All Chapters of ล็อคหัวใจนายมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่21 พี่ดูแลเองNC"พี่คามินปล่อยก่อนค่ะ หนูจะไปอาบน้ำ ร้อนเหนียวตัวไปหมดแล้วนะ ถ้าไม่ปล่อยตอนนี้ คืนนี้หนูไม่ให้นอนด้วยจริงๆ ด้วย!" มีร่าขู่เสียงแข็งพลางขยับตัวประท้วงในอ้อมแขนแกร่งพอได้ยินคำว่า "ไม่ให้" เท่านั้นแหละ คามินถึงกับสะดุ้งรีบวางร่างบางลงบนพื้นทันทีเหมือนโดนของร้อน "โถ่เมียจ๋า อย่าขู่กันแบบนี้สิ พี่กลัวแล้ว อ่ะๆ ไปอาบเลยครับ พี่รอได้เพื่อคืนที่แสนยาวนานของเรา"มีร่าค้อนวงใหญ่ให้สามีหนึ่งทีก่อนจะรีบเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้มาเฟียหนุ่มยืนยิ้มกริ่มอย่างมีความสุข หลังจากผ่านไปพักใหญ่เธอก็เดินออกมาในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดตา กลิ่นหอมฟุ้งของสบู่เหลวโชยมาแตะจมูกคามินจนเขาต้องรีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำบ้างไม่นานนัก คามินก็เดินโทงเทงออกมาจากห้องน้ำโดยไม่มีผ้าผ่อนติดกายสักชิ้นเดียว เขาจงใจอวดเรือนร่างกำยำที่มีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่วมัดกล้าม มีร่าที่นอนเอนกายที่เตียงอยู่ถึงกับหลุดขำหน้าแดงซ่านรีบยกมือปิดตาแต่ก็ยังแอบมองนิดๆ"ว้าย! พี่คามิน ทำไมไม่ใส่ผ้าผ่อนให้เรียบร้อย ไหนบอกว่าจะทำให้หนูไง ทำไมเดินออกมาสภาพนี้!"คามินเดินยิ้มกริ่มเข้ามาหาที่เตียงพลางทิ้งตัวลงนอน "ก็พี่พร้อมแล้วนี่ไงครับ เ

บทที่22 วันเกิดกาลเวลาผ่านไปแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องลงมายังสวนสวยของคฤหาสน์ธนเวคินที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นอาณาจักรในเทพนิยายเพื่อฉลองวันเกิดครบ 3 ขวบให้กับ น้องมินนี่ และ น้องรินนี่ เสียงดนตรีคลอเบาๆ ผสมกับเสียงหัวเราะของแขกเหรื่อและเพื่อนสนิทของคามินและมีร่าทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่น มีร่าในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนดูสวยสง่าเดินเคียงข้างคามินที่วันนี้ดูละมุนตาในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อ ทั้งคู่ดูเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบจนใครๆ ต่างก็อิจฉา"มีความสุขจริงๆ นะมีร่า เห็นมึงยิ้มได้กว้างขนาดนี้ กูก็เบาใจ" ลูกนัทที่กลับจากอังกฤษได้ไม่นาน เอ่ยพลางตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ"ขอบใจนะลูกนัท กูก็ไม่คิดเหมือนกันว่าชีวิตจะมาถึงจุดที่ลงตัวขนาดนี้ พี่คามินเขาดีกับกูมากจริงๆ" มีร่ายิ้มตอบพลางมองไปทางสามีที่กำลังพยายามอุ้มลูกสาวแฝดไว้ในอ้อมแขนทั้งสองข้าง"ยัยหนูของน้าพิมเก่งที่สุดเลยลูก ดูสิเนี่ย ของขวัญเต็มบ้านเลย" พิม เจ้านายเก่าที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนสนิทคามินเดินเข้ามาสมทบพลางหอมแก้มเด็กๆ อย่างเอ็นดูและเมื่อถึงเวลาสำคัญ ทุกคนมารวมตัวกันที่โต๊ะเค้กสามชั้นสุดอลังการ เจ้าสัวธนินทร์ และ คุณดารินทร์ ยืนยิ้มแป้นอยู

บทที่23 ต้องจัดNCหลังจากที่อุ้มลูกสาวทั้งสองขึ้นไปนอนและมั่นใจว่าเด็กๆ หลับปุ๋ยไปในห้วงนิทราแล้ว คามินก็จูงมือมีร่ากลับเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของพวกเขามีร่าเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาวตัวโปรดที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่างบานกว้าง เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางนวดขมับเพื่อคลายความล้าจากเหตุการณ์ปะทะกับอันนา คามินมองแผ่นหลังเนียนนุ่มของเมียรักด้วยความรู้สึกผิดแกมคลั่งรัก เขาค่อยๆ เดินเข้าไปซ้อนหลังแล้วโอบกอดเธอไว้แน่น"มีร่า พี่ขอบคุณจริงๆ นะที่หนูเข้มแข็งเพื่อพี่ขนาดนี้" คามินกระซิบพลางซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น "หนูเก่งมากจริงๆ ที่จัดการยัยนั่นได้อยู่หมัด""หนูทำเพื่อครอบครัวค่ะพี่คามิน แต่ตอนนี้หนูยังโกรธพี่อยู่นิดหน่อยนะ" มีร่าเอี้ยวหน้ามามองเขา แววตาสั่นระริก "โกรธที่พี่เคยมีอดีตที่รุงรังจนคนพวกนั้นมาวุ่นวายในวันเกิดลูก""พี่รู้ครับ เพราะฉะนั้นคืนนี้ พี่ขอลงโทษตัวเองด้วยการปรนเปรอหนูให้ลืมเรื่องร้ายๆ ทั้งหมดได้ไหม"“พี่คามิน…พี่จะหื่นทุกสถาณการณ์จริงๆหรอเนี่ย”“ไม่ปฏิเสธครับ”เขาไม่พูดเปล่า คามินพลิกตัวมีร่าให้หันกลับมาประจันหน้า ก่อนจะบดจูบลงไปอย่างดุเดือดและโหยหา ลิ้นร้อนตวัดพัวพันกับลิ้นเร

