All Chapters of ลุ่มหลงรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ (พระพาย x โซดา): Chapter 21 - Chapter 30

"อ๊ะ! พะพี่ทำแรงไปแล้ว" โซดาเอ่ยติงไว้หลังจากที่จู่ๆ คนบอกร่างกายของเธอก็เพิ่มความเร็วขึ้นและเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จังหวะกระแทกเข้ามามันเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนบางครั้งมันก็ทำให้เธอเสียวแต่ก็ต้องแลกด้วยความจุกกลับมาในเวลาเดียวกัน และเพราะความรุนแรงอย่างเร่าร้อนนั้น มันเลยทำให้เธอที่ถูกรัวจังหวะพวกนั้นถึงกับต้องจิกปลายเล็บเข้าตรงแขนใหญ่ของอีกฝ่ายพร้อมกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเพื่อระบายความเสียวซ่านของตัวเองออกไปแต่เธอจะรู้ไหมว่าการทำสีหน้าแบบนั้นมันยิ่งเป็นการยั่วยวนสร้างความมันเขี้ยวให้พระพายที่เห็นท่าทางนั้นมากยิ่งขึ้นกว่าดิม จนสุดท้ายเขาต้องโน้มตัวลงไปฉกจูบริมฝีปากยั่วยวนนั้นในที่สุด ขณะที่ข้างล่างก็ยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไปพระพายบดจูบริมฝีปากของโซดาหนักๆ อย่างดุดัน สอดแทรกลิ้นร้ายเข้าไปในโพรงปากหวานควานหาความหอมหวานด้วยความเร่าร้อนจนพอใจแล้วก็ถอนตัวออกพร้อมขบเม้มริมฝีปากล่างของโซดาจนเผยออกเบาๆ ก่อนที่จะเลื่อนใบหน้าลงไปตรงบริเวณซอกคอขาวซ่อนกลิ่นหอมหวานกระตุ้นให้เขาต้องทิ้งรอยจูบฝังไว้บนผิวขาวไว้ ก่อนที่จะเลื่อนต่ำลงไปตรงเนินอกใหญ่พอดีฝ่ามือของตัวเองต่อริมฝีปากอุ่นร้อนของพระพ

Pra Pai Part..."พี่พระพาย โซเช็ดตัวเสร็จแล้วพี่ช่วยเอาเสื้อมาให้หน่อย"หลังจากที่ผมกดวางสายไอ้ไคโรไปไม่ถึงหนึ่งนาที ก็ได้ยินเสียงโซดาตะโกนออกมาว่าเช็ดตัวเสร็จแล้วและให้ผมหยิบเสื้อเอาเข้าไปให้เธอด้วย ผมเลยเดินไปหยิบเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงขาสั้นให้เธอก่อน ก่อนที่จะกลับไปหาเธอในห้องน้ำอีกครั้งยื่นเสื้อผ้าให้เธอเสร็จผมก็หันหลังให้เธอสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ยืนล้วงมือในกางเกงรอไม่ถึงห้านาทีโซดาก็กระตุกชายเสื้อของผมให้หันไปหาเธอ"เสร็จแล้ว""อืม" ผมตอบอืมในลำคอกลับไปแค่นั้น ก็ขยับตัวเดินเข้าไปหาแล้วช้อนตัวโซดาขึ้นมาอุ้ม จากนั้นก็เดินออกไปจากห้องนอน มุ่งตรงไปที่โต๊ะกินข้าวที่มีถ้วยโจ๊กที่ผมซื้อไว้วางอยู่ตรงนั้นพร้อมแก้วน้ำและยาลดไข้อย่างเสร็จสรรพฟุบ!"กินข้าวกินยาก่อนแล้วค่อยเข้าไปพักผ่อนต่อ" โซดาพยักหน้า "ค่ะ" พร้อมกับตอบรับกลับมา ผมเลยนึกเอ็นดูในท่าทางสงบเสงี่ยมนั่นก็เลยเผลอวางมือบนหัวเธอแล้วยีผมเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู ก่อนที่จะนั่งลงตรงหัวโต๊ะเพื่อรอเธอกินโจ๊กให้เสร็จ"โซทำให้พี่ขาดเรียนอะ พี่โอเคใช่ไหม""ทำไมจะไม่โอเค พี่ขี้เกียจไปเรียนจะตาย อีกอย่างได้อยู่กับเธอแบบนี้พี่มีความสุขมากกว

