Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ฉันทำได้แค่ก้มหน้านิ่งมองโต๊ะ ไม่มีความกล้าพอจะเงยหน้าสบตากับเพื่อน“มิตรภาพสิบกว่าปีของพวกพี่เขา กำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดสะบั้นลงในพริบตา” มายด์พูดต่อด้วยเสียงแผ่วเบา แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “เพียงเพราะความผิดพลาดของผู้หญิงแค่คนเดียวเท่านั้นเองล่ะแก”คำพูดนั้นกรีดซ้ำลงบนรอยแผลเก่าจนเจ็บแปลบ ถึงรู้ว่าเพื่อนไม่ได้ตั้งใจด่าทอ แต่ความจริงตรงหน้าคือสิ่งที่ฉันไม่อาจปฏิเสธความรับผิดชอบได้เลยสักข้อ“พวกพี่เขาเป็นเพื่อนรักที่กอดคอลุยไหนลุยกันและตายแทนกันได้นะพาย” อรขยับเข้ามาบีบมือฉันเบาๆ “กลุ่มเพื่อนทุกคนตอนนี้ต่างก็อึดอัด พวกเขาไม่อยากเลือกข้างทำลายมิตรภาพ แต่ความตึงเครียดมันบีบคั้นให้พวกเขาต้องยื่นมือเข้ามาจัดการขั้นเด็ดขาดแล้ว”“แล้วพวกแกรวมถึงพวกพี่เขาอยากให้ฉันทำยังไงต่อล่ะ” ฉันเค้นเสียงถามด้วยความสั่นเครือ “ฉันพยายามทุกทาง ตามง้อเฮียพายุมาตลอด แต่เฮียก็ยังไม่ยอมกลับบ้าน ส่วนเขา...” ฉันกลืนก้อนความขมขื่นลงคอ “เขาก็เป็นคนตัดสัมพันธ์แล้วผลักไสฉันออกมาเองอย่างเลือดเย็น ฉันจะเหลือหนทางไหนให้เดินได้อีก”“พวกฉันไม่ได้สั่งให้แกหันหลังกลับไปทำเรื่องที่ลดคุณค่าตัวเองอีกต่อไปแล้วล่ะ” มาย

ความเครียดช่วงสอบไฟนอลแผ่ปกคลุมไปทั่วมหา’ลัย บีบให้นักศึกษาทุกคนต้องจมอยู่กับกองชีตเรียนและแสงไฟนีออนในห้องสมุดจนโต้รุ่ง แต่สำหรับฉัน สงครามประสาทครั้งนี้รุนแรงกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว เพราะมันไม่ใช่แค่การต่อสู้กับเนื้อหาคณะนิเทศฯ ที่แสนซับซ้อน แต่คือการต่อสู้กับความเงียบที่คอยกัดกินหัวใจทุกวินาทีในบ้านของตัวเองถึงจะรู้ดีว่าเฮียพายุรักและหวงฉันมากแค่ไหน และลึกๆ ก็สัมผัสได้ว่าเขากำลังพยายามให้อภัยน้องสาวคนนี้ แต่บ้านที่ขาดร่างสูงใหญ่และเสียงบ่นห้าวๆ ของเขา มันก็ไม่เหลือกลิ่นอายของคำว่า ‘บ้าน’ สำหรับฉันอีกต่อไปแม้เหตุการณ์ตากฝนหน้าคณะวิศวะฯ วันนั้น จะช่วยกะเทาะกำแพงความเย็นชาระหว่างเราให้เริ่มมีรอยร้าว แต่เฮียพายุก็ยังคงเด็ดขาดในการรักษาระยะห่าง เขาปฏิเสธที่จะกลับมานอนบ้าน ทำเพียงแค่ยอมรับรู้การมีตัวตนของฉันอีกครั้งแค่นั้นกิจวัตรประจำวันของฉันจึงถูกขับเคลื่อนด้วยความพยายามและความหวังอันริบหรี่ ทุกเช้าฉันจะรัวพิมพ์ข้อความส่งเข้าไลน์ของพี่ชาย มีตั้งแต่คำทักทายง่ายๆ อย่าง ‘มอร์นิ่งนะเฮีย ตั้งใจอ่านหนังสือสอบด้วย พายทำข้าวกล่องของโปรดแช่ตู้เย็นไว้ให้นะ’ หรือวันไหนฟ้าฝนไม่เป็นใจก็พิมพ์ไปเตือ

