไว้ได้’กำแพงน้ำแข็งที่เฮียพายุสร้างขึ้นและพี่ไต้ฝุ่นเป็นคนตอกย้ำให้มันแข็งแกร่งด้วยตัวเองในวันนั้น มันไม่ได้เพียงแค่ขวางกั้นความสัมพันธ์ของเรา ทว่ามันยังบดขยี้ความหวังเล็กๆ ที่เพิ่งเริ่มแตกหน่อในหัวใจของฉันจนแหลกลาญไม่มีชิ้นดี ระยะห่างที่เขาจงใจขีดเส้นเว้นเอาไว้ กลายเป็นความเยือกเย็นที่มองไม่เห็น มันแผ่ซ่านเข้ามาในชีวิตประจำวันของฉันอย่างเงียบๆ ทำให้บ้านที่เคยอบอุ่นกลับให้ความรู้สึกว่างเปล่าและหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจอย่างที่สุดฉันปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงในความเครียดที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง ทั้งเรื่องการเรียนในคณะนิเทศศาสตร์ที่เนื้อหาเริ่มหนักหน่วงและซับซ้อนขึ้นทุกวัน งานกลุ่มและรายงานสารพัดชิ้นเริ่มพอกพูนจนแทบไม่มีเวลานอนพักผ่อน และที่สาหัสยิ่งกว่าสิ่งใดคือความเจ็บปวดที่เกิดจากการต้องแอบมองแผ่นหลังกว้างของพี่ไต้ฝุ่น เวลาที่เขาเดินทางมาหาพี่ชายที่บ้าน ทว่าฉันกลับไม่ได้รับแม้แต่รอยยิ้มหรือคำหยอกล้อขี้เล่นเหมือนอ

ภูริภัทรถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นเสยผมของตัวเองอย่างแรงจนมันยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง“พายสว่างสดใสและดีเกินกว่าที่จะต้องมาแปดเปื้อนเพราะคนอย่างเฮีย”ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างเราอีกครั้งอย่างเชื่องช้า“เฮียมันไม่ใช่คนดีเลิศเหมือนที่พายจินตนาการไว้หรอกนะ”เขาทอดสายตามองฉันด้วยแววตาที่ลึกซึ้งและเว้าวอนแกมเจ็บปวด“เฮียเคยเจ็บปวดกับความรักมาอย่างหนัก เจ็บเสียจนไม่กล้าที่จะเปิดใจเริ่มต้นใหม่กับใครหน้าไหนอีก เฮียกลัวการผูกมัด เฮียขยะแขยงความรู้สึกที่ต้องเอาหัวใจไปฝากไว้ที่เท้าคนอื่น”นี่คือวินาทีแรกที่ผู้ชายจอมทะนงตัวอย่างเฮียฝุ่น ยอมเปิดเปลือยด้านที่อ่อนแอที่สุดของเขาออกมาให้ฉันได้เห็น เขาเริ่มระบายเรื่องราวความรักครั้งเก่าที่จบลงด้วยการถูกทรยศหักหลังอย่างรุนแรง มันทิ้งบาดแผลฉกรรจ์ฝังลึกเอาไว้ในใจของเขา หล่อหลอมให้เขากลายเป็นคนรักสนุกที่คบหาใครเพียงแค่ข้ามคืนโดยไม่เคยมอบความจริงจังให้แก่ใคร เพื่อสร้างเกราะกำบังป้องกันตัวเองไม่ให้ต้องกลับไปเจ็บปวดเจียนตายซ้ำสอง“เฮียมองเห็นพายเป็นแค่น้องสาวของไอ้พายุมาตลอดเวลา”เขาเอ่ยสารภาพความในใจด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“แต่วันนั้น วันที่พายร้องไห้ฟูมฟายเรื่อง