Semua Bab สถานะให้แค่เพื่อน: Bab 111 - Bab 120

“บรู๊คเขาแวะไปหาเพื่อนน่ะค่ะ” เธอตอบอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียงนัก “ถ้าไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนอย่าเล่นน้ำเอง มันอันตรายเข้าใจไหม” ผมย้ำกับเธออีกรอบ เราสองคนจ้องมองกันอยู่นาน จนผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในชุดที่อืม...บ็อกเซอร์เปียกน้ำที่ยังเปียกอยู่ ขอบของกางเกงต่ำมากทำให้เห็นวีไลน์และไรขนที่หายไปในขอบกางเกง เมื่อโดนสายตาของคนคุ้นเคยและแสนคิดถึงมอง เจ้ากร่างของผมเองก็เริ่มตื่นตัว มันเริ่มตั้งชันและดุนดันกางเกงบ็อกเซอร์อย่างเห็นรูปร่างชัดเจน แต่ถามว่าผมต้องแคร์หรือต้องปกปิดไหม บอกเลยว่า...ไม่ ตอนนี้กูอยากแก้ผ้าด้วยซ้ำ “เอ่อ คุณยู มิลลิอยากกลับห้องแล้ว” เป็นเธอเองที่ไม่ยอมมองผมต่ำลงกว่าใบหน้า “ผมไปส่งครับ” “อุ๊ย! ไม่ต้องอุ้มก็ได้ค่ะ” “อุ้มดีกว่าครับ ผมไม่อยากเห็นคนร้องไห้” ผมอุ้มคนตัวเล็กในท่าเจ้าสาวเดินไปตามทางขอบสระว่ายน้ำ “อุ๊ย!” “มีอะไรเหรอครับ” “เปล่าค่ะ” เธอแก้มแดงพยายามดันตัวยุกยิก ที่เธอร้องไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมนี่แหละที่แกล้งเธอ จงใจหย่อนตัวเธอให้ต่ำกว่าปกติ ตั้งใจให้ส่วนที่แข็งขืนของตัวเองทิ่มแก้มก้นของใครบ

คิดถึงกับข้าวที่ตัวเองกินมาตั้งแต่เด็กก็ว่ามาเถอะ “มิลลิอายุเท่าไหร่เหรอครับ” ผมถามทั้ง ๆ ที่รู้ดีแม้กระทั่งวันเกิดของเธอ “ยี่สิบเจ็ดค่ะ คุณยูล่ะคะ” “สามสิบครับ งั้นมิลลิเรียกพี่ว่าพี่ก็ได้นะครับ” ผมน่าจะให้เธอเรียกแบบนี้ตั้งนานมาแล้ว “ไม่ดีกว่าค่ะ เรียกแบบนี้ก็สะดวกดี” เธอยิ้มให้ผม แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ไม่เชือดเฉือนแต่เย็นชา “ครับ” แล้วผมเลือกอะไรได้ จะให้ใครเรียกพี่อย่างสนิทสนม เขาต้องสนิทกับมึงก่อนยู ไม่ใช่มึงอยากสนิทกับเขา แต่เขาไม่อยากสนิทกับมึง “เราอาจต้องเพิ่มไลน์ธุรกิจนะคะ แค่สร้างบ้านสร้างโรงแรมมันอาจไม่พอ” เธอพูดในจังหวะนั่งกิน “ยังไงครับ” “ทุกวันนี้ลูกค้าต้องการอะไรง่าย ๆ ใช้เงินทำงาน” เธอว่าพลางเว้นระยะนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “สำหรับลูกค้าเจ้าของคอนโดหรือโรงแรม เราน่าจะช่วยเขาขายด้วย” ผมขมวดคิ้วกับความคิดของเธอ ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร “ยังไงครับ” “คุณยูเชื่อในพลังแห่งรักไหมคะ”ผมยิ่งขมวดคิ้วกับคำพูดของเธอมากกว่าเดิม “คุณยูเคยอ่านข่าวที่แฟนคลับส่งของขวัญให้ดาราที่ตัวเอ

ผมชะงักเท้ากับเสียงที่ได้ยิน ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาออก ว่าเสียงเนื้อกระทบเนื้อนี้เกิดจากกิจกรรมอะไร และเสียงครางอย่างสุขสมของบรู๊คนั่นอีก ห้องฝั่งนั้นก็ไม่เปิดไฟ กิจกรรมของทั้งคู่จึงเห็นเป็นเพียงเงาราง ๆ เท่านั้น ผมรีบกลับห้องของตัวเองด้วยหัวใจที่เจ็บปวด ในเมื่อพวกเขาเป็นคู่หมั้นกัน เรื่องเซ็กซ์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ทั้ง ๆ ที่รู้ทั้งรู้ว่าเธอกับบรู๊คคงไม่ได้แค่นอนจับมือกัน แต่การที่ได้มาเห็นมาได้ยินแบบนี้ ผมก็ทำใจไม่ได้ ไม่ใช่ว่าทำใจยอมรับไม่ได้ ต่อให้เธอผ่านใครมาเป็นร้อยผมก็ไม่แคร์ แต่แค่เจ็บ มันเจ็บ มันอิจฉา ผมควรจะเป็นผู้ชายคนเดียวที่ได้ครอบครองเธอ ผมควรเป็นผู้ชายที่เธอมอบให้ทั้งใจและกายเหมือนวันวาน แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เลย ผมแค่หุ้นส่วนธุรกิจ ถ้าไม่มีเรื่องงาน เราก็คงไม่ได้คุยกันบทที่ 20 ชู้รัก ผมตื่นเช้าขึ้นมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เหตุการณ์เมื่อคืนยังตามหลอกหลอนผมจนนอนไม่หลับ เช้านี้ต้องรีบอัดกาแฟแก้วใหญ่ มองไปนอกระเบียงตรงสระว่ายน้ำ ตื่นเช้าเหมือนกันนี่ ผมตรงไปหาเธอด้วยความโมโห ความหึง และความหวง ถ้าไม่เห็นแก่อะไรก็เห็นแก่หน้าผัวเก่

