All Chapters of รักโคตรร้าย ของไต้ฝุ่น: Chapter 51 - Chapter 60

‘เพื่อนๆ ของฉันเข้าใจและสนับสนุนความรักของเรา พวกเขาคือคนสำคัญที่สุด’จักรวาลของฉันที่เคยบิดเบี้ยวและแตกสลายจนเกือบไร้รูปทรง ตอนนี้กำลังถูกแรงดึงดูดอันประหลาดค่อยๆ จัดเรียงองค์ประกอบที่กระจัดกระจายให้กลับเข้าที่อย่างเชื่องช้า ความสัมพันธ์ของสรรพสิ่งรอบตัวกำลังเปลี่ยนทิศทางและบทบาทไปอย่างสิ้นเชิง นับตั้งแต่วินาทีที่ ‘พี่ไต้ฝุ่น’ ก้าวข้ามธรณีประตูบ้านของฉันเข้ามาเอ่ยปากขอเดตอย่างเป็นทางการต่อหน้าเฮียพายุคำขอนั้นยังคงลอยคว้างอยู่ในอากาศฉันยังไม่ได้ให้คำตอบฉันอ้างว่าต้องการเวลา...มันคือความจริงที่ใช้เป็นเกราะกำบังความหวาดกลัวที่ฝังลึก บาดแผลจากการถูกลดทอนคุณค่าและคำปฏิเสธโหดร้ายที่ว่า ‘ไม่ได้รัก’ มันไม่ใช่สิ่งที่เวลาไม่กี่สัปดาห์จะลบเลือนได้โดยง่าย พี่ไต้ฝุ่นคนใหม่อาจกำลังพยายามพิสูจน์ตัวเองอย่างหนัก แต่พิมพายคนใหม่ก็กำลังเรียนรู้ที่จะปกป้องหัวใจตัวเองอย่างแข็งขันเช่นกันทว่า...โลกภายนอกดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยให้ฉันหลบซ่อนอยู่ในกระดองแห่งความลังเลอีกต่อไปเสียงแจ้งเตือนจากไลน์กลุ่มแก๊งนิเทศฯ ดังขึ้นไม่หยุดหย่อนในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังเก็บของในห้องนอน มันคือข้อความจากยัยอรและยัยมายด์

‘ความรักของเรามันค่อยๆ เติบโตอย่างช้าๆ มั่นคง และชัดเจนกว่าเดิม’คำประกาศกร้าวกลางวงเพื่อนในงานปาร์ตี้คืนนั้น ไม่ได้จางหายไปพร้อมกับเสียงดนตรี แต่มันกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น พี่ไต้ฝุ่นสลัดคราบเพลย์บอยผู้ไร้หัวใจทิ้งไปจนหมดสิ้น เขากำลังพิสูจน์ตัวเองอย่างจริงจังในทุกการกระทำฉันยังคงรักษาระยะห่างที่ปลอดภัย ยังไม่ได้ตอบตกลงในคำขอเดตอย่างเป็นทางการของเขา บาดแผลในใจยังคงต้องการเวลา แต่กำแพงที่ฉันเคยสร้างไว้สูงตระหง่าน ตอนนี้มันถูกการกระทำที่สม่ำเสมอของเขาค่อยๆ กัดเซาะจนบางลงทุกขณะความรักของเรากำลังเติบโตอย่างช้าๆ มั่นคง และชัดเจนกว่าเดิมฉันได้เห็นภาพที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้บ่ายวันหนึ่งที่คณะนิเทศฯ หญิงสาวดาวเด่นคณะบริหารฯ คนเดิม...คนเดียวกับที่เคยโปรยเสน่ห์ให้เขาในโรงอาหาร และเป็นคนเดียวกับที่เขาเคยตอบรับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บาดใจฉัน เธอเดินตรงเข้ามาหาเขาที่ยืนรอฉันอยู่หน้าตึกเรียนด้วยท่าทีมั่นใจ“พี่ไต้ฝุ่นคะ” เธอเรียกเขาด้วยเสียงหวานเชื่อม &ld

