Todos os capítulos de รักโคตรร้าย ของไต้ฝุ่น: Capítulo 81 - Capítulo 90

สายลมเย็นของปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านหน้าต่างห้องขนาดเล็ก ความอึดอัดที่เคยอัดแน่นอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ มานับปี ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศปลอดโปร่งราวกับธรรมชาติกำลังร่วมเฉลิมฉลองชัยชนะให้ชีวิตของเราสองคนหลังจากวันที่เลขาคนสนิทของคุณพ่อเดินทางมารับฟังการประกาศจุดยืนอันเด็ดเดี่ยวของพี่ไต้ฝุ่น ชีวิตของเราก็ก้าวเข้าสู่โหมดสงบสุขอย่างแท้จริง ไม่มีรถยนต์สีดำคอยตามสะกดรอย ไม่มีโทรศัพท์ขู่ฆ่าหรือบีบบังคับจากผู้ทรงอิทธิพล และไม่มีคำสั่งระงับสัญญาจ้างงานใดๆ อีกต่อไปภูริภัทรในตอนนี้ไม่ได้เป็นแค่อดีตทายาทเศรษฐีผู้ดื้อรั้นที่ต้องหลบซ่อนอีกต่อไป เขาคือโปรแกรมเมอร์และที่ปรึกษาทางเทคนิคมือฉกาจที่ยืนหยัดสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาจากมันสมองและสองมือของตัวเองอย่างแท้จริง ชื่อเสียงในฐานะฟรีแลนซ์ฝีมือเยี่ยมเริ่มเป็นที่ยอมรับในวงกว้าง มีโปรเจกต์ใหญ่หลั่งไหลเข้ามาให้เลือกทำไม่ขาดสาย จนฐานะทางการเงินของเรามั่นคงและคล่องตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัดส่วนตัวฉันเอง หลังจากทุ่มเทกับการเรียนและรับงานตัดต่อวิดีโอควบคู่กันไป ในที่สุดโปรเจกต์จบการศึกษาและการฝึกงานในฐานะครีเอทีฟฝึกหัดที่เอเจนซีชื่อดังในลอนดอนก็ผ่านฉลุยด้ว

แสงแฟลชจากกล้องสมาร์ตโฟนของยัยอรและยัยมายด์สว่างวาบซ้ำแล้วซ้ำเล่าแข่งกับแสงไฟประดับสีส้มอบอุ่นซึ่งถูกขึงไว้ทั่วบริเวณริมชายหาด เสียงหัวเราะหยอกล้อและเสียงชนแก้วฉลองดังก้องไปทั่ว งานปาร์ตี้เล็กๆ แต่อัดแน่นไปด้วยความอบอุ่นกำลังดำเนินไปอย่างสนุกสนานสุดเหวี่ยง หลังจากฉากคุกเข่าขอแต่งงานอันแสนโรแมนติกเพิ่งจบลงไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบตัวใหญ่ โดยมีพี่ไต้ฝุ่นนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง ท่อนแขนแข็งแกร่งของเขาโอบรัดเอวฉันไว้หลวมๆ คางสากที่เริ่มมีไรหนวดจางๆ เกยอยู่บนลาดไหล่ฉันอย่างออดอ้อนราวกับสุนัขตัวโตที่กำลังหวงของเล่นชิ้นโปรด เขาไม่ยอมขยับห่างจากฉันเลยแม้แต่เซนติเมตรเดียวตั้งแต่สวมแหวนเสร็จ“โชว์แหวนหน่อยสิยะยัยว่าที่เจ้าสาว” ยัยอรกรี๊ดลั่นพร้อมวิ่งเข้ามายื่นหน้าจอโทรศัพท์จ่อตรงหน้าฉัน “ยื่นมือซ้ายออกมาเร็ว ฉันจะถ่ายลงสตอรีไอจีประกาศให้ผู้หญิงทั้งมหาวิทยาลัยอกแตกตายไปเลย ว่าตำนานวิศวะเสือผู้หญิงอย่างพี่ไต้ฝุ่นโดนเพื่อนฉันตกเข้าคอลเลกชันถาวรแล้ว”ฉันหัวเราะร่วนพลางยกมือซ้ายที่สั่นเล็กน้อยของตัวเองขึ้นมาให้เพื่อนสนิทถ่ายรูป แหวนเพชรเม็ดกะทัดรัดทอประกายน้ำงามเล่นแสงไฟระยิบระยับ มั

