Todos los capítulos de ล็อคหัวใจนายมาเฟีย: Capítulo 71 - Capítulo 80

บทที่36 ท้องฟ้าของเราNCค่ำคืนที่เงียบสงัดหลายวันต่อมา สายลมเย็นพัดโบกมาเอื่อยๆ พาให้บรรยากาศบนระเบียงกว้างของห้องนอนคฤหาสน์ธนเวคินดูรื่นรมย์กว่าที่เคย หลังจากที่เจ้าตัวแสบทั้งสองอย่างมินนี่และรินนี่เข้าสู่นิทราไปพร้อมกับนิทานก่อนนอน คามินและมีร่าก็พากันออกมานั่งพักผ่อนชมจันทร์กันเพียงลำพังมีร่านั่งพิงพนักเก้าอี้บุนวมนุ่ม เธอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดดูอะไรบางอย่างด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ "พี่คามินคะ หนูมีอะไรจะถาม""หืม? ว่าไงครับ มีอะไรคาใจหรือเปล่า?" คามินละสายตาจากดวงดาวบนฟ้าหันมามองใบหน้าสวยหวานของเมียรักมีร่ายื่นหน้าจอโทรศัพท์ที่เปิดค้างหน้าแชทส่วนตัวของเขาและเธอให้เขาดู ในนั้นเต็มไปด้วยรูปภาพท้องฟ้าหลากหลายช่วงเวลา ตั้งแต่แสงอรุณเบิกฟ้าไปจนถึงหมู่ดาวระยิบระยับในยามค่ำคืน "พี่ชอบส่งรูปท้องฟ้ามาให้หนูตลอดเลยนะคะ ตั้งแต่ตอนเราคบกันแรกๆ จนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นตอนเช้าหรือกลางคืน ยิ่งคืนไหนมีดาวสวยๆ พี่ก็จะส่งมาให้หนูเสมอ แม้แต่ทุกวันนี้พี่ก็ยังทำอยู่ทำไมเหรอคะ?"คามินมองดูรูปภาพเหล่านั้นด้วยแววตาอ่อนโยน ในรูปหนึ่งที่เขาส่งมาเมื่อไม่กี่วันก่อน มีการใช้นิ้วเขี

บทที่37 จะมุดผ้าห่มมมมแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนหรู บรรยากาศที่ควรจะเงียบสงบกลับถูกปลุกด้วยเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่วิ่ง "ดุ๊ดดิ๊ก" สลับกับเสียงหัวเราะ สองแฝดตัวแสบในสภาพเพิ่งลุกจากเตียงตัวเองแล้วรีบพุ่งตรงมาที่เตียงกว้างของพ่อแม่ทันที"คุณพ่อขาาา คุณแม่ขาาา ตื่นได้แล้วค่ะ!" เสียงมินนี่นำร่องมาแต่ไกล ตามด้วยร่างป้อมๆของรินนี่มีร่าที่กำลังหลับสบายในอ้อมกอดของคามินสะดุ้งสุดตัว เธอลืมตาเห็นลูกสาวสองคนยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างเตียง แถมเธอกับคามินภายใต้ผ้าห่มผืนหนาก็อยู่ในสภาพไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว!"ตายแล้ว! พี่คามิน ตื่นค่ะตื่น!" มีร่ารีบเขย่าตัวสามีอย่างแรงพลางดึงผ้าห่มมาปิดคอจนมิด "ลูกมาแล้ว! พี่รีบลุกขึ้นมาจัดการเร็วเข้า!"คามินงัวเงียตื่นขึ้นมา พอเห็นสถานการณ์ตรงหน้าเขาก็เบิกตากว้างรีบคว้าชุดคลุมข้างเตียงมาสวมอย่างรวดเร็วเพื่อปกปิดร่างกาย "เฮ้ย! มินนี่ รินนี่ ตื่นเร็วจังเลยลูก”"ก็หนูอยากรีบมาหาคุณแม่นี่คะ" รินนี่ทำท่าจะมุดเข้าใต้ผ้าห่ม "คุณแม่ขาาาขอกอดหน่อย""ไม่ได้ค่ะลูก! อย่ามุด!" มีร่าร้องลั่นพลางตะปบผ้าห่มไว้แน่น เธอส่งสายตาอ้อนวอนสุดชีวิตไปทางคามินที่ยืน

บทที่38 ยิงทิ้งแม่งบรรยากาศยามโพล้เพล้ขณะที่รถโรลส์-รอยซ์คันหรูของตระกูลธนเวคินกำลังเคลื่อนตัวไปบนถนนส่วนบุคคลที่มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ ทีมรักษาความปลอดภัยด่านแรกเปิดประตูอัลลอยขนาดใหญ่ให้รถคันโตผ่านเข้ามา สองข้างทางเริ่มสลัวด้วยเงาไม้ใหญ่ คามินที่นั่งกอดรินนี่อยู่เบาะหลังสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติผ่านกระจกมองหลัง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อเห็นรถตู้สีดำทึบคันหนึ่งมีสติ๊กเกอร์สัญลักษณ์ธนเวคินขับจี้ท้ายตามประกบมาติดๆ จนขับแทรกเข้ามาได้ "ศิลา รถตู้ข้างหลังนั่น" คามินเอ่ยเสียงต่ำพลางลูบหัวลูกสาวที่เริ่มเคลิ้มหลับศิลา ที่ทำหน้าที่บังคับพวงมาลัยเหลือบมองกระจกเพียงแวบเดียวก็รู้คำตอบ "ไม่ใช่คนของเราครับนาย มันตามเรามาตั้งแต่พ้นเขตคลับขี่ม้า ดูท่ามันจะอยากทักทายเราตั้งแต่วันแรกที่มาถึงเลยครับ มันติดสติ๊กเกอร์ของเราด้วยครับนาย"มีร่าที่นั่งอยู่อีกฝั่งเริ่มหน้าถอดสี เธอคว้ามือน้องมินนี่มากอดไว้แน่น "พี่คามินหรือว่าจะเป็นพวกของอากิวคะ?""ใช่น่าจะเป็นคนของไอ้กิว มาสิมา พวกมึงมาแดกลูกปืนกู" คามินตอบเสียงนิ่งแฝงไปด้วยรังสีอำมหิต เขาหันไปสบตามีร่าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการปกป้อง"มีร่ากอดลูกไว้แน่นๆนะ เอาผ้าผ

บทที่39 แอบถ่ายเช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในคฤหาสน์ธนเวคินดูเหมือนจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงบนสระว่ายน้ำหรูขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางสวนสวย วันนี้เป็นวันที่คามินจัดให้มีครูสอนว่ายน้ำมาสอนมินนี่และรินนี่ถึงที่บ้าน เพื่อความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัวสูงสุด“มินนี่ รินนี่ อย่าวิ่งสิลูก เดี๋ยวลื่นล้มนะคะ” มีร่าในชุดลำลองเนื้อผ้านุ่มสบายเอ่ยเตือนลูกสาวแฝดที่อยู่ในชุดว่ายน้ำลายน่ารักสดใส ทั้งสองคนกำลังตื่นเต้นที่จะได้ลงน้ำ“คุณแม่ดูสิคะ รินนี่มีห่วงยางรูปเป็ดด้วย!” รินนี่ชูห่วงยางสีเหลืองอ๋อยให้แม่ดูพลางหัวเราะร่าคามินที่เดินตามออกมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบน แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อคืนบัดนี้เหลือเพียงความอบอุ่นขณะมองดูยอดดวงใจทั้งสามคน เขาสวมแว่นกันแดดราคาแพงพลางทรุดตัวลงนั่งข้างมีร่าที่ริมสระว่ายน้ำ“วันนี้ครูฝึกที่ศิลาจัดมาให้ เป็นอดีตนักกีฬาทีมชาติ พี่ตรวจสอบประวัติเรียบร้อยแล้ว หายห่วงได้เลย” คามินเอ่ยพลางรวบเอวบางของเมียรักเข้ามาโอบไว้“พี่คามินนี่รอบคอบจริงๆ เลยนะคะ ขนาดอยู่บ้านแท้ๆ ยังต้องมีการ์ดคอยคุมถี่ยิบขนาดนี้” มีร่าแซวพลางพิงหัวลงบนไหล่แกร่ง“เพื่อค

บทที่40 ตายซะเมื่ออากวงหิ้วปีกสาวงามทั้งสองกลับมาถึงคอนโดหรูใจกลางเมืองโดยหารู้ไม่ว่ามัจจุราชได้ตามติดมาถึงหน้าประตูห้อง ทันทีที่มันเสียบคีย์การ์ดและเปิดประตูเข้าไป แสงไฟในห้องก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของคามินที่นั่งรออยู่บนโซฟาตัวยาว แววตาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง“เซอร์ไพรส์ไหมอากวง? แขกที่มึงไม่ได้เชิญมาหาถึงที่เลย” คามินเอ่ยเสียงเรียบ“ไอ้คามิน! มึงมาที่นี่ได้ยังไง!” อากวงอุทานพลางจะชักปืนข้างเอว แต่เมฆที่ดักซุ่มอยู่ข้างประตูเร็วกว่า เขาฟาดพานท้ายปืนเข้าที่กกหูมันจนล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น หญิงสาวสองคนกรีดร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว“เงียบ!” เมฆคำรามใส่พวกเธอจนทั้งคู่สั่นเทิ้มกอดกันกลมอยู่มุมห้องคามินลุกขึ้นเดินเข้าหาอากวงที่พยายามจะยันกายลุกขึ้น เขาซัดหมัดหนักๆ เข้าที่โหนกแก้มมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดอาบ ก่อนจะใช้รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบและยันลงบนอกมันอย่างแรง“มึงเก่งนักไม่ใช่เหรอ? มึงส่งรูปแอบถ่ายลูกเมียกูมาขู่กูถึงในบ้าน มึงแอบตามติดครอบครัวกูเหมือนหมาลอบกัด แล้วมึงทำอะไรกูได้บ้าง!” คามินตวาดลั่นพลางเตะเข้าที่ชายโครงมันจนมันร้องโหยหวน “มึงกับพี่ชายมึงวางแผนปล้นกู จะเอาเงิน