บททั้งหมดของ ล็อคหัวใจนายมาเฟีย: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่6 ทำงานเช้าวันจันทร์ที่สดใส มีร่าปรากฏตัวที่ห้องเสื้อ Urban Muse ในชุดเดรสสีครีมตัวสวยที่พลางท้องของเธอได้ดีและดูภูมิฐานและสง่างามสมกับตำแหน่งดีไซเนอร์ใหม่ การเริ่มต้นงานวันแรกเป็นไปอย่างราบรื่น คุณพิมและพนักงานคนอื่นๆ ต่างให้การต้อนรับเธอเป็นอย่างดีเยี่ยม"ฝากตัวด้วยนะคะพี่พิม มีร่าจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ค่ะ" เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจและเธอก็ทำได้อย่างที่พูดจริงๆ เพียงแค่อาทิตย์แรก ฝีมือการสเกตช์ภาพและการเลือกแมตช์เนื้อผ้าของมีร่าก็ทำให้คุณพิมถึงกับทึ่ง"มีร่าตาถึงมาก! เส้นสายพวกนี้มันดูแพงและใส่ได้จริง พี่ตัดสินใจไม่ผิดจริงๆ ที่รับเข้าทำงาน" คุณพิมชมไม่ขาดปากเวลาเห็นผลงานใหม่ๆ ของเธอเวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็วของการทำงาน ตอนนี้หน้าท้องของมีร่าเริ่มนูนขึ้นมานิดๆ แต่ด้วยสไตล์การแต่งตัวที่เธอเน้นเสื้อผ้าทรงหลวมและเนี๊ยบ ทำให้ยังไม่มีใครสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจนกิจวัตรประจำวันที่มีร่าไม่เคยขาดคือการ "ห่อข้าว" มาจากคอนโด เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง มีร่าจะตรงไปยังห้องพักพนักงานที่อยู่ด้านหลังห้องเสื้อ นั่งล้อมวงกินข้าวร่วมกับพี่ๆ ช่างเย็บผ้าและพนักงานขายอย่างเป็นกันเอง"โ

บทที่7 สืบให้แน่ใจความโกรธที่คุกรุ่นภายในใจของคามินยังคงไม่จางหายไปหลังจากที่เขาเดินออกมาจากร้านของพิม เขากลับมาถึงออฟฟิศด้วยท่าทางนิ่งขรึมจนเหล่าลูกน้องพากันขวัญผวา แต่คามินเลือกที่จะเก็บงำเรื่องมีร่าไว้เป็นความลับที่สุด เขาไม่ต้องการให้ลูกน้องคนไหนรู้ว่ามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขา กำลังพ่ายแพ้ต่อความคิดถึงและโทสะที่เมียรักทิ้งไปเขาหยิบโทรศัพท์เครื่องส่วนตัวขึ้นมา ก่อนจะกดเบอร์ที่เขาเมมไว้เพื่อเรียกใช้บริการนักสืบเอกชนคู่ใจที่ไว้ใจได้มากที่สุด"วิน มึงว่างไหม มาหากูที่ห้องทำงานด่วนที่สุด" เสียงของเขาเรียบเย็นไม่ถึงสามสิบนาทีวิน ชายหนุ่มท่าทางคล่องแคล่วก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินตรงเข้ามาในห้องทำงาน"มีงานอะไรให้ผมทำครับคุณคามิน?" วินถามพลางวางกระเป๋าเอกสารลงคามินไม่ได้ตอบทันที เขาหยิบซองเอกสารออกมาจากลิ้นชักด้านใน ก่อนจะโยนไปตรงหน้าวิน ภายในนั้นมีรูปถ่ายของมีร่า ทั้งรูปเก่าที่เขาเคยมี และรูปที่เขาแอบถ่ายไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน"คนที่กูเคยให้มึงสืบหาว่าเธออยู่ที่ไหน ตอนนี้กูเจอเธอแล้ว" คามินเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน "กูต้องการให้มึงตามสืบทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด"วินหยิบ

