All Chapters of สถานะให้แค่เพื่อน: Chapter 101 - Chapter 110

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องเอามาคืน ใส่ติดตัวไว้ พระท่านจะช่วยคุ้มครองมะลินะลูก ย่าให้” ฉันรีบกราบท่านพลางแอบเช็ดน้ำตา ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะมีวาสนาได้กลับมาเจอท่านอีก “มะลิไม่อยู่ คุณย่ารักษาสุขภาพนะคะ” ฉันบีบขาท่านเบา ๆ อย่างที่ท่านชอบให้ทำ “สั่งเสียเหมือนจะไปนานเลยมะลิ”มะลิไปนานเลยค่ะคุณย่า ไม่รู้เมื่อไรจะมีโอกาสกลับมาที่นี่อีก “ไปเข้าค่าย มีตังค์ไหม อ้าว ๆ ย่าให้ ไม่ต้องร้อง” คุณย่ายังลูบผมฉันอย่างเอ็นดู “มะลิมีอยู่ค่ะ” ฉันสั่นหน้าปฏิเสธเงินที่ท่านให้ “รับไปเถอะ ย่าไม่ค่อยได้ให้มะลิเลย” ฉันรับแบงก์สีเทาที่ท่านให้มาด้วยมือที่สั่นเทา จำได้ว่าท่านชอบแอบให้เงินฉันประจำ เพราะกลัวว่าคนรับใช้คนอื่นจะอิจฉา ‘มะลิขอโทษนะคะคุณย่า หากบุญวาสนามะลิมีจะกลับมาทดแทนบุญคุณนะคะ’ คำพูดที่ฉันพูดได้แค่ในใจ มันยากเกินกว่าจะพูดออกมา แต่ร่องรอยน้ำตาก็ไม่อาจหลบสายตาของคุณย่าพ้น “ไม่ต้องร้อง ไปแป๊บเดียว เดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้ว” “ค่ะ คุณย่า” หลังจากพาคุณย่าเข้านอนแล้ว ในวันรุ่งขึ้นฉันกับแม่ก็ถือกระเป๋าใบเล็กออกจากบ้าน บอกกับคนงานของบ้านว่าแม

เธอขยับกายหนีด้วยความเจ็บ ผมละจากหน้าอก เป้าหมายคือปลายยอดดอกไม้ที่ใกล้กับนิ้วมือ เธอพยายามหนีบขาเข้าหากัน แต่เพราะติดตัวผมจึงหุบขาไม่สำเร็จ ผมใช้มืออีกข้างประคองบั้นท้ายกลมมนไว้ไม่ให้ขยับหนี แตะลิ้นหยอกล้อกับเกสรสาว เธอกรีดร้องออกมา แต่ก็พยายามกลั้นเสียงไว้ ลิ้นผมลากไล้ทั่วดอกไม้งาม ไม่ว่าจะกลีบซ้ายหรือกลีบขวาผมก็ชิมจนทั่ว แม้แต่เกสรตรงกลางก็ทั้งดูดทั้งไล้เลีย ไม่เคยคิดว่าให้ความสุขกับเธอ แต่ผมกลับมีความสุขมากกว่า “อ๊ะ...อา คุณยู” เสียงหวานครางออกมาพร้อมทั้งปลดปล่อยน้ำหวานออกมาจนชุ่มฉ่ำฝ่ามือผม ผมเองก็ไม่ไหวเหมือนกัน ควานหาถุงยางแถวลิ้นชักข้างเตียง ยังดีที่มีติดห้องไว้ สวมเครื่องป้องกันแล้วจดจ่อตรงปากทางชุ่มฉ่ำ ค่อยกดแทรกเข้าในร่องที่รัดแน่นจนผมแทบจะแตกทุกการขยับ “เจ็บ...” เสียงของมะลิเวลานี้ไม่ทำให้ผมสงสารเธอเลยสักนิด เสียงนี้ปลุกปั่นความต้องการของผมถึงขีดสุด “นิดนึงนะ” ผมหลอกเธอเมื่อค่อย ๆ ขยับเข้าหา ใบหน้าสาวก็ยิ่งบิดเบ้เพราะความเจ็บ ผมไล้เลียหน้าอกงามอีกครั้งเพื่อให้เธอเพิ่มน้ำหวานและลดความเจ็บ “อื้อ คุณยู” เสียงหวานค

