Todos los capítulos de ล็อคหัวใจนายมาเฟีย: Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่11 คำขาดกาลเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือน หน้าท้องของมีร่าเริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนเห็นได้ชัดตามประสาคุณแม่ลูกแฝด แต่กำแพงในใจของเธอก็ยังคงสูงตระหง่านไม่ต่างจากเดิม คามินยังคงทำตัวเป็นเงาตามตัว เขาแวะเวียนมาหาเธอที่คอนโดทุกเช้าเย็น แม้จะถูกไล่ตะเพิดราวกับหมูกับหมาเขาก็ยังหน้าด้านหน้าทนอยู่ต่อ บางวันก็นอนเฝ้าหน้าห้องจนหลับไปพร้อมกับชุดสูทตัวแพงแม้กระทั่งตอนพักเที่ยงที่ร้าน Urban Muse คามินก็มักจะหอบหิ้วอาหารบำรุงครรภ์ชุดใหญ่มาวางตรงหน้ามีร่าทุกวัน แต่คำตอบที่ได้รับกลับมามีเพียงสายตาเย็นชาและคำพูดเชือดเฉือน"เชิญคุณเอากลับไปทานกับเด็กในสังกัดคุณเถอะค่ะ ฉันกินไม่ลง" มีร่าพูดพลางหันไปสนใจแบบร่างเสื้อผ้าตรงหน้าต่อ ทิ้งให้มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ยืนถือปิ่นโตค้างเติ่งอยู่กลางร้าน ท่ามกลางสายตาลูกน้องสี่คนที่ยืนกุมเป้าหน้าหงอยไม่แพ้เจ้านายจนกระทั่งวันหนึ่ง คามินทนแบกรับความอึดอัดไม่ไหว เขาตัดสินใจบุกเข้าไปในห้องทำงานของพิม เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้ไส้รู้พุงเขาดีที่สุด"พิม! มึงช่วยกูหน่อยเถอะ กูจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย!" คามินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามเพื่อนสาวด้วยสภาพอิดโรย "นี่มันจะหลายเดือนแล้วน

บทที่12 โทรศัพท์บรรยากาศภายในห้องพักเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดินวนไปมา ยิ่งมืดใจของมีร่าก็ยิ่งว้าวุ่นเกินจะสงบไหว ความเป็นห่วงมันค้ำคอจนลืมเรื่องศักดิ์ศรีที่เคยถือตัวไว้เสียสนิท เธอตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แต่นิ้วเรียวไม่ได้กดเบอร์ส่วนตัวของคามินอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก เธอกลับเลือกกดเบอร์โทรศัพท์บ้านของตระกูลธนเวคินที่เธอจำได้ขึ้นใจเสียงสัญญาณดังอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนที่ปลายสายจะตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอันคุ้นเคย"สวัสดีค่ะ บ้านธนเวคินค่ะ""สวัสดีค่ะ คุณแม่หรือเปล่าคะ?" มีร่าถามหยั่งเชิงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย"ใช่จ้ะ นี่ใครลูก? เอ๊ะ เสียงนี้ หนูมีร่าใช่ไหมลูก! หนูมีร่าจริงๆ ใช่ไหม!" ปลายสายอุทานออกมาด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด "หายไปไหนมาตั้งนาน ทำไมไม่กลับมาที่บ้านล่ะลูก เห็นตาคามินบอกแม่ว่าทะเลาะกันรุนแรงจนหนูเก็บของหนีไปเลย แม่กับคุณพ่อเป็นห่วงแทบแย่ ถามกี่ครั้งมันก็เอาแต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ ไม่ยอมบอกความจริงแม่สักที"คำพูดที่เต็มไปด้วยความเมตตาของแม่คามินทำให้มีร่าขอบตาร้อนผ่าว เธอรู้สึกผิดจับใจที่หายไปโดยไม่ได้บอกกล่าวผู้ใหญ่ที่รักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวแ

บทที่13 ค้างคืนNCขึ้นมาบนชั้นสอง มีร่าก็เปิดประตูเข้าสู่ห้องนอนกว้างขวางที่แสนคุ้นเคย ห้องนอนที่เธอเคยอาศัยอยู่ร่วมกับคามินก่อนที่จะหนีออกมา กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายที่เป็นเอกลักษณ์ของเขายังคงอบอวลอยู่ ทำให้หัวใจของคุณแม่ลูกแฝดเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งเธอยังไม่ทันจะได้วางกระเป๋าลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นชินก็ดังตามหลังมาติดๆ พร้อมกับบานประตูที่ถูกปิดลงเบาๆ คามินในสภาพที่เสื้อผ้าเปื้อนเขม่าควันไฟเดินหน้าบาน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนแก้มแทบปริ เขาดูดีใจออกนอกหน้าจนเก็บอาการไม่อยู่ที่เห็นเมียรักกลับมานอนที่บ้านหลังนี้อีกครั้ง"มีร่า พี่ดีใจจังที่เห็นหนูที่นี่" ไม่พูดเปล่า คามินรีบสาวเท้าเข้าไปประชิดร่างบางจากทางด้านหลัง แล้ววาดวงแขนแกร่งรวบกอดเอวที่นูนเด่นของเธอไว้หลวมๆ พลางซุกหน้าลงที่ไหล่บางอย่างแสนรัก"คุณคามิน! ปล่อยค่ะ!" มีร่าอุทานเสียงหลงพลางขยับตัวดิ้นหนี "ปล่อยเดี๋ยวนี้นะคะ มีร่าจะนอนแล้ว แล้วดูสภาพตัวเองสิคะ ทั้งฝุ่นทั้งเขม่าควันเต็มไปหมด ยังจะกล้ามารวบกอดคนท้องอีกเหรอคะ ไม่ห่วงลูกหรือไง!""ห่วงสิ ห่วงทั้งลูกห่วงทั้งแม่นั่นแหละ" คามินตอบเสียงอ้อน ยอมคลายอ้อมกอดออก

บทที่14 ไม่คืนดีแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านผืนหนาเข้ามาในห้องนอนกว้าง มีร่าขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่หน้าท้อง เธอจัดการอาบน้ำชำระล้างร่างกายจนสดชื่น แต่พอเดินออกมาจากห้องน้ำกลับต้องยืนเคว้ง เพราะเธอไม่มีเสื้อผ้าชุดใหม่จะผลัดเปลี่ยน ชุดเดิมที่ใส่มาเมื่อวานก็เริ่มยับยู่ยี่จนไม่เหมาะจะใส่ไปทำงานคามินที่นอนลืมตาดูเมียรักอยู่บนเตียงยันกายลุกขึ้นพิงหัวเตียง เขาจ้องมองแผ่นหลังบางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม"หาเสื้อผ้าเปลี่ยนอยู่เหรอ พี่เก็บชุดของหนูไว้ในตู้เหมือนเดิมทุกชุดเลยนะ ไม่เคยให้ใครมายุ่งเลย เพราะพี่หวังอยู่ทุกวันว่าสักวันหนูจะกลับมาใส่"มีร่าชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจสั่นไหวกับคำพูดของเขา เธอเดินตรงไปเปิดตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ดูก็พบว่าเสื้อผ้าแบรนด์เนมชุดสวยที่เธอเคยใส่ ยังคงแขวนเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ แต่พอหยิบออกมาทาบตัวเธอก็ต้องถอนหายใจออกมา"ใส่ไม่ได้หรอกค่ะคุณคามิน ท้องโตมากแล้ว อีกไม่กี่วันก็ใกล้จะคลอดแล้วด้วย ชุดพวกนี้มันเล็กเกินไปสำหรับคนท้อง" มีร่าพูดพลางปิดบานตู้ลงด้วยสีหน้าเรียบตึงคามินขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินสรรพนามที่แสนห่างเห

บทที่15 คลอดแล้วขบวนรถตู้สีดำมะเมื่อมของเจ้าพ่อมาเฟียเบรกจนตัวโก่งหน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่ขึ้นชื่อว่าแพงและดีที่สุดในย่านนี้ คามินสั่งเปลี่ยนจุดหมายกะทันหันเพราะเขาไม่ไว้ใจโรงพยาบาลเดิมที่ฝากท้องไว้ เขาเชื่อมั่นว่าที่นี่มีเครื่องมือไฮเทคที่สุดสำหรับเมียและลูกแฝดของเขาทันทีที่ประตูรถตู้เปิดออก ลูกน้องในชุดสูทดำกว่ายี่สิบชีวิตที่ขับรถตามมาสมทบก็พุ่งตัวลงมาเป็นแนวกั้นราวกับจะไปออกรบ เมฆ ลูกน้องคนสนิทกระโดดลงจากรถคนแรกแล้ววิ่งนำเข้าไปในโถงห้องฉุกเฉินด้วยเสียงตะโกนก้อง"หลีกไปให้หมด! ใครไม่เกี่ยวถอยไป! เมียนายกูจะคลอดแล้วโว้ยยย!"เมฆไม่พูดเปล่า เขาพุ่งตรงไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลแล้วคว้าคอเสื้อบุรุษพยาบาลดวงกุดคนหนึ่งขึ้นมาจนตัวลอย "หมออยู่ไหน! เรียกหมอทำคลอดที่เก่งที่สุดออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้าเมียนายกูเจ็บนานกว่านี้กูจะเผาโรงพยาบาลทิ้ง!""จะ~ใจเย็นครับพี่ ผมจะรีบเรียกหมอให้ ไม่นานครับ หมอกำลังมาครับ!" บุรุษพยาบาลตอบเสียงสั่น หน้าซีดเผือดจนแทบจะเป็นลมในขณะที่ข้างในกำลังวุ่นวาย คามินก็ช้อนอุ้มมีร่าในอ้อมแขนก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทางดุดันราวมัจจุราช แต่ปากกลับพร่ำบอกเมียด้วยเสียงน