《สถานะให้แค่เพื่อน》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

“ไปส่งลูกมาแล้วเหรอ” เสียงทักทายคุ้นเคยอย่างเช่นทุกวัน เสียงนี้ไม่ได้ห่างเหินเหมือนอย่างวันแรกที่ได้พบกัน ทั้งพ่อและแม่ของเนยให้ความเป็นกันเองและสนิทสนมกับผมเป็นอย่างดี คงเพราะแทบทุกวันผมมักจะขลุกอยู่กับพวกท่านที่โรงเรือนปลูกผักผลไม้“ครับ วันนี้ผมต้องไปส่งเนย ไว้ตอนเย็น ๆ ผมจะกลับมาเก็บสตรอว์เบอร์รีกับแบล็กเบอร์รีนะครับ” งานนี้ผมอยากทำเองจึงบอกกับท่านทั้งสองไว้กลัวว่าจะมีคนอื่นมาเก็บแทน“ให้คนงานเก็บก็ได้พ่อเขื่อน”“ผมอยากเก็บครับ เก็บตอนเย็นได้ใช่ไหมครับ”“เก็บได้ เก็บเวลาไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ พ่อแค่กลัวว่าเราจะเหนื่อยรับลูกรับเมียแล้วต้องมานั่งเก็บสตรอว์เบอร์รีอีก” ผมต้องกลั้นยิ้มกับคำว่า ‘ลูกเมีย’ เวลานี้พ่อเนยน่าจะมองผมเป็นพ่อของลูกกับมองผมเป็นลูกเขยแล้วสินะ“ผมไม่เหนื่อยครับ” อยากจะตอบว่าเพื่อลูกเพื่อเมียผมไม่เหนื่อยครับ แต่ไม่ได้หลุดปากออกไป รอก่อนเขื่อนมึงอย่าเพิ่งรีบร้อน “คุณพ่อคุณแม่ครับ ถ้าผมจะขออนุญาตพาน้องนินิวไปไหว้คุณปู่คุณย่าได้ไหมครับ”“ลองคุยกับเนยดูนะ” ท่านทั้งสองยังแบ่งรับแบ่งสู้ คงเพราะรู้ดีว่าเวลานี้สถานะระหว่างผมกับเนยยังคลุมเครือ การพาเธอและลูกไปทำความรู้จักกับ

ผมขับรถกลับบ้านของตัวเองที่อยู่ห่างจากบ้านของเนยหลายกิโลเมตร นินิวหลับบนคาร์ซีตไปแล้วตั้งแต่รถเริ่มเปิดแอร์วันนี้เจ้าตัวน้อยของผมคงเล่นจนหมดพลัง ผมขับรถไปเรื่อย ๆ ออกจากตัวเมืองที่รถราวิ่งกันให้วุ่นและห่างออกมาเรื่อย ๆ รถเริ่มน้อยลงจนกระทั่งรถของผมมาจอดที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรขนาดใหญ่แหล่งรวมเศรษฐีที่เบื่อรถติดในเมืองและมีบริษัทหรือโรงงานอยู่แถวชลบุรีระยองอย่างเช่นพ่อกับแม่ผมครอบครัวผมเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้เพียงสามปีเท่านั้น ย้ายกันในช่วงที่ผมเรียนต่อต่างประเทศนั่นแหละ ส่วนบ้านอีกหลังได้ราคาดีพ่อกับแม่ก็เลยตัดสินใจขายมาซื้อที่ใหม่ที่ทันสมัยกว้างกว่าเดิม“มาได้ไงเขื่อน” เพราะไม่ใช่วันเสาร์อาทิตย์ท่านจึงแปลกใจไม่น้อยที่ผมเลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าบ้าน“พาหลานมาไหว้พ่อกับแม่”“พูดเป็นเล่น” ผมยังไม่ได้บอกเรื่องลูกให้พ่อแม่ทราบอยากเปิดตัวแบบพ่อแม่ลูก รอเวลาให้เนยใจอ่อนแล้วสร้างครอบครัวด้วยกันจะได้พามาไหว้พวกท่านทีเดียว ที่ไหนได้คนที่อยากสร้างครอบครัวมีแค่ผมคนเดียว ส่วนอีกคนเขามีคนอื่นอยู่แล้ว โง่จริง ๆ ไอ้เขื่อน“จริง ๆ” ผมว่าแล้วก็เปิดประตูตำแหน่งเบาะหลังอุ้มคนที่หลับคอพับค

หลังจากนั่งกินข้าวกันไม่นานผมก็ได้ยินเสียงพี่น้อยพูดกับเนย“ทางนี้ค่ะ คุณเขื่อนกับคุณหนูอยู่ที่ห้องอาหารค่ะ”ทันทีที่ประตูห้องอาหารเปิดร่างของเนยก็เดินเข้ามาผมต้องขมวดคิ้วกับสภาพของเธอ“เป็นอะไรมา” ช้อนกับส้อมในมือของผมถูกวางลงอย่างแรงเมื่อเห็นสภาพเนย“ตกบันไดที่ไซต์งาน” วันนี้เนยออกไปทำงานแต่ผมไม่รู้ว่าเธอไปที่ไหนบ้าง นึกโมโหตัวเองที่น่าจะตามเธอไป“ทำไมไม่บอก” ถามขณะที่พยุงเธอให้มานั่งข้างลูก“กลัวตกใจ อีกอย่างเธอต้องไปรับลูกด้วย” ความรู้สึกผิดจุกกลางอกผมทันที“ตอนที่โทรมาอยู่ไหน”“อยู่โรงพยาบาลน่ะ หมอกำลังทำแผลเลยได้มีเวลาโทรหาเธอ”“เจ็บมากไหม” ผมลูบเฝือกอ่อนที่เนยใส่อย่างเบามือ รู้สึกผิดจนแน่นหน้าอก ในขณะที่เธอเจ็บผมกลับคิดแต่เรื่องชั่ว ๆ ตัดพ้ออย่างกับคนบ้าทั้งที่ไม่ได้ถามความจริง“ตอนนั้นเจ็บนะแต่ตอนนี้ไม่เจ็บ”“หนูเป่าให้นะคะ” นินิวเป่าตรงหน้าผากของเนยที่มีผ้าก๊อซแปะอยู่ หัวแตกแขนซ้น“เพี้ยง! หายเจ็บ ๆ” นอกจากเป่าแล้วลูกสาวผมยังร่ายคาถาด้วย เนยถึงกับหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจกับคาถาของลูกสาวคาดว่าเวลาลูกสาวเจ็บเธอก็น่าจะทำแบบนี้ให้ลูก “เออ แล้วนี่มายังไง”“รถที่บ้านมาส่งแต่เราให้