สองเดือนต่อมา สองเดือนแล้วที่มะลิจากไป เธอเหมือนหายไปจากชีวิตผม วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก ผมตรงมาที่คณะทันที เดินหารุ่นน้องปีสองเพื่อนของมะลิอยู่ไม่นานก็เจอ “อ้าว พี่ยูมาได้ยังไงคะ” พรีนถามผมทันทีเมื่อเห็นหน้าผม “พี่มีเรื่องจะคุยกับพรีนกับเพื่อนหน่อยครับ” สองเดือนที่ไร้หนทางตามหาเธอ คิดว่าอย่างน้อยเธอคงติดต่อกับเพื่อนเธอบ้าง “ค่ะ มีอะไรคะ” “พวกเราติดต่อมะลิได้ไหม” คำถามของผมทำให้ทั้งสามหันมองหน้ากันทันที เท่านี้ผมก็พอรู้แล้วว่าทั้งสามต้องรู้แน่ “พี่ยูถามทำไมคะ” เป็นเอยที่ถามผมเสียงแข็ง “มะลิเคยทำงานที่บ้านพี่..” พลั่ก!!! หมัดหนักซัดลงตรงหน้าผมโดยที่ผมยังพูดไม่จบ เสียงกรีดร้องของคนรอบข้าง เมื่อเห็นผมล้มลงกับพื้น ตามด้วยเท้าหนัก ๆ ของไอ้รุ่นน้อง “ว้าย! รินไม่เอา อย่า!” เสียงพรีนกับเอยร้องกันโวยวาย ทั้งยังดึงสารินที่กำลังจะกระทืบตัวผมออก “ปล่อยกู! ไอ้ห่านี่” “ไอ้ริน!! อย่า” พรีนกับเอยรีบห้ามและดึงสารินไว้ แสดงว่าเพื่อนของมะลิต้องรู้เรื่องของผม “บอกพี่เถอะนะ” ผมยังขอร้องเพื่อนของเธอทั้งที่ตั

ลูกคุณหนูแบบนั้นไม่รู้ว่าจะทำงานได้เรื่องหรือเปล่า คิดแล้วก็เหนื่อยใจ แต่เพราะเงินลงทุนหลายร้อยล้านผมก็ต้องดู ๆ ไปก่อน เขาแค่ส่งคนมาเพื่อคานอำนาจของผมเท่านั้น อย่างว่าแหละ มันคือธุรกิจ จะให้เงินผมมาบริหารทั้งหมดก็ใช่เรื่อง “บอสครับ คุณมิลลิมาแล้วครับ” เสียงเปิดประตูและเรียกชื่อของคนมาใหม่ทำผมสะดุ้งเพราะความคุ้นเคย ‘มิลลิ’ หรือ ‘มะลิ’ ไม่ผิดแน่ ผู้หญิงตรงหน้าผมคือมะลิของผม ถึงเธอจะเปลี่ยนไปบ้าง สวยขึ้น สาวขึ้น แต่แววตาแบบนี้ ผมมั่นใจว่าเธอคือคนเดียวกันกับมะลิบทที่ 15 เธอกลับมาแล้ว “Hi คุณยู” เธอยื่นมือมาเชกแฮนด์อย่างวัฒนธรรมฝรั่ง ทั้งยังดึงผมเข้าไปกอดทักทายและแนบแก้มเราสองคนอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ผมนี่สิ แข็งไปทั้งตัว ใช่ครับ แข็งไปทั้งตัว “คุณ...” ผมยังติดอ่าง เธอพูดอังกฤษกับผมอย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังผายมือไปยังคนที่ยืนข้าง ๆ “คุณยูคะ นี่คู่หมั้นมิลลิเองค่ะ บรู๊ค”คู่หมั้น! ผมจับมืออีกฝ่ายเป็นการทักทาย บรู๊คยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร ผมต้องเรียกสติของตัวเองกลับมา เดี๋ยวค่อยหาเวลาคุยกันสองคน ตอนนี้คงไม่เหมาะที่จะพูดอะไร สารินจัด

‘กูจะแย่ง’ – ไอ้ยู ไอ้คนเลว ‘ใช่ กูมันคนเลว’ - เขาหมั้นกันแล้ว ‘หมั้นแล้วไง กูเนี่ยผัว ผัวคนแรก’ – ตอนเขาอยู่มึงไม่ให้สถานะ ตอนนี้เสือกอยากได้เขา ไอ้คนเลว ‘ตอนนั้นกูโง่ไง พอใจหรือยัง’ – เออ พอใจแล้ว หลังจากเถียงกันกับตัวเองอยู่นั้น เธอก็เดินกลับมาพอดี ผมเผลอยิ้มในจังหวะที่สบตากัน เธอไม่ได้ยิ้มตอบ กลับหลบสายตาทันที “คุยอะไรกันอยู่คะ” เธอกอดแขนบรู๊คถามเป็นภาษาอังกฤษเสียงหวาน “คุยเรื่องทั่วไปครับ” คำพูดของบรู๊คทำให้ผมยิ้ม “คุยเรื่องว่าผมโดนเมียทิ้ง ทิ้งมาแปดปีแล้วครับ” ผมพูดจบ เห็นใครบางคนกลืนน้ำลายลงคอ เธอยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ จากนั้นก็ยิ้มหวานให้ผม “ถ้าดูแลดี คงไม่มีใครทิ้งได้ลงหรอกค่ะ” คำตอบของเธอทำให้ผมแทบสำลัก ส่วนอีกคนที่ฟังไม่รู้เรื่องก็มองวิวอย่างไม่ได้ใส่ใจ “อืม นั่นสินะครับ คุณมิลลิคิดว่าทำยังไงเธอถึงจะให้โอกาสผมอีกครั้งครับ ผมสำนึกผิดแล้วจริง‍ ๆ ตลอดแปดปีที่ผ่านมาก็เหมือนผมโดนลงโทษแล้ว เธอจะให้โอกาสผมสักครั้งไหมครับ” น้ำเสียงของผมกึ่งขอร้องและอ้อนวอน หวังว่าเธอจะเห็นใจ “ไม่รู้สิคะ” เธอ