“สวัสดีค่ะคุณลุง” ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นคงและนอบน้อม “พายรู้ค่ะว่าในสายตาของคุณลุงพายอาจจะยังไม่ใช่ผู้หญิงที่เพียบพร้อมหรือคู่ควรกับนามสกุลอัศวไพศาล พายไม่ได้มีธุรกิจร้อยล้านมาต่อยอดให้คุณลุง แต่สิ่งหนึ่งที่พายมีและกล้ายืนยันว่ามันมีค่ามากกว่าเงินทองทั้งหมดที่คุณลุงมี”ฉันสบตาผู้ชายที่ทรงอิทธิพลตรงหน้าโดยไม่หลบหลีก “คือความรักและความเชื่อมั่นที่พายมีให้พี่ไต้ฝุ่นค่ะ พายไม่เคยทิ้งเขาในวันที่เขาไม่มีอะไรเลย และพายจะเป็นคนที่คอยยืนอยู่ข้างหลังสนับสนุนให้เขากางปีกบินสูงขึ้นไปอีก พายไม่ได้มาเพื่อขอให้คุณลุงยอมรับพาย แต่พายมาเพื่อยืนยันว่าต่อให้ไม่มีคำอวยพรจากคุณลุงพายก็จะแต่งงานกับเขา และเราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นที่สุดด้วยมือของเราเองค่ะ”ความเงียบครอบงำห้องทำงานใหญ่นั้นอีกครั้งคุณพ่อจ้องมองฉันนิ่งนานราวกับรูปปั้นก่อนที่ท่านจะค่อยถอนหายใจยาวออกมา ท่านเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังตัวใหญ่พลางยกมือขึ้นลูบปลายคางตัวเองอย่างใช้ความคิด“เธอเป็นผู้หญิงที่อวดดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยนะพิมพาย” คุณพ่อพูดด้วยน้ำเสีย

และแล้วค่ำคืนสุดท้ายก่อนวันวิวาห์ก็มาถึงตามธรรมเนียมประเพณีที่ผู้ใหญ่ขอร้องไว้ เจ้าบ่าวและเจ้าสาวจะต้องถูกแยกให้อยู่กันคนละห้องในคืนก่อนวันแต่งงาน และห้ามพบเจอกันจนกว่าจะถึงพิธีสวมแหวนในตอนเช้า ฉันถูกต้อนให้เข้ามานอนในห้องนอนใหญ่บนชั้นสองของบ้านพักตากอากาศ โดยมียัยอรและยัยมายด์มารับบทเป็นผู้คุมคอยเฝ้าไม่ให้ฉันแอบหนีออกไปเจอเจ้าบ่าว ส่วนพี่ไต้ฝุ่นถูกอัปเปหิให้ไปนอนรวมกับแก๊งหนุ่มวิศวะในบังกะโลอีกหลังหนึ่งที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก“ตื่นเต้นไหมแก” ยัยมายด์เอ่ยถามขณะกำลังช่วยฉันมาสก์หน้าเพื่อเตรียมผิวให้พร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้ฉันนอนมองเพดานไม้ของบ้านพัก ฟังเสียงเกลียวคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง “ตื่นเต้นสิ ตื่นเต้นจนรู้สึกเหมือนหัวใจมันจะหลุดออกมาเต้นข้างนอกอยู่แล้ว แกเชื่อไหมมายด์ ว่าฉันยังแอบคิดอยู่เลยว่านี่ฉันกำลังฝันไปหรือเปล่า”“แกไม่ได้ฝันหรอก” ยัยอรเดินมานั่งทิ้งตัวลงข้างเตียงแล้วลูบผมฉันเบาๆ “แกกำลังจะแต่งงานกับผู้ชายที่รักแกมากที่สุดในโลก ผู้ชายที่ยอมทิ้งสมบัติมหาศาลและยอมไปทนลำบากล้างจานเพื่อแก แกสมควรได้รับความสุ

เฮียพายุกวาดสายตามองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายชายกระโปรงที่ลากพื้น ริมฝีปากที่มักจะพ่นคำด่าทอหรือคำกวนประสาทอยู่เสมอ ตอนนี้เม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคมดุของเขาแดงเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขากะพริบตาถี่ๆพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์“เฮีย” ฉันเรียกเขาเสียงเบาและหมุนตัวหันไปหาพี่ชายคนเดียวในชีวิต “พายสวยไหมคะ”เฮียพายุเดินเข้ามาหาฉันอย่างเชื่องช้า เขายกมือหยาบกร้านที่เคยใช้ซ่อมเครื่องยนต์ขึ้นมาลูบผมฉันอย่างเบามือที่สุดราวกับกลัวว่าฉันจะแตกหัก“เฮียบอกแล้วไงว่าอย่าแต่งตัวให้มันสวยเกินไปนัก” เสียงของเขาสั่นเครือและแหบพร่า “สวยขนาดนี้เฮียจะทำใจยกให้ไอ้ลูกหมานั่นได้ยังไง”คำพูดของเฮียทำให้หยาดน้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม ฉันโผเข้ากอดเอวพี่ชายแน่น ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่คอยปกป้องฉันมาตั้งแต่เด็กจนโต“ขอบคุณนะคะเฮีย ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ขอบคุณที่คอยเป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นพี่ชายที่แสนดีของพายมาตลอด” ฉันเอ่ยบอกเขาจากใจ “ถ้าไม่มีเฮียพายคงไม่มีวันได้มีความสุขแบบวันนี้&rdquo