ซอกคอ...เนยตัวแข็งค้าง ลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดต้นคอผมนั่นยิ่งทำให้ผมเตลิดหนักกว่าเดิม“เหม็นไปอาบน้ำเลย” เนยผลักผมออก ผมทำตาขวางใส่ทั้งแม่ลูกแสร้งทำสะบัดหน้าเดินออกจากห้องเรียกเสียงหัวเราะจากทั้งสองผมรีบออกจากห้องแขก ใช่ว่ารีบอยากอาบน้ำ แต่เพราะยอดอกที่ดันชุดนอนตรงบริเวณตรงเต้างามเห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้ใส่บราคงเพราะแขนที่เจ็บทำให้ใส่ยากเนยเลยตัดสินใจไม่ใส่และคงคิดว่าไม่มีใครเห็นใครไม่เห็นแต่กูเห็น อยากรู้จังหัวนมยังขาวอมชมพูอยู่ไหม ไม่รู้ว่าเธอมีลูกจะทำให้หย่อนคล้อยอย่างที่คนมีลูกเป็นหรือเปล่านะผมกลับมาอาบน้ำที่ห้องของตัวเอง ในระหว่างที่หยิบผ้าเช็ดตัวจากตู้ผมก็เหลือบเห็นตู้เซฟขนาดกลางวางอยู่ในตู้เสื้อผ้า มองมันอยู่นานอย่างใช้ความคิดและก็ก้มมองตรงกลางกายโคตรค้าง! ขอสักสิบนาทีก็แล้วกัน เปิดเซฟและหยิบของที่มักจะใช้สัปดาห์ละครั้งสองครั้ง แต่เพราะไม่ได้กลับบ้านบ่อยเจ้าตู้เซฟนี้จึงไม่ค่อยได้เปิดใช้งานผมกดรหัสหยิบเจ้าของที่อยู่ในเซฟออกมาก มันคือจิ๋มกระป๋องรุ่นใหม่ล่าสุด คนขายเคลมว่าเหมือนของจริงที่สุด สายตาผมก็เหลือบไปมองถุงผ้าสีดำสนิทที่เป็นอุปกรณ์ประกอบความเสียวถ้าไม่มีต้องใช้เวลานานก

“เอาอีกไหม” ผมตักเข้าปากตัวเองคำหนึ่งเอ่ยถามเนย เมื่อเห็นเธอพยักหน้าผมจึงตักป้อนเนยอีกคำ จากคัสตาร์ดที่หวานอยู่แล้วเวลานี้หวานหนักกว่าเดิมกาแฟวันนี้หวานมากทั้งที่ไม่ได้ใส่น้ำตาลสักหยด ผมยิ้มออกจากร้านอย่างอารมณ์ดีไม่ลืมแอบถ่ายโต๊ะที่เราสองคนนั่งด้วยกัน ก่อนจะอัปลงไอจีที่ร้างมาสามชาติได้กาแฟอร่อยมากหวังว่าเนยคงไม่เห็นนะ ถ้าจำไม่ผิดเธอบล็อกผมไปแล้วตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อนเราสองคนมาถึงโรงพยาบาลเอกชนก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง นั่งรอไม่นานหมอก็เรียกเนยเข้าพบและแน่นอนว่าผมเดินตามเข้าไปพบแพทย์ด้วยเช่นกัน เนยไม่ได้เอ่ยห้ามผมก็ถือว่าเธออนุญาตก็แล้วกัน“เดี๋ยวหมอเปลี่ยนจากเฝือกอ่อนให้เป็นตัวประคองข้อมือแทนนะครับ อาการดีขึ้นมากแล้วแต่ยังต้องงดเรื่องการใช้แรงที่ข้อมืออย่างการยกของหนักหรือออกกำลังกายที่ใช้ข้อมือนะครับ”ผมโล่งใจไม่น้อยที่อาการของเนยดีขึ้นเร็ว ส่วนแผลตรงหน้าผากก็แค่ถลอกซึ่งผ่านไปสามสี่วันแผลก็ตกสะเก็ดซึ่งตอนนี้ต้องทายาเพื่อลบรอยออกจากห้องตรวจเราก็ไปยังแผนกจ่ายเงินและรับยา เพียงไม่นานก็ได้กลับบ้าน ขากลับเนยนั่งหน้ากับผม ทำผมหุบยิ้มไม่ได้เลย รู้สึกดีมากที่มีตุ๊กตาหน้ารถคนเดิม“หิวข้าวย