บทที่8 กลัวแท้งเมื่อมีร่าถูกส่งตัวเข้าสู่ห้องพักผู้ป่วยพิเศษระดับวีไอพีตามความต้องการของคามิน บรรยากาศภายในห้องที่เงียบสงบและกว้างขวางก็ยิ่งดูเงียบเชียบและตึงเครียดขึ้นไปอีก คามินก้าวเท้าเข้าไปในห้องด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเด็ดขาด เขาหันไปหาพยาบาลที่กำลังจัดเตรียมเครื่องมือแพทย์ด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ"ห้องนี้ดีที่สุด เงียบที่สุดแล้วใช่ไหม ถ้ามีเสียงรบกวนแม้แต่นิดเดียว หรือมีใครที่ไม่ได้รับอนุญาตเข้ามาวุ่นวาย หมอต้องรับผิดชอบ" คามินสั่งพลางเหลือบมองมีร่าที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง "ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด ไม่ว่าจะค่าห้อง ค่าหมอ หรือค่ายาอะไรก็ตาม รวมมาที่ผมคนเดียว ผมจะจัดการให้ อย่าไปแจ้งค่าใช้จ่ายกับเธอ ไม่อยากให้เธอต้องกังวล หวังว่าคุณหมอจะเข้าใจ"พยาบาลสาวพยักหน้ารับด้วยความเกรงกลัว ก่อนจะรีบถอยออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วเมื่ออยู่ในห้องเพียงลำพังกับมีร่า คามินไม่ได้รีรอ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดสายตรงหาลูกน้องคนสนิทที่ออฟฟิศทันที เสียงของเขาเข้มและเฉียบขาด "เมฆ! มึงฟังให้ดี ส่งคนมาที่โรงพยาบาล เอามาสี่คน ให้มาเฝ้าหน้าห้องพิเศษที่กูอยู่ตอนนี้ ห้ามให้ใครเข้าใกล้ห้องนี้โด

บทที่9 ความในใจหลังจากที่มื้ออาหารแห่งความอึดอัดผ่านพ้นไป มีร่าก็จัดการทานยาตามที่หมอสั่งจนครบถ้วน ฤทธิ์ยาบวกกับความอ่อนเพลียที่สะสมมาทั้งวันทำให้เปลือกตาของเธอเริ่มหนักอึ้ง เธอเอนตัวลงนอนบนเตียงผู้ป่วยช้าๆ โดยมีสายตาคมกริบของคามินคอยเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวด้วยความห่วงใยคืนนั้นทั้งคืน คามินไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนไกลเกินกว่าโซฟาข้างเตียงเลยแม้แต่นิดเดียว เขานั่งเฝ้าเธออยู่แบบนั้นโดยไม่ยอมขยับตัวไปนอนพักผ่อนที่โซฟาตัวยาว แววตาของมาเฟียหนุ่มสะท้อนความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ภายใน ทั้งดีใจจนเนื้อเต้นที่ได้เห็นหน้าเมียรักอีกครั้ง แถมยังได้รับรู้ข่าวดีที่สุดในชีวิตว่าเธอกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลใจก็กัดกินใจเขาไม่แพ้กัน เขาเกรงเหลือเกินว่าความผิดพลาดในอดีตจะทำให้มีร่าใจแข็งจนไม่ยอมให้อภัยเมื่อเห็นว่าจังหวะการหายใจของมีร่าเริ่มสม่ำเสมอและดูเหมือนว่าเธอจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว คามินก็ค่อยๆ ขยับลุกจากโซฟาอย่างแผ่วเบาที่สุด เขาเอื้อมมือหนาไปกุมมือบางของเธอขึ้นมาวางไว้บนฝ่ามืออย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายหากเขาลงแรงมากเกินไปเขาโน้มใบหน้าลงไปจูบที่หลังมือของเธออย่

บทที่10 ลางานNCมีร่าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความระอา เธอไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับคนหน้ามึนอย่างคามินให้เหนื่อยลูกในท้องอีกต่อไป ร่างบางค่อยๆ กวาดสายตามองไปรอบห้องที่คุ้นเคย มีร่าพยายามเดินวนหาประเป๋าสะพายใบเก่งของเธอเพื่อจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรลางานกับพิมให้เป็นเรื่องเป็นราว แต่ด้วยอาการอ่อนเพลียทำให้เธอดูงกๆ เงิ่นๆ จนคนตัวโตที่จับตาดูอยู่ทุกฝีก้าวทนไม่ไหว"หาอะไร บอกสิ เดี๋ยวพี่ช่วยหา" คามินถามเสียงนุ่ม พลางขยับตัวเข้ามาใกล้จนมีร่าต้องชะงัก"จะหาโทรศัพท์ จะโทรไปลางานกับพี่พิม" มีร่าตอบเลี่ยงๆ สะบัดหน้าหนีสายตาคมที่จ้องมองมา"หนูนั่งพักเถอะเดี๋ยวพี่หาให้" คามินสั่งเสียงเรียบและแฝงความห่วงใย เขาไม่รอให้เธออนุญาต รีบเดินกวาดสายตาหาทั่วห้องนั่งเล่นและห้องครัวเล็กๆ ของคอนโด จนกระทั่งตาไวไปเห็นสายกระเป๋าสะพายที่พาดอยู่บนโต๊ะทำงานมุมห้องเขารีบคว้าประเป๋าใบนั้นมาส่งให้เธอถึงที่ "เจอแล้ว อยู่นั่นไง"มีร่ารับกระเป๋ามาแล้วควานหาโทรศัพท์ออกมากดเบอร์หาพิมทันที โดยมีคามินยืนกอดอกจ้องเขม็งอยู่ไม่ห่าง เขาสำรวจไปรอบๆ ห้องพักที่ดูเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน แอบนึกขอบใจลูกนัทอยู่ในใจที่ช่วยพาเมียเขามาอยู่ที