All Chapters of สถานะให้แค่เพื่อน: Chapter 121 - Chapter 130

“คุณยู!” เธอตกใจเมื่อโดนผมรวบกอดทันทีที่ร่างบอบบางของมะลิเดินออกจากห้องของย่า “จะไปไหน” “ว่าจะไปกินน้ำค่ะ” “กินกันก่อน” ผมกระซิบข้างหูเธอและดึงเธอเข้าห้อง ทันทีที่ประตูห้องปิด เราสองคนก็จูบกันอย่างเร่าร้อน ลิ้นเล็กของเธอพยายามเหลือเกิน พยายามที่จะทำตามผม ผมดันเธอลงบนที่นอน ดึงชุดนอนของเธอออกอย่างรีบร้อน ไม่รู้ว่ามีเวลานานแค่ไหน กลัวว่าย่าจะตื่นขึ้นมาและเรียกหามะลิ “ย่าหลับแล้วใช่ไหม” “ใช่ค่ะ” “ปกติย่าตื่นกลางดึกไหม” เธอพยักหน้ารับ “งั้นเรารีบกันหน่อย” ผมว่าพลางถอดกางเกงของตัวเองออก ดึงคนที่นอนตัวแดงอยู่บนเตียงให้ขาเธออ้าออก กลืนน้ำลายอย่างลืมตัว ความอยากไม่เข้าใครออกใครเลยสินะ ผมเลียริมฝีปากของตัวเองก่อนที่จะเริ่มไล้เลียกลีบสาวนุ่มละมุนที่ให้ความรู้สึกดีทั้งกลิ่นและรส ลากไล้จนทั่วกลีบสาว เสียงหวานครางกระเส่า ผมสอดนิ้วเข้าไปควานหาจุดกระสันซ่าน เมื่อเจอแล้วก็บดขยี้ เพียงไม่นานเธอก็เอ่อล้นและพร้อมพรักสำหรับบทรัก เมื่อเครื่องป้องกันถูกสวมใส่ ผมก็ใส่เธอทันที เสียบเสยและบดส่ายเข้าหาเธออย่างหิวกร

“เต้นกับพี่สักเพลงได้ไหม” “เต้นไม่เป็น” เธอสะบัดหน้าหนี แต่ผมไม่ยอมแพ้ ดึงคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมกอด ให้หน้าของเธอซบกับอกกว้างและโยกไปตามจังหวะเพลง “วันนั้นมะลิรอคุณยูนานมาก รอคนเดียว กลัวก็กลัว เป็นห่วงก็เป็นห่วง” เธอกอดเอวผมแน่น อกผมเริ่มชื้นไปด้วยน้ำตาของคนเมา “พี่ขอโทษ ต่อไปจะไม่ให้รออีก” ผมลูบหลังคนที่ยังสะอื้นฮักในอ้อมกอด “ไม่ต้องแล้ว ต่อไปจะไม่รอแล้ว มันเจ็บ” มือเล็กจิกลงบนแผ่นหลังผมทั้งยังสะอื้นไม่หยุด “พี่ยังรอมะลินะ เคยสัญญากันไว้แล้วนี่นา ว่าจะรอกัน” ผมทวงสัญญาที่เราต่างเคยให้คำมั่นไว้ตั้งแต่ที่เราไปเที่ยวทะเลด้วยกัน “ใครใช้ให้รอ” “ไม่มีใครใช้ให้รอ แต่เพราะรักไง เพราะรักถึงได้รอ” ผมว่า ทั้งยังกดจมูกเข้ากลุ่มผมหนานุ่ม “ไม่รักแล้ว ไม่รักคุณยูแล้ว คนใจร้าย” คนเมาเริ่มเพ้อหนักกว่าเดิม น้ำมูกน้ำตาก็ยังคงไหลไม่หยุด เหมือนเดิม เวลาเมาจะชอบร้องไห้และเพ้อไม่หยุด “ไม่ใจร้ายแล้ว ใจดีแล้ว กลับบ้านกัน” ผมช้อนร่างคนเมาขึ้นอุ้ม บ้านที่ผมว่าไม่ใช่คอนโดของเรา หากแต่เป็นบ้านที่ทั้งผมและมะลิเกิด เราสองคนกลับมาถึงบ้านเกือบต