“คุณยูจะแคร์ทำไมว่าชื่ออะไร ในเมื่อคุณยูก็เรียกแค่เธอ ๆ ไม่เคยเรียกชื่อ ‘มิลลิ’ คุณยูกลัวว่าจะหลุดเรียกมิลลิกับคนอื่นใช่ไหมคะ” คำตัดพ้อของเธอคงหมายรวมถึงชื่อมะลิด้วยที่ผมไม่ค่อยเรียก “เปล่า แต่ที่ชอบเรียกเธอเพราะว่า…” ผมเว้นช่วงรอคอยให้เธอถาม “เพราะว่าอะไรคะ”แววตาอยากรู้อยากเห็นของเธอยิ่งทำให้ผมอมยิ้มแล้วพูดต่อ “เพราะ you แปลว่า เธอ” คำตอบของผมทำคนที่เถียงเก่งนิ่งไปเลย แถมยังหน้าแดงด้วยความเขิน “บ้า!” เธอว่าทั้งหันหน้าออกไปทางนอกหน้าต่าง อาการแบบนี้บอกได้คำเดียวว่าเขิน เพียงไม่นานเราสองคนก็มาถึงที่ทำงาน ผมใช้แซนด์วิชที่พี่จักรเตรียมให้แทนอาหารเช้าของวันนี้ ได้กาแฟดำขม ๆ แสนจะเข้ากันในยามเช้าของวัน “อย่าลืมให้คนรถที่บ้านมาส่งข้าวกลางวันนะ” ผมย้ำกับพี่จักร วันนี้ผมให้ที่บ้านทำเมนู ‘ยำสามกษัตริย์’ ซึ่งเป็นของโปรดเธอมั้ง แถมยังหารับประทานยากอีกด้วย เวลาที่เธอเป็นเมนส์จะชอบกินของเปรี้ยว ๆ ผมว่าน่าจะถูกปากเธอไม่น้อย แค่คิดถึงมื้อกลางวันผมก็มีความสุขแล้ว เพิ่งรู้ว่าการได้มาทำงานทุกวันนี่มีความสุขจริง‍ ๆ โดยเฉพาะเวลาเที่ยงที่กำลังจะมาถึง12.00 น. ห้อง

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง คนที่นั่งทำงานก่อนหน้านี้หลับฟุปกับโต๊ะทำงานไปแล้ว ผมได้แต่ยิ้มให้กับคนเก่ง เธอเป็นคนเก่ง ผมยอมรับ เธอจบสาขาการตลาด ไม่ใช่วิศวกรรมโยธาอย่างที่เรียนในเมืองไทย นอกจากนี้เธอยังจบปริญญาโทสาขาบริหารธุรกิจ มะลิของผมเก่งมาก นอกจากประวัติเรื่องการศึกษาแล้ว เธอยังมีประสบการณ์ทำงานกับบริษัทชั้นนำของเดนมาร์กอยู่หลายแห่ง นี่สินะ ทำให้เธอสามารถทำงานตำแหน่งรองประธานได้อย่างดีในช่วงเวลาแค่หนึ่งสัปดาห์ อีกทั้งผู้จัดการแผนกต่าง ๆ ยังชื่นชมในความาสามารถและเป็นกันเองของเธอ “เก่งมากมะลิ” ว่าแล้วผมก็ช้อนร่างบอบบางตรงไปห้องนอนของตัวเอง ดีที่ว่าทั้งผมและเธออาบน้ำแล้วด้วยกันทั้งคู่ การขึ้นเตียงทั้งชุดนี้จึงไม่ใช่เรื่องที่เธอจะบ่น มะลิเป็นคนรักความสะอาดมาก คงเพราะเธออยู่กับแม่ผมที่เจ้าระเบียบมาตั้งแต่เด็ก และอีกอย่างการดูแลคนแก่ต้องเน้นเรื่องความสะอาดมากเป็นพิเศษ ผมมองร่างแบบบางของคนที่นอนหลับสบายอยู่บนเตียงนุ่ม อดไม่ได้ที่จะจูบสองข้างแก้มแล้วไล่เรื่อยลงมาจุ๊บปากเบา ๆ หลายครั้ง “คิดถึง” ผมพึมพำเบา ๆ นับวันอาการผมยิ่งหนัก เวลาเธออยู่กับคู่หมั้นก