Todos los capítulos de ล็อคหัวใจนายมาเฟีย: Capítulo 31 - Capítulo 40

กริบ...ทั้งห้องเงียบสงัดไปชั่วอึดใจ ก่อนที่คุณธนินทร์จะฟาดฝ่ามือลงบนไหล่ลูกชายดัง ปึก!"ไอ้คามิน! มึงนี่มันโง่จริงๆไอ้เวร!" คุณธนินทร์ด่าลั่น "หนูมีร่าอุ้มท้องลูกมึงแท้ๆ แต่มึงกลับไปปล่อยให้ผู้หญิงหน้าไหนไม่รู้มาลูบขาหน้าตาเฉย มึงนี่มันน่าโดนยิงทิ้งจริงๆ!""แม่อุตส่าห์สอนให้เป็นสุภาพบุรุษ ทำไมถึงทำตัวเหลวไหลแบบนี้!" คุณดารินทร์เสริมพลางรีบเข้าไปกุมมือมีร่าเป็นการปลอบโยน "โถหนูมีร่าของแม่ มิน่าล่ะลูกถึงได้หนีไป แม่เข้าใจแล้วจ้ะ ไม่ต้องเสียใจนะลูก เดี๋ยวแม่กับพ่อจัดการไอ้ลูกคนนี้ให้เอง"มีร่ามองหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความซาบซึ้งใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยความในใจออกมา "คุณพ่อคะ คุณแม่คะ มีร่าขอบคุณมากนะค่ะที่เมตตามีร่าขนาดนี้ มีร่ายอมรับตรงๆ ค่ะว่ามีร่ายังรักพี่คามินอยู่เต็มหัวใจ แต่มีร่าอยากขอเวลาให้มีร่าหน่อยนะคะ มีร่าอยากให้มั่นใจจริงๆ ว่าเขาจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อมีร่ากับลูกได้จริงๆ"คุณดารินทร์ดึงมือมีร่ามาลูบเบาๆ "แม่เข้าใจจ้ะลูก แม่กับพ่อให้เวลาหนูได้เต็มที่เลยจ้ะ รอให้หนูสบายใจและมั่นใจในตัวพี่เขาเมื่อไหร่ เราค่อยจัดงานแต่งงานกันให้ยิ่งใหญ่อลังการไปเลยนะลูกนะ แล้วหลังจากนั้น

"พี่คามินไม่ว่างค่ะ" มีร่าสวนกลับด้วยเสียงเรียบเนียน "ตอนนี้เขากำลัง ทำธุระส่วนตัวอยู่ มีเรื่องด่วนอะไรฝากไว้ไหมคะ?"ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่เสียงของจ๊อดจะเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นและตกใจ "เอ๋ นั่นคุณมีร่าใช่ไหมครับ? คุณนายกลับมาแล้วเหรอครับ! โอ๊ย สวัสดีครับคุณนาย! ผมจ๊อดครับ จำผมได้ไหมครับคุณนาย แหม นายคงกำลังยุ่งอยู่จริงๆ ด้วย งั้นผมไม่กวนแล้วครับ เดี๋ยวผมค่อยโทรไปใหม่นะครับคุณนาย สวัสดีครับ!"ติ๊ด!สายถูกตัดไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้มีร่าถือโทรศัพท์ค้างไว้ด้วยใบหน้าขึ้นสีจัด "คุณนายอะไรกัน ไอ้ลูกน้องพี่นี่มันกวนประสาทจริงๆ เลยนะ"คามินที่นั่งนวดเท้าอยู่ถึงกับหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี "มันพูดถูกแล้วไง ไอ้จ๊อดมันรู้หน้าที่ ถ้าหนูเป็นคนรับสาย มันก็ต้องรู้สิว่าพี่อยู่กับผู้มีอำนาจเหนือชีวิตพี่ พี่สั่งพวกมันไว้หมดแล้วว่าถ้าพี่อยู่กับหนู ห้ามใครโทรมาขัดจังหวะ ยกเว้นเรื่องคอขาดบาดตายจริงๆ""ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยค่ะ นวดต่อไปเลยไม่ต้องหยุด" มีร่าแกล้งดุแก้เขิน"รับบัญชาครับคุณนาย!" คามินตอบรับอย่างอารมณ์ดีเวลาผ่านไปร่วมเดือน ร่างกายของมีร่าฟื้นฟูจนกลับมาแข็งแรงสมบูรณ์ หุ่นที่เคยอุ้ยอ้ายตอนท้อ