การผ่อนปรนนั้นชัดเจนยิ่งขึ้นในอีกไม่กี่วันต่อมา เมื่อพี่ไต้ฝุ่นก้าวไปอีกขั้นของการพิสูจน์ตัวเองเขามาหาเฮียพายุในตอนเย็นวันหนึ่ง คราวนี้ไม่ได้มามือเปล่า แต่ถือตั๋วหนังสองใบมาด้วย“ไอ้พายุ” เขาเริ่มด้วยการเข้าหาพี่ชายฉันก่อนเสมอ ซึ่งเป็นกลยุทธ์ที่ฉันยอมรับว่าฉลาดมาก “กู...อยากจะชวนพายไปดูหนัง”ฉันที่กำลังแอบฟังอยู่หลังม่านสะดุ้งเฮือกเฮียพายุที่กำลังเช็ดบิ๊กไบก์คันโปรดอยู่หน้าบ้าน ชะงักมือไปเล็กน้อย เขามองตั๋วหนังในมือพี่ไต้ฝุ่นด้วยหางตา “หนังเรื่องอะไร”“เอ่อ...หนังรักโรแมนติก” พี่ไต้ฝุ่นตอบเสียงอ่อยลงทันทีเมื่อเห็นสายตาดุดัน“มึงจะพาน้องกูไปดูหนังรักเนี่ยนะ” เฮียทำหน้าเหมือนจะอาเจียน “ปัญญาอ่อน”“ก็พายเขาอยากดูเรื่องนี้” พี่ไต้ฝุ่นรีบแก้ตัว ทั้งที่ฉันไม่เคยพูดเลยสักคำ“แล้วมึงมาบอกกูทำไม”“กูก็มาขออนุญาตชวนน้องสาวมึงไง” เขาพูด ก่อนหันมาสบตาฉันที่ยืนตัวลีบอยู่ “พาย ไปดูหนังกับเฮียนะ”นี่คือครั้งแ

มือฉันสั่นเทาจนเขาต้องเป็นฝ่ายจับมันขึ้นมาวางบนมือถือของเขาเอง ฉันมองหน้าเขาอีกครั้งเพื่อค้นหาความจริงใจ และเมื่อเห็นแววตาที่มั่นคงและซื่อตรงคู่นั้น ฉันก็ก้มลงมองหน้าจอเขาเปิดหน้าต่างแชตของ ‘Kratae’ ค้างไว้ข้อความที่เขียนว่า ‘คิดถึงจัง’ อยู่ตรงนั้นจริงๆ แต่เมื่อฉันไล่สายตาอ่านบทสนทนาก่อนหน้านั้น ฉันก็แทบอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะให้รู้แล้วรู้รอดKratae: ไอ้ฝุ่น มึงอยู่ไหนวะไต้ฝุ่น: ทำไมKratae: แม่กูฝากของมาให้ป้าอ่ะดิ อยู่บ้านป่าว ไต้ฝุ่น: ไม่อยู่ ออกมาข้างนอกกับพายKratae: อูยยยยยยยยยยยยยย ไปเดตเหรอจ๊ะเพื่อน ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงจังฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งโล่งใจและอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี“กระแต...” เขาเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและอดทนอย่างที่สุด “ลูกพี่ลูกน้องเฮียเอง มันเพิ่งกลับมาจากอเมริกา”“พาย...พายขอโทษค่ะ” ฉันรีบดันมือถือคืนให้เขา ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย “พายไม่ได้ตั้งใจจะงี่เง่านะคะ แต่...”“

“เฮียรู้ได้ยังไงคะว่าพายจะเดินมาทางนี้” ฉันถามขึ้นเบาๆ เมื่อเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างเขาเขาหันมามอง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “เฮียต่างหากที่ตั้งใจมารอพาย” เขากระซิบ “พายนอนไม่หลับเวลาตื่นเต้นไม่ใช่เหรอ”ฉันประหลาดใจที่เขารู้รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี้ “เฮียรู้ได้ยังไงคะ”“ก็พายนั่นแหละที่เป็นคนบอก” เขายิ้มกว้างขึ้น “ตอนที่เรา...เคยคุยกันตอนดึกๆ ไง”เขาหมายถึงช่วงเวลาที่เราเคยอยู่ในสถานะที่คลุมเครือนั้น ความทรงจำเก่าๆ หวนกลับมาทำให้ฉันหน้าแดงจางๆ“นั่งก่อนสิ” เขาตบลงบนพื้นที่ว่างข้างตัวบนโขดหินฉันนั่งลงข้างเขาอย่างว่าง่าย ปล่อยให้ความเงียบที่แสนอบอุ่นโรยตัวลงมาระหว่างเรา มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ“พาย” เขาเรียกชื่อฉันอีกครั้ง คราวนี้เสียงสั่นสะท้านเล็กน้อย ฉันหันไปมองเขาเต็มๆ ภายใต้แสงจันทร์สลัว“เฮียเคยบอกพายว่าเฮียอยากได้ความสัมพันธ์ที่มั่นคง” เขาเริ่มต้น สานต่อบทสนทนาที่เราค้างไว้ที่ชิ