ความรู้สึกผิดที่แผ่ซ่านอยู่ในใจ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานขับเคลื่อนให้บ้านหลังนี้กลับมามีลมหายใจอีกครั้ง แต่มันก็เป็นลมหายใจที่แผ่วเบาและสะดุดกึกอยู่เป็นห้วงๆ ในความเงียบการที่เฮียพายุยอมกลับมานอนบ้าน เปรียบเหมือนดวงอาทิตย์ที่สาดแสงลงมาในดินแดนอันหนาวเหน็บก็จริง แต่มวลความอึดอัดที่มองไม่เห็นก็ยังคงบดบังความร่าเริงเอาไว้ ไม่ยอมให้เบ่งบานออกมาได้เต็มที่เราสองพี่น้องกลับมาใช้ชีวิตร่วมกันในบ้านหลังเดิม เฮียพายุยอมลงมากินข้าวร่วมโต๊ะ ยอมตอบคำถามฉันด้วยน้ำเสียงที่ถึงจะยังห้วนและแข็งกระด้างอยู่บ้างตามสไตล์ แต่ก็ไม่ได้เย็นชาจนกรีดเฉือนจิตใจเหมือนเมื่อก่อนแล้วอ้อมกอดอันรัดแน่นที่เฮียมอบให้หน้าประตูบ้านวันนั้น คือการให้อภัยฉันในฐานะน้องสาวเพียงคนเดียวที่เขารักยิ่งกว่าชีวิต แต่ลึกๆ ฉันรู้ดีว่า ก้อนน้ำแข็งขนาดยักษ์ที่ขวางกั้นสายใยมิตรภาพของลูกผู้ชายสองคน เวลานี้มันยังไม่ได้ละลายหายไปไหนเลยแม้แต่เศษเสี้ยวเดียวชื่อของ ‘พี่ไต้ฝุ่น’ กลายเป็นคำต้องห้ามภายในบ้านหลังนี้โดยปริยายเราต่างรู้ความจริงข้อนี้ดีเหมือนมีช้างตัวเบ้อเริ่มยืนขวางอยู่กลางห้องนั่งเล่น เฮียพายุคนที่เคยเป็นศูนย์กลางของเสียงหัวเรา

ความสับสนอลหม่านที่เคยเกาะกุมหัวใจ เริ่มตกตะกอนแปรเปลี่ยนเป็นความเข้มแข็งอย่างน่าประหลาดใจ เวลาที่ฉันเคยร้องไห้อ้อนวอนขอให้มันหยุดเดิน เวลานี้มันกำลังทำหน้าที่เยียวยาบาดแผลลึกในใจอย่างซื่อสัตย์บรรยากาศภายในบ้านรัตนสกุลเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาขึ้น ถึงแม้จะยังมีความขัดเขินระหว่างพี่น้องอยู่บ้าง การที่เฮียพายุยอมกลับมานอนบ้าน ก็เปรียบเหมือนเสาหลักครอบครัวได้กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม แต่ร่องรอยความผิดพลาดที่ฉันเคยก่อไว้มันยังทิ้งรอยร้าวเด่นชัดอยู่บนเสาต้นนั้น และเราสองคนพี่น้องต่างก็รู้ดีว่าต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่ในการประสานบาดแผลนี้ไปด้วยกันส่วนพิมพายคนโง่ที่เคยผ่านบทเรียนราคาแพงมาแล้ว วันนี้ฉันกำลังพยายามอย่างหนักในการสร้างเกราะป้องกันตัวชิ้นใหม่ เกราะที่ถักทอขึ้นมาจากความรัก ความภูมิใจในตัวเอง และความเข้มแข็งที่เพิ่งค้นพบใต้คราบน้ำตา ฉันสัญญาหัวเด็ดตีนขาดกับตัวเองไว้แล้ว ว่าจะไม่มีวันยอมให้ผู้ชายหน้าไหนมาก้าวล้ำขีดเส้นแบ่งสถานะที่ไร้เกียรติ หรือทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนในชีวิตเขาอีกฉันรับรู้เรื่องราวการเคลียร์ใจของลูกผู้ชายสองคนในคืนดึกสงัดเรียบร้อยแล้วเฮียพายุไม่ได้เป็นคนเล่ารายละเอียดฉากป

มึงถ่อมาทำธุระอะไรที่บ้านกูไอ้ฝุ่น” เฮียพายุถามเสียงต่ำราบเรียบนี่แหละคือฉากปะทะที่ฉันผวามาตลอด มันคือการประจันหน้าของมนุษย์สองคนที่ฉันรัก ผูกพัน และแคร์มากที่สุด แต่พวกเขาก็ดันเป็นคนที่เคยทำลายหัวใจฉันจนพังยับเยินมาแล้วทั้งคู่พี่ไต้ฝุ่นไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือหลบสายตาดุดันนั้น เขาเลือกใช้ดวงตาคมจ้องประสานกลับไปอย่างแน่วแน่ หนักแน่น และเด็ดเดี่ยวที่สุดข้ามผ่านทิฐิลูกผู้ชาย“กูตั้งใจมาคืนนี้ เพื่อขออนุญาตเจอหน้าและคุยกับพายว่ะมึง” พี่ไต้ฝุ่นบอกจุดประสงค์ให้อดีตเพื่อนรักรับรู้ก่อนตามมารยาทลูกผู้ชาย“แล้วมึงคิดจริงๆ เหรอวะ ว่าคนเป็นพี่ชายอย่างกูจำเป็นต้องเปิดทางให้มึงทำตามใจชอบน่ะ” เฮียสวนกลับเสียงแข็ง“กูรู้และเข้าใจคำคาดโทษของมึงทุกคำดีพายุ” พี่ไต้ฝุ่นตอบกลับน้ำเสียงราบเรียบ “แต่คืนนี้ กูอยากขอใช้สิทธิ์ลูกผู้ชาย คุยข้อตกลงกับน้องสาวมึงตรงๆ สักครั้ง มึงช่วยเปิดโอกาสให้กูเถอะ”เฮียพายุหรี่ตาคมจ้องหน้าอดีตเพื่อนรักนิ่งเนิ่นนานเพื่อประเมินความจริงใจ ก่อนจะถอนหายใจยาวแรงๆ ขยับตัวเบี่ยงหลบออกจากหน้าประตูแล้วพูดด้วยเสียงรำคาญใจ“เออ ในเมื่อมึงหน้าด้านถ่อมาถึงบ้านกูขนาดนี้แล้ว มึงก็เดินเ