17.00น.หลังจากที่เห็นว่าท้องฟ้าค่อยๆ ร่มรื่น อากาศอบอุ่นปลอดโปร่งเย็นสบาย คู่รักพระพายและโซดาจึงเดินทางไปซูเปอร์มาร์เกตอย่างที่ตั้งใจด้วยกัน ระหว่างทางคนที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากห่างแฟนสาวเท่าไหร่อย่างพระพายก็เอาแต่กุมมือเล็กไว้บนตักตัวเองตลอดทาง ต่อให้ต้องหมุนพวงมาลัยเพื่อเลี้ยวรถ เขาก็จะใช้มือเดียวในการหมุนพวงมาลัย ส่วนมืออีกข้างเขาไม่คิดที่จะปล่อยเลยแม้แต่วินาทีเดียวหลายครั้งที่เจ้าของมืออย่างโซดาทำท่าจะดึงมือกลับไปวางบนตักตัวเอง ทุกครั้งก็จะถูกรั้งไว้ให้อยู่ที่เดิมตลอด กระทั่งถึงซูเปอร์มาร์เกตต้องเลี้ยวรถเข้าซองจอดรถ พระพายก็ไม่คิดที่จะปล่อยมือโซดา"นี่พี่ไม่คิดที่จะปล่อยมือโซจริงอะ""อืม กลัวคิดถึงอะ" พระพายที่กำลังง่วนกับการจอดรถเข้าซองตอบโดยที่สายตากำลังมองตรงกระจกข้างรถเพื่อดูความตรงของช่องจอดรถ แต่พอจอดเสร็จเรียบร้อยเขาก็หันไปยิ้มอบอุ่นให้คนเป็นแฟนอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะเปิดประตูลงจากรถเดินอ้อมไปทางฝั่งข้างคนขับเพื่อเปิดประตูให้คนในรถได้ออกมาปึก!"เชิญครับคุณผู้หญิง"โซดาช้อนตามองคนตัวสูงนอกรถแวบหนึ่งหลังจากที่ถูกแซวจนต้องทำหน้ามุ่ยซ่อนความเคอะเขินออกไป ก่อนจะยื่นมือจับกับมื

พระพายจัดการบดจูบริมฝีปากของคนดื้อตรงหน้าทันทีที่ยังคิดจะดื้อรั้นตอบในสิ่งที่เขาไม่อยากได้ยิน โดยเขาเลือกที่จะกดริมฝีปากบดจูบหนักๆ บดเบียดแรงๆ ราวกับว่ากำลังสั่งสอนไปในตัวว่าอย่ามาเทสระบบทดสอบความอดทนในเรื่องที่เขายอมรับไม่ได้อีก เพราะสุดท้ายแล้วก็จะแสบปากเปล่าๆ เหมือนตอนนี้"อื้อออ"ผลัก!"พี่พระพาย!" โซดาใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากบวมเจ๋อที่กำลังรู้สึกเห่อร้อนของตัวเองเบาๆ หลังจากที่ผลักหน้าอกของคนตรงหน้าสำเร็จ ขณะที่สายตาก็จ้องคนตัวสูงตรงหน้าที่กำลังจ้องมองตัวเองไปด้วย"หึ แสบปากใช่ไหม เพราะงั้นวันหลังก็อย่าทำให้พี่โมโหแบบนี้อีก" พระพายว่าจบแค่นั้นก็ทำท่าจะโน้มใบหน้าลงไปจูบโซดาอีกครั้งแต่รอบนี้ใบหน้าหล่อๆ กลับถูกดันออกด้วยฝ่ามือเล็กของโซดาซะก่อน "หยุด โซไม่ให้พี่จูบแล้ว แล้วก็ช่วยหลีกทางด้วยโซจะไปอาบน้ำ" น้ำเสียงขึงขังพูดดักออกไปพร้อมแววตาจ้องมองอย่างเอาเรื่อง"พี่สามารถกลับดึกได้ไหม" แต่คนที่กำลังเอ็นดูกับสายตาขึงขังนั้นกลับใช้นิ้วเรียวยาวของตัวเองค่อยๆ เกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าออกจากดวงหน้าสวยก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนถึงเรื่องที่เขาต้องไปพบเพื่อนที่ผับ ซึ่งเลือกที่จะมองข้ามสีหน้า

Soda part...ฉันถึงกับนิ่งหลังจากที่ได้ยินประโยคชวนใจเต้นแรงจากพี่พระพายแบบนั้น 'ไม่เคย พี่ไม่เคยรักใครเท่ารักเธอมาก่อน ตัวจริงของพี่คือเธอคนเดียวมาตลอด'เอาจริงๆ เลยนะ...ประโยคนี้มันให้ความรู้สึกแก่ฉันได้หลากหลายมากเลยนะ ทันทีที่ได้ยินปุ๊บหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาทันที อาการวูบวาบและมวนท้องบริเวณท้องน้อยก็เกิดขึ้นตามมาติดๆ แถมแก้มทั้งสองข้างของฉันก็ยังรู้สึกเห่อร้อนขึ้นมาจนคิดได้ว่าตอนนี้มันอาจจะแดงไปแล้วก็ได้ใช่ ฉันเขิน เขินมากเขินจนเริ่มทำตัวไม่ถูก ยิ่งถูกสายตาหวานเยิ้มเป็นประกายของพี่พระพายจ้องมองอย่างสื่อความหมายตอนนี้ด้วยละก็ ฉันก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก"เวลาเธอเขินทีไร พี่ชอบทุกทีเลย รู้ไหมว่าเธอน่ารักในสายตาพี่แค่ไหน"ตุบตุบ! ตุบตุบ! ตุบตุบ!เสียงที่ได้ยินอยู่นี้ไม่ใช่เสียงตีกลองจากไหนหรอก เป็นเสียงจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นแรงของฉันเอง มันเต้นแรงมากจนฉันกลัวว่าเจ้าของตักเขาจะได้ยินขึ้นมาแล้วแซวฉันจนมองหน้ากันไม่ติด และเพราะแบบนั้นสุดท้ายฉันเลยเลือกที่จะขยับตัวเตรียมลงจากตักพี่พระพายแต่..."เดี๋ยวพี่อุ้มเข้าห้อง" พี่พระพายว่าจบแค่นั้น เขาก็จัดการอุ้มฉันขึ้นแนบอกในท่าอุ้มเจ้าสาวเดินไปทางห้อ