All Chapters of ลุ่มหลงรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ (พระพาย x โซดา): Chapter 31 - Chapter 40

@คอนโดโซดา"พี่ปล่อยโซลงได้แล้ว โซเดินเองได้"หลังจากที่พี่พระพายเล่นอุ้มตัวฉันตั้งแต่ลานจอดรถจนถึงกลางห้องโถงในห้อง และมีแววว่ากำลังจะเดินไปทางห้องนอน ฉันที่เห็นท่าไม่ค่อยดีจึงรีบบอกพี่พระพายให้ปล่อยตัวฉันลงก่อน ฉันจะได้หนีเขาไปอยู่อีกห้องแทน แต่ดูคนที่อุ้มฉันตอนนี้ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นี่สิ"ปล่อยไม่ได้หรอกพี่ยังไม่ได้ง้อเธอเลย" เหอะ ง้อบ้าง้อบออะไรล่ะ ฉันไม่ได้งอนสักหน่อย"ง้ออะไร ง้อทำไมใครงอน""เดี๋ยวก็รู้ใครงอน" พี่พระพายตอบแค่นั้นเขาก็รีบสับขาเดินให้เร็วขึ้น และสุดท้ายก็ถึงห้องนอนจนได้ตุบ!"พี่จะทำอะไรอะ โซไม่เอาแบบนั้นนะ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้น ท่าทางที่แสดงออกหลังจากวางฉันลงบนเตียงแบบนี้ ฉันมั่นใจหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าตัวเองไม่รอดจากเรื่องใต้สะดือพวกนั้นแน่ๆ ให้ตายเถอะฉันยังไม่พร้อมที่จะโดนเป็นครั้งที่สองหรอกนะ"แบบไหน?" ยังมีหน้ามาถามด้วยสีหน้ายียวนแบบนั้นอีก ตัวเองเป็นคนสอนฉันเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นให้ฉันรู้จักเอง จู่ๆ ก็มาทำเป็นไร้เดียงสาตอนนี้เหรอ นี่จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย"ก็แบบที่พี่จะทำนั่นไง" ฉันบอกพร้อมกับพยักพเยิดไปทางมือของเขาที่กำลังปลดเข็มขัดออก แต่ดูสิ่งที

ฉันขิงแฟนตัวเองไปแค่นั้นก็รีบดันประตูออกแล้วลงจากรถทันที ตอนเดินก็แอบอมยิ้มกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้เบาๆไปด้วย คนบ้าอะไรไม่รู้ขยันทำให้มวนท้องทุกเวลาเลย"จองโต๊ะหรือยังครับ" ฉันเดินเผลินไปหน่อยถึงหน้าร้านโดยไม่รู้ตัวเกือบจะชนพี่การ์ดหน้าร้านที่ยืนรักษาความเรียบร้อย"อ่อ เพื่อนจองแล้วค่ะ""เชิญครับ""ค่ะ" ตอบค่ะไปแค่นั้นฉันก็เดินผ่านหน้าพี่การ์ดร่างสูงสองคนเข้าไปในร้าน คือฉันก็ไม่เคยมาร้านพี่นักรบมาก่อน ไม่ยักกะรู้ว่าการ์ดหน้าร้านจะหล่อและคุมเข้มขนาดนั้น เออเอาสิหล่อตั้งแต่เจ้าของร้านยันบอดิการ์ดหน้าร้านอะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมร้านคนเยอะขนาดนี้"ยัยโซ! ทางนี้เพื่อนรัก!"หลังจากที่เดินเข้ามาในร้านไม่ถึงสองนาทีฉันก็ชะเง้อคอมองหาโต๊ะของเพื่อนว่าเพื่อนนั่งอยู่กันตรงไหน ก่อนจะหันไปเห็นยัยใบตองมันลุกขึ้นยืนโบกไม้โบกมือเรียกฉันพอดี ฉันเลยไม่รอช้าเดินไปหาเพื่อนๆที่โต๊ะด้วยรอยยิ้มลัลล้า"กว่าจะมาถึง พวกฉันรอแกจนผมหงอกขึ้นหมดแล้วเนี่ย" น้ำหนึ่งหนึ่งในสมากชิกในโต๊ะเอ่ยติดตลกแบบไม่จริงจังนักเมื่อเห็นหน้าฉัน ฉันที่รู้ตัวว่ามาช้ามากจึงได้แต่ทำหน้าขอโทษเพื่อนๆ"ขอโทษรถมันติดอะ" โกหกไปงั้นแหละ เพร

"พี่จะพาโซไปไหน ขึ้นชั้นสองทำไม" โซดาเอ่ยถามเสียงสั่นขณะที่ขาซึ่งไม่ได้ยาวเท่าคนตัวสูงที่กำลังลากเธอตอนนี้กำลังก้าวเดินเร็วๆ ไปด้วย แต่เพราะเธอเห็นว่าทางเดินที่เธอกำลังถูกพาไปตอนนี้คