ล็อคหัวใจนายมาเฟีย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ภายในคฤหาสน์หรูใจกลางอาณาเขตของตระกูลธนเวคิน แสงไฟสีนวลตาขับให้ห้องแต่งตัวดูอบอุ่น มีร่ายืนมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ ชุดเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มตัวสวยขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่น หลังจากที่คามินยื่นคำขาดว่าไม่อยากให้เธอออกไปทำงานประจำให้เหนื่อยล้า เขาปรนเปรอเธอด้วยทุกอย่างที่ต้องการจนบางครั้งเธอก็รู้สึกเหมือนนกน้อยในกรงทองที่ได้รับความรักจนล้นปรี่ แต่ก็นั่นแหละ ใครจะปฏิเสธคนที่ทุ่มให้ได้ขนาดนี้กันล่ะ "แต่งตัวเสร็จหรือยัง" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอบอุ่นจากมือหนาที่โอบกอดเอวบางไว้แน่น คามินในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบขยับเข้ามาประชิด เขาเกยคางไว้ที่ไหล่บางพร้อมกับสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากซอกคออย่างหลงใหล "เสร็จแล้วแต่พี่คามินหล่อเกินไปแบบนี้ หนูเริ่มไม่มั่นใจแล้วนะ" มีร่าหันไปยิ้มให้ ดวงตาสดใสเป็นประกาย "หล่อแล้วไม่ดีเหรอ" คามินยิ้มมุมปาก มือเรียวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาให้อย่างเบามือ "พี่ก็หล่อแบบนี้ให้แค่เธอคนเดียวนั่นแหละ ไปดินเนอร์กันเถอะ พี่จองร้านโปรดของเราไว้แล้ว" ณ ร้านอาหารสุดหรูที่เป็นจุดรวมตัวของบรรดาไฮโซและนักธุรกิจในกรุงเทพฯ ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของคามินก้าวเข้ามาพร

บทที่2 NCอาการแปลกๆเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้างราวกับเสียงกลองที่รัวเร่งเร้าอารมณ์ เขาตรึงร่างบางไว้กับผนังห้องแน่น แรงกระแทกแต่ละครั้งของเขาหนักหน่วงและดุดันจนร่างของเธอสั่นสะเทือนไปทั้งตัว"อ๊ะ อ๊าาา อ๊ะ อ๊าาาา!"มีร่าหวีดร้องสุดเสียง เสียงครางกระเส่าดังระงมแข่งกับเสียงเนื้อที่กระทบกันดัง ตับ ตับ ตับ เป็นจังหวะถี่รุนแรง คามินโน้มตัวลงกดแผ่นหลังเธอแนบกำแพงมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกจังหวะที่เขาแทรกกายแกร่งเข้าไปลึกจนสุดทาง เธอต้องจิกปลายนิ้วลงบนผนังเพื่อยึดเหนี่ยวร่างที่แทบจะละลายไปกับแรงสวาทของเขาเขากระแทกย้ำจุดกระสันของเธอซ้ำๆ อย่างป่าเถื่อนโดยไม่คิดจะปรานี ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มจ้องมองแผ่นหลังเนียนที่เต็มไปด้วยรอยแดงจางๆ สลับกับท่าทางที่ดูยอมจำนนของหญิงสาวตรงหน้า เขาคำรามในลำคอด้วยความพึงพอใจก่อนจะกระหน่ำซอยกายเข้าออกอย่างบ้าคลั่งจนเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกัน"ร้องออกมา ร้องให้ลั่นห้อง!"คามินเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นกว่าเดิมจนเตียงนอนข้างๆ สั่นไหวตามแรงกระแทก มีร่าแอ่นกายรับความวาบหวามที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เธอกลั้นเสียงไม่อยู่แล้ว ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรสรักท

บทที่3 รอ ผ่านไปเกือบชั่วโมงที่แสนทรมาน ในที่สุดพยาบาลก็เดินออกมาเรียกชื่อเธอด้วยรอยยิ้ม มีร่าเดินกลับเข้าไปในห้องตรวจด้วยใจที่สั่นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คุณหมอเงยหน้าจากใบรายงานผลแล็บแล้วส่งยิ้มกว้างให้เธอ "ยินดีด้วยนะคะคุณมิรันตี ผลตรวจปัสสาวะและผลเลือดออกมายืนยันตรงกันค่ะ ตอนนี้คุณตั้งครรภ์ได้ประมาณ 4 สัปดาห์แล้วนะคะ" วินาทีนั้นเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน มีร่านิ่งค้างไปน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า มือบางเผลอยกขึ้นลูบหน้าท้องตัวเองโดยสัญชาตญาณ ความรู้สึกดีใจมันท้นจนล้นอกจนเธอพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ "ท้อง ท้องจริงๆ ใช่ไหมคะหมอ" เธอย้ำถามเพื่อความมั่นใจ "จริงแท้แน่นอนค่ะ หลังจากนี้หมอจะจ่ายยาบำรุงให้นะคะ แล้วนัดมาฝากครรภ์อย่างเป็นทางการอีกครั้ง ช่วงนี้ต้องระวังเรื่องการยกของหนักและพักผ่อนให้มากๆ นะคะ" มีร่ากล่าวขอบคุณ คุณหมอซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะประคองร่างตัวเองออกมาจากโรงพยาบาล เธอตัดสินใจว่าจะยังไม่บอกเรื่องนี้กับใคร แม้แต่คุณพ่อคุณแม่ของคามิน เธออยากจะเซอร์ไพรส์เขาด้วยตัวเอง อยากเห็นหน้าเขา เวลาที่รู้ว่าเขากำลังจะได้เป็นพ่อคน เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ มีร่าเลือกที่จะขึ้นไปน

บทที่4 ใจสลายท่ามกลางความมืดมิดและลมยามค่ำคืนที่ปะทะใบหน้า มีร่าก้าวพ้นรั้วบ้านออกมาด้วยความรู้สึกที่โหวงเหวงเหมือนคนตกจากที่สูง เธอยืนตัวสั่นอยู่ริมฟุตบาทพยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง โทรศัพท์ในมือเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เธอตัดสินใจกดโทรหาเบอร์เดียวที่คิดว่าจะเป็นที่พึ่งได้ในตอนนี้"ฮัลโหลนัท" เสียงของมีร่าขาดห้วงและสั่นเครือจนคนฟังทางปลายสายสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ"มีร่า? ทำไมเสียงมึงเป็นแบบนั้น มึงเป็นอะไรอะ ร้องไห้หรอ? เกิดอะไรขึ้น!" ลูกนัท เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานรีบถามด้วยความตกใจ "มึงอยู่ไหน บอกกูมาเดี๋ยวนี้ กูจะออกไปรับ!"มีร่าสะอื้นออกมาเบาๆ พลางบอกพิกัดที่เธอยืนอยู่ "กู...กูอยู่ที่ทางเข้าบ้านพี่คามินทร์ กูขอไปค้างที่ห้องมึงสักคืนได้ไหมนัท กูไม่อยากอยู่ที่นั่นแล้ว""ได้ๆ! มึงอย่าไปไหนน่ะ อยู่รอตรงนั้นเลยนะ ห้ามไปไหนเด็ดขาด กูจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ!" ลูกนัทวางสายไปอย่างร้อนรนมีร่าทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งป้ายรถเมล์ใกล้ๆ กอดกระเป๋าเดินทางใบเดียวที่มีไว้แน่น เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบพังครืนลงมา ภาพที่คามินยอมทรุดตัวลงคุกเข่าอ้อนวอนเธอยังคงติดตา แต่ในใจเธอก็ย้ำเตือนตัวเองเสมอว่าหากให

บทที่5 เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะยังคงมีรอยแผลแต่ชีวิตก็ต้องเดินหน้าต่อเพื่อเจ้าตัวเล็กในท้อง เช้าวันนี้มีร่าตื่นมาด้วยความรู้สึกที่สดใสขึ้นกว่าวันก่อนๆ เธอจัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเดรสตัวยาวสีฟ้าอ่อนที่ดูสุภาพและพรางหน้าท้องที่ยังไม่เห็นชัดนัก ก่อนจะออกจากห้อง เธอไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเพื่อนรักอย่างลูกนัทที่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอด“นัท กูไปโรงพยาบาลนะ ไปฝากท้อง แล้วกะว่าจะออกไปสมัครงานต่อเลยด้วย เย็นๆ เจอกันนะมึง”หลังจากส่งข้อความเสร็จ มีร่าก็เลือกเดินทางด้วยรถไฟฟ้าเพื่อความรวดเร็ว เธอเดินประคองตัวเองอย่างระมัดระวังจนกระทั่งถึงโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ หลังจากเสร็จจากการลงทะเบียนและวัดความดัน พยาบาลสาวในชุดขาวสะอาดสะอ้านก็ยิ้มทักทายอย่างสุภาพพลางเดินนำมีร่าเข้าไปในห้องตรวจ"คุณมิรันตี วรภัทร นะคะ วันนี้มาฝากครรภ์ครั้งแรก เชิญที่ห้องตรวจหมายเลข 8 ค่ะ"ภายในห้องตรวจที่มีเครื่องมือทันสมัย มีร่าได้พบกับคุณหมอผู้หญิงท่าทางใจดี สวมแว่นสายตาที่ดูภูมิฐาน บนป้ายชื่อหน้าอกระบุชื่อว่า พญ. นลิน พิชญเดชา"สวัสดีค่ะคุณมิรันตี ยินดีค้อนรับนะคะที่คุณแม่ตัดสินใจม