“เดี๋ยวมะลิจะคุยกับคุณยูเองค่ะ” เธอหันไปบอกกับทุกคน ส่วนผมก็ได้แต่เงียบและฟังทุกคนพูดคุยกันเรื่องทั่วไป ไม่ว่าวันนี้จะกินอะไรมื้อบ่าย หรือจะพาย่าไปไหนกันบ้าง และมาร์คอยากไปไหน ผมยังมึนงง สับสนกับสิ่งที่ได้ยินและรับรู้ว่ามาร์คคือลูกชายของน้าวรรณกับสามีใหม่ แต่เพราะหน้ามาร์คเหมือนมะลิมาก ทำให้ผมไม่อยากจะเชื่อ เมื่อทุกคนออกไปเที่ยวแล้ว เหลือผมกับมะลิที่อยู่กันลำพังสองคน “มาร์คเป็นลูกของพี่หรือเปล่า” นั่นคือคำแรกที่ผมถามเธอ “นี่คุณยูดูละครหลังข่าวเยอะไปหรือเปล่าคะ” เธอว่าผม ทั้งยังหัวเราะชอบใจ “แต่มาร์คหน้าเหมือนเธอเลย” “ก็น้องมะลิ ก็ต้องหน้าเหมือนมะลิสิ” เธอตอบ แต่ผมไม่อยากจะเชื่อ อายุของมาร์คและความเอ็นดูจากพ่อแม่ทำให้ผมอยากคิดว่ามาร์คคือลูกผม “เธอกับแม่ยังติดต่อกับพ่อแม่และย่าตลอดสินะ” ผมตัดพ้อ มีแค่ผมที่เธอไม่ติดต่อ แต่กลับติดต่อกับคนรอบข้างผม “ทำไมเธอใจร้ายนักมะลิ เธอไม่เคยรักฉันอย่างที่ฉันรักเธอบ้างเหรอ” สุดจะอดทนอดกลั้นกับความรู้สึกตอนนี้ และน้ำตาลูกผู้ชายอย่างผมก็ไหลออกมา “หึ รักอย่างนั้นเหรอคะ ทำไมมะลิถึงไม่ร

“เชิญครับ” ผมผายมือให้เธออธิบายงานของเธอก่อน เราสองคนมีเพียงไอแพดคนละเครื่อง เธอพูดพร้อมทั้งอธิบายและขีดเขียนแผนการตลาดของตัวเองลงจอไอแพดอย่างคล่องแคล่ว มะลิของผมโตขึ้นเยอะเลย เก่งด้วย ผมเอียงหน้ามองคนอธิบายอย่างเพลิดเพลิน ริมฝีปากสีชมพูพีช เห็นแล้วอยากกิน จำได้ดีถึงความอ่อนนุ่มเวลาที่ปากเราสัมผัสกัน และรู้ดีว่าปากนั้นนุ่มแค่ไหนเวลาที่อ้าอมตัวตนของผมเข้าไปจนสุดโคน “คุณยู คุณยูคะ ฟังอยู่ไหมคะ” “อ๋อ ฟังครับ ฟัง” แค่อยู่ใกล้เธอก็ทำผมสติหลุดไปถึงไหนต่อไหน “ตอนนี้เราเริ่มใช้อินฟลูเอนเซอร์ช่วยโพรโมตบ้างแล้วนะคะ” เธออธิบายแผนการตลาดของเธอ เธออยากให้ ‘Millennium’ ของเราเป็นบริษัทรับสร้างตึกที่ติดหูติดตา เพื่อขยายกลุ่มลูกค้าต่างจังหวัดและลูกค้ากลุ่มเจ้าบุญทุ่มที่บางคนเป็นแฟนคลับและติดตามศิลปินหรืออินฟลูเอนเซอร์ที่พวกเขาชื่นชอบ แผนการตลาดทางนี้ปัจจุบันเป็นที่นิยมอย่างมาก “ก็ดี” ผมพยักหน้าเห็นด้วย “วันก่อนเพิ่งเห็นคนดังของไทยไลฟ์ขายคอนโด ขายได้สามพันห้อง ไม่น่าเชื่อนะคะว่าการไลฟ์ขายของจะมียอดเยอะระดับหลายพันล้าน” เธอเล่าให้

“พี่เลิกชอบเขา เพราะพี่รู้ว่าหัวใจพี่รักเธอแล้ว อนาคตพี่ในเวลานั้นมีแต่ภาพเธอ พี่เรียนจบกลับมา เธอก็เรียนจบพอดี บอกเรื่องราวของเรากับพวกท่าน แต่งงานกัน สร้างครอบครัว” นั่นคือแผนในหัวของผม แผนที่ผมเพิ่งได้มีโอกาสบอกเธอเมื่อผ่านมาถึงแปดปี “มะลิมีคู่หมั้นแล้ว” “แต่เธอเป็นเมียพี่” “เมียเก่าหรอก” “เธอไม่เคยเป็นเมียเก่า เพราะพี่ไม่เคยมีเมียใหม่ แล้วพี่ก็ไม่ใช่ผัวเก่า เพราะเธอเองก็ไม่เคยมีผัวใหม่ ถอนหมั้นกับมันเถอะ มันกับ...” “ไม่! มะลิรักบรู๊ค ถ้าคุณยูอยู่แบบนี้ไม่ได้ เราก็ไม่ต้องข้องเกี่ยวกันอีก” คำพูดของเธอทิ่มแทงหัวใจผมอีกครั้ง “แต่พี่รักเธอ” “ไม่เชื่อ!!!” “พี่รักเธอจริง‍ ๆ นะ ตอนนี้พี่ก็ไม่ต่างจากชู้แล้วเนี่ย เมื่อไหร่จะเห็นใจพี่ มันก็ไม่ได้รักเธอนักหรอก” ถ้ามันรักเธอคงไม่หลอกเธอ ทั้งยังเอากับเพื่อนเธอด้วย ผมอยากพูดออกไปเหลือเกินเรื่องของไอ้บรู๊คกับสาริน แต่ก็พูดไม่ได้ “มะลิไม่ได้บังคับสักหน่อย” “ไม่ได้บังคับ หึ! เธอไม่ได้บังคับ แต่กำลังหลอกล่อพี่ กักขังพี่ด้วยเซ็กซ์ เธอรู้ว่าพี่รักพี่หลง เธอก็เลยแ