สถานะให้แค่เพื่อน의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

“เสียเป็นแสนได้จับอะไรบ้างหรือยัง” “นี่ใครครับเพื่อนยู” เออ ก็พอรู้ว่าเพื่อนกายของผมนี่ไวไฟใช่เล่น แต่ก็กลัวว่ามันจะเล่นเกินไปจนสร้างปัญหามาถึงผม “เพื่อนกายครับ อย่าทำให้ผมมีปัญหาพอครับ” “แหม ไม่มีหรอกครับเพื่อน รับรอง ว่าแต่หน้ากูดูเปลี่ยนไปเยอะเลยเหรอ” ผมมองหน้ามันแล้วก็ต้องบอกว่าเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงจริง “อืม ดูเด็กลงนะ” “แต่มึงดูแก่ขึ้นเยอะเลยว่ะยู เครียดอะไรเปล่า” “ชีวิตกูจะมีเรื่องอะไรให้เครียดนอกจากเรื่องเมีย” นั่นสินะ ตั้งแต่จำความได้ เรื่องที่ผมเครียดก็มีเรื่องเดียวคือเรื่องของเธอ “ทำไมอีกล่ะ วันนั้นยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกันอีกเหรอ” วันนั้นที่กายหมายถึงคือวันที่เพื่อนช่วยกันเพื่อนเธอออกไป จนผมมีโอกาสพาเธอกลับบ้านนั่นแหละ “ปรับความเข้าใจ แต่เขาบอกว่าไม่ได้รักกูแล้ว” “โห...เมียมึงนี่เจ็บแล้วจำของจริง” ผมถอนหายใจกับคำพูดของกาย “นอกจากไม่รักกูแล้ว เขายังไม่ยอมถอนหมั้น ให้กูอยู่ในสถานะชู้ มึงคิดดู กูเนี่ยผัว แต่ให้เป็นชู้ ส่วนไอ้คู่หมั้นนั่นไม่มีอะไรกัน แต่ได้สถานะคนรัก แม่ง!” ยิ่งคิดผมก็ยิ่งโมโห “แล้วมึงจะย

“ปล่อยมะลิ” “เดี๋ยวพี่พาไปอาบน้ำ” “คุณยู...มาได้ไง มาได้ไงไอ้ผู้ชายเฮงซวย ไอ้คนใจร้าย เอื้อก! ไอ้คนนิสัยไม่ดี คนหลอกลวง” อยู่ดี ๆ คนเมาก็เปลี่ยนเป็นคนเศร้า เธอนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ร้องไห้สะอึกสะอื้น “เดี๋ยว ๆ ใจเย็นก่อนมะลิ” “ออกไปเลย ไอ้คนนิสัยไม่ดี ขอให้คXยไม่แข็ง เอาใครก็ไม่มัน ขอให้ตายด้าน” คนเมาทุบผมไปด้วยว่าผมไปด้วย ผมได้แต่หัวเราะชอบใจกับสิ่งที่เธอพูด “คำแช่งของเธอได้ผลจริง‍ ๆ นั่นแหละ แต่พี่ว่าตอนนี้มันไม่ได้ผลแล้ว เพราะพี่แข็งแล้ว” ผมว่าทั้งยังดึงมือเธอไปวางตรงกลางกายที่แข็งเป็นหิน “คนหื่น” เธอว่า “หื่นจริง โดยเฉพาะกับเธอ มานอนดี ๆ พี่จะเช็ดเครื่องสำอางให้ เมาแล้วก็นอนนิ่ง ๆ อย่าโวยวาย” ผมดึงคนเมาให้มานอนดี ๆ ผมจัดการกับคนเมา ทั้งเช็ดเครื่องสำอาง พาอาบน้ำ ทั้งยังต้องเป่าผมให้แห้งก่อนนอน คนเมาก็ทำท่าจะหลับอยู่ตลอดเวลา “มะลิอย่าเพิ่งหลับ เป่าผมก่อน” ผมดูคนที่เริ่มเลื้อยเพราะความง่วง “ง่วงแล้ว” “แต่ผมยังเปียก” ผมผู้หญิงดูแลยาก จำได้ว่าถ้าเป่าไม่ดีหรือไม่ได้เป่า ตื่นนอนมาดูไม่ได้เลย “คุณยูใจร้าย” “มะลิอย