"พี่คามิน ชอบไหมคะ? หนูทำเก่งไหม?" มีร่าผละปากออกมาถามเย้า ยามที่เห็นเขากำลังจะถึงฝั่งฝัน"เก่ง หนูมันปีศาจชัดๆ มีร่า มานี่มา พี่จะระเบิดแล้ว อ๊าาาา!" คามินพยายามจะคว้าตัวเธอขึ้นมา แต่มีร่ากลับกดเขาไว้แล้วใช้มือรัวเร็วสลับกับลิ้นที่ตวัดรัวใส่จุดอ่อนไหวที่สุด"อ๊ายยยย! มีร่า! พี่ พี่จะ ซี้ดดดดด อ๊าาาาาาา!"คามินครางกระเส่าเสียงหลง ร่างหนากระตุกเกร็งอย่างรุนแรงเมื่อลาวารักสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออกมาเต็มปากและมือของมีร่า หญิงสาวมองผลงานของตัวเองด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ ก่อนจะจัดการทำความสะอาดให้เขาอย่างหมดจดด้วยเรียวลิ้น"เป็นไงคะพี่คามิน?" มีร่าถามพลางซบหน้าลงกับอกแกร่งที่ยังกระเพื่อมขึ้นลงจากการหอบหายใจ"ทำพี่เกือบหัวใจวายตาย" คามินก้มลงหอมเมียอย่างแสนรัก "พี่ขอต่ออีกรอบ คราวนี้พี่จะจัดหนักให้หนูเดินไม่ไหวเลยคอยดู!""ว้าย! พี่คามิน พอแล้วค่ะ!" คามินดึงเธอยืนข้างเตียงแล้วซ้อนกายจากด้านหลังแล้วกระหน่ำรักเธอ"อ๊ะอ๊ะ พี่คามิน แรงไป อื้อออ อ๊าาาา" มีร่าครางเสียงหลง ใบหน้าสวยสะบัดไปมาด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงกว่าทุกครั้ง มือหนาของคามินเอื้อมมาบีบเค้นเต้าทรวงอวบอิ่มจากทางด้านหลังพลางโน้มตัวลงมาขบเม้ม

บทสนทนาบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ ทั้งคามินและมีร่าต่างกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อยเหมือนคนหิวจัด จนคุณแม่ดารินทร์ต้องสั่งให้เด็กรับใช้เติมข้าวให้อีกรอบเมื่ออิ่มหนำสำราญ ทั้งสองก็พากันเดินไปที่ห้องรับแขกที่มีน้องมินนี่และน้องรินนี่นอนเล่นอยู่บนเบาะนุ่ม มีร่ารีบเข้าไปอุ้มลูกสาวแฝดขึ้นมาหอมแก้มซ้ายขวาด้วยความรัก"คิดถึงแม่ไหมคะลูกมินนี่ รินนี่ ไหนดูสิ วันนี้หนูแกล้งคุณย่าหรือเปล่าคะ?" มีร่าถามลูกน้อยเสียงหวานพลางโยกตัวไปมา"แกล้งที่ไหนกันล่ะมีร่า วันนี้สองสาวนี่เป็นเด็กดีมากเลยนะจ๊ะ" คุณแม่ดารินทร์บอกพลางมองดูคามินที่พยายามเข้าไปแย่งอุ้มลูกแต่ดันอุ้มท่าประหลาดจนลูกทำหน้าเบ้"พี่คามิน! อุ้มลูกดีๆสิ ดูสิรินนี่จะร้องแล้วนะน่ะ ไม่ต้องอุ้มเลยงั้น" มีร่าดุคนเป็นพ่อ"โถ่ พี่ก็อยากอุ้มนี่นา มาๆ พ่อขอหอมหน่อยสิมินนี่อื้อหือ ตัวหอมจังเลย แป้งเด็กนี่มันกลิ่นหอมจังเลยนะ" คามินหันไปพูดกับเจ้าสัวเวลาผ่านไปจนดึก คามินและมีร่าจึงพาลูกแฝดทั้งสองกลับขึ้นไปยังห้องนอนนอนส่วนตัว"หลับปุ๋ยเลยนะยัยหนู" คามินกระซิบพลางวางน้องมินนี่ลงในเตียง "เหนื่อยหน่อยนะมีร่า วันนี้หนูโดนพี่รบกวนทั้งวันเลย

"ฮ่าๆๆๆ! สาธุลูกสาธุ! ปากหวานจริงๆ นะเรา" คุณอรรถหัวเราะร่วนพลางกอดเจ้าแฝดไว้แน่น "คุณคามิน ผมบอกเลยนะว่าผมอิจฉาคุณจริงๆ มีลูกสาวน่ารักขนาดนี้ เป็นผมนะ ผมไม่อยากก้าวเท้าออกจากบ้านไปไหนเลยจริงๆ""นั่นแหละครับเหตุผลที่ผมต้องหอบหิ้วกันมาทั้งขบวนแบบนี้" คามินหัวเราะพลางตักปลาดิบเข้าปาก "ถ้าวันไหนไม่ได้เห็นหน้าลูกเมีย ผมคงไม่มีแรงไปสู้กับใครที่ไหนหรอกครับ""คุณอรรถอย่าชมมากเลยค่ะ เดี๋ยวเขาจะยิ่งเหลิง" มีร่าแซวสามีพลางยิ้มอย่างมีความสุข "มินนี่ รินนี่ ลงมาหาแม่ลูก ให้คุณลุงทานข้าวบ้างนะคะลูก""ไม่อาววว นั่งกับลุงหล่อรวย!" น้องรินนี่ตอบกลับมาเสียงดังฟังชัด จนคุณอรรถหัวเราะจนแทบจะตกเก้าอี้"ปล่อยแกเถอะครับคุณมีร่า ผมชอบ! อยู่กับเด็กๆ แบบนี้รู้สึกเด็กลงไปหลายปีเลย"หลายชั่วโมงผ่านไปหลังจากมื้ออาหารจบลงทั้งคามินและคุณอรรถก็แยกย้ายกันกลับ ทันทีที่ขบวนรถลีมูซีนแล่นเข้ามาจอดสนิทหน้ามุขคฤหาสน์ คามินก็แทบจะอุ้มลูกสาวทั้งสองวิ่งเข้าบ้านด้วยความตื่นเต้น พลางตะโกนเรียกพ่อกับแม่เสียงดังลั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"พ่อ! แม่! มาดูนี่เร็ว วันนี้หลานสาวพ่อสร้างเรื่องใหญ่แล้ว!" คามินร้องบอกขณะที่ก้าวเท้าเข้