บทที่24 สืบหลังจากบทรักอันดุเดือดบนเตียงกว้างผ่านพ้นไป ความเหนื่อยอ่อนก็ถูกแทนที่ด้วยความหิวโหย คามินในชุดคลุมตัวเดียวเดินจูงมือมีร่าที่สวมชุดคลุมผ้าซาตินเดินลงมายังห้องครัวที่อยู่ชั้นล่างเพื่อหาอะไรมารองท้องตอนกลางดึกแต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่โซนอาหาร ทั้งคู่ก็ต้องชะงักกึก เมื่อเห็น เจ้าสัวธนินทร์ และ คุณดารินทร์ ยังคงนั่งจิบชาคุยกันใต้แสงไฟสลัวในห้องทานอาหารหรู"อ้าว ลงมาทำไมล่ะไอ้ตัวดี" เจ้าสัวธนินทร์วางถ้วยชาลงพลางเลิกคิ้วถามลูกชายตัวดีด้วยสายตาที่รู้ทัน "งานวันเกิดลูกพังไปขนาดนั้น นึกว่ามึงจะนอนกอดเมียร้องไห้จนถึงเช้าซะอีก""โถ่พ่อ ผมก็คนนะ ไม่ใช่หุ่นยนต์" คามินตอบพลางเดินไปเปิดตู้เย็นหาของกินอย่างหน้าตาเฉย "ผมลงมาหาข้าวกินครับพ่อ พอดีเอากันจนเหนื่อยมาก พละกำลังมันหายไปหมดเลยเนี่ย""พี่คามิน!" มีร่าอุทานเสียงหลง หน้าแดงก่ำจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีที่สามีตัวดีพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าผู้ใหญ่ "พูดอะไรออกมาคะ! อายคุณพ่อคุณแม่บ้างไหมเนี่ย""ฮ่าๆๆๆๆ!" คุณดารินทร์ที่นั่งฟังอยู่ถึงกับขำออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ "เออๆ ไอ้ลูกคนนี้มันตรงไปตรงมาดีว่ะ มีร่าลูก ไม่ต้องไปอายหรอก แม่เข้าใจ ยังหนุ่มแ

บทที่25 สนามเด็กเล่นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่ำของคฤหาสน์ธนเวคินดูเหมือนจะสงบราบรื่นตามปกติ กลิ่นหอมของอาหารไทยหลากหลายอย่างโชยอบอวลไปทั่วห้องโถงกว้าง น้องมินนี่ และ น้องรินนี่ นั่งอยู่บนเก้าอี้เด็กตัวสูงเคี้ยวข้าวตุ่ยๆ โดยมี เจ้าสัวธนินทร์ และ คุณดารินทร์ คอยตักอาหารเอาใจหลานรักไม่ห่าง ขณะที่มีร่าและคามินนั่งสบตากันด้วยรอยยิ้มอุ่นใจ โดยหารู้ไม่ว่าพายุกำลังจะก่อตัวขึ้นจากปากไร้เดียงสาของเด็กน้อย"คุณแม่ขา วันนี้ที่สนามเด็กเล่น มินนี่เจอคุณน้าคนสวยคนเดิมด้วยค่ะ" มินนี่วางช้อนลงแล้วเงยหน้าบอกมีร่าตาใสมีร่าชะงักมือที่กำลังตักอาหาร หัวใจกระตุกวูบแต่ยังพยายามรักษาความนิ่ง "น้าคนไหนคะลูก? น้าพิมหรือเปล่า?""ไม่ใช่ค่ะคุณแม่" รินนี่รีบเสริมขึ้นมาบ้าง "คุณน้าคนที่ใส่ชุดสีแดงๆ ที่มางานวันเกิดพวกเราไงคะ วันนี้คุณน้าเดินเข้ามาหาพวกเราตอนป้าสายไปซื้อน้ำให้ค่ะ"คามินที่กำลังจิบน้ำถึงกับสำลักออกมาทันที ดวงตาคมกริบตวัดมองไปทาง พี่สาย พี่เลี้ยงเด็กที่ยืนอยู่มุมห้องด้วยความเย็นเยียบ "พี่สาย! เรื่องนี้มันหมายความว่ายังไง?""เอ่อ... คือ... คุณท่านคะ สายเห็นว่าเขาเดินเข้ามาคุยแค่แป๊บเดียว แล้วเขาก็รีบเดินหนี