เพราะที่นั่งที่ห่างกันและความมืดของโรงภาพยนตร์แทบมองไม่เห็นว่าใครทำอะไรใครบ้างเวลานี้ และเสียงลม เสียงผี เสียงกรีดร้องของนักแสดงในจอทำให้เสียงผู้ชมเงียบสนิท มีเพียงลมหายใจแรงของเธอเท่านั้นที่ผมได้ยิน “ที่รัก พี่ไม่ไหว” ผมกระซิบข้างหูเธอ ใช้ผ้าห่มปกปิดเราสองคนไว้จนมิด จากนั้นผมก็ค่อย ๆ รูดซิปของตัวเองลง ปลดปล่อยความแข็งขืนของตัวเองออกมา ในจังหวะที่ผีในจอกรีดร้องเพราะโดนน้ำมนต์ ผมก็เสียบเสยเข้าในตัวเธอจนมิด ลมหายใจของเราสองหอบกระเส่า แค่แช่ไว้ข้างในกายเธอก็เสียวจนจะแตก ผมไม่เคยคิดว่าจะทำอะไรถึงขั้นนี้ในโรงภาพยนตร์ ไม่เคยมีความคิดนี้อยู่ในหัวเลยสักครั้ง แต่เวลานี้ผมกำลังกดเจ้าลูกชายในตัวจนมิด เสียงหวานของเธอครางเบา ๆ อย่างพยายามอดกลั้น “บดนิดหนึ่ง” ไม่ต้องให้เธอขึ้นขย่มให้อายทั้งโรงภาพยนตร์ แค่เธอบดและส่ายร่อนเบา ๆ ผมก็แทบจะแตกแล้ว เธอนวดเฟ้นผมด้วยจังหวะเบา ๆ ผมทั้งตื่นเต้นทั้งเสียว เราแค่งอตัวเล็กน้อยให้การสอดประสานได้แน่นขึ้น ผมโยกขยับเหมือนคนเปลี่ยนท่าเวลานอนนาน เพียงเท่านั้นก็ส่งคนในอ้อมกอดถึงสวรรค์ เมื่อเธอถึงสวรรค์ ความตอดรัดมากเสียจนผมแทบขยับไม่

“คิดว่ามะลิไม่รักพี่” เธอเงียบไม่ตอบอะไร “ของขวัญค่ะ” เธอยื่นกล่องเล็ก ๆ เท่าปากกาให้ผม คงเป็นของขวัญอำลาสินะ ผมไม่ได้คิดจะเปิดมัน ครั้งนี้คงเป็นการจากลาของเราสองคนจริง‍ ๆ “ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน พี่ก็รักมะลิเสมอ พี่เฝ้ามองเธอเติบโต วันหนึ่งเธอเป็นสาวแล้ว พี่กลัวใจตัวเองเลยไม่อยากใกล้ชิด แต่เมื่อเรื่องราวของเราเกินเลยไปแล้ว พี่ก็ยินดีรับผิดชอบเสมอ ที่ไม่ได้บอกใครเพราะตอนนั้นเธอยังเด็ก พี่ก็กังวลกลัวคนมองเธอไม่ดี กลัวไปหมดทุกอย่าง กลัวว่าพ่อกับแม่จะห้าม กลัวน้าวรรณจะโกรธ” ผมกระชับอ้อมกอดแรงขึ้นกว่าเดิม อยากให้เธอรู้ว่าความรักที่ผมมีให้เธอนั้นมากมาย มากพอ ๆ กับที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักผู้หญิงคนหนึ่งได้ “มะลิรู้ค่ะคุณยู” “มะลิรักพี่บ้างไหม” “มะลิรักพี่ รักมาตลอด รักคนเดียว” “หืม” ผมเลิกคิ้วกับคำตอบของเธอ แต่ยังไม่ทันจะถาม เธอก็พูดต่อ “เปิดกล่องของขวัญสิคะ” เธอบอกให้ผมเปิดของขวัญในมือ แสงไฟจากตะเกียงที่เธอเดินถือมาด้วย พอให้ผมเห็นแท่งยาว ๆ คล้ายปากกาในกล่อง สีชมพูหวาน ผมพลิกมาอีกด้านเห็นขีดสองขีด หัวใจของผมเต้นรัวและแรงมาก เหมือนกับว

บทที่ 35 กลับมาไทย“แล้วเราทำไมยอมกลับมาหาพี่” คำถามของเขาทำฉันคิดย้อนไปก่อนที่จะตัดสินใจกลับมาหาเขา “เพราะรักไง แต่ยังอยากลองใจ ว่าพี่จะรักมะลิจริงหรือเปล่า” “ร้าย เมียพี่ร้ายเกินไปแล้วนะ” เขาว่าพลางบีบก้อนหน้าอกฉันทั้งสองข้างแรงขึ้น ไม่ร้ายแล้วจะเหมาะสมกับเขาไหม “ร้ายแล้วรักไหมคะ” “รักสิ ไม่รักเธอแล้วจะรักใคร” เขาว่าทั้งยังหัวเราะคิกคัก “เล่าต่อ ๆ กำลังสนุก” เขาว่าพลางให้ฉันเล่าถึงอดีตที่ผ่านมา“มิลลิ” เสียงหวานของพรีนเรียกฉันทันทีเมื่อเห็นฉันยืนรออยู่หน้าปราสาทหรือบ้านของแดดดี้ฉันเอง มิลลิหรือภิญญาในวัยยี่สิบเจ็ดปี ฉันมั่นใจว่าฉันสวยขึ้น และสวยขึ้นมาก ทั้งเรื่องการดูแลตัวเองและให้แพทย์ช่วยดูแลในบางจุดที่ด้อย เสริมเติมแต่งให้งดงามอย่างที่ใจต้องการ “พรีน สาริน เอย” คิดถึงพวกแกจัง ฉันกอดเพื่อนทั้งสามคน เพื่อนแท้ที่เป็นเหมือนคนในครอบครัว ทันทีที่ฉันตัดสินใจลาออกและมาอยู่ที่นี่ เพื่อนทั้งสามคนร้องไห้หนักมาก หลังจากนั้นหนึ่งปีทั้งสามเก็บเงินเพื่อมาเยี่ยมฉันถึงที่นี่ และนั่นก็เป็นเรื่องราวที่ทำให้ฉันรู้ว่าเพื่อนแท้เป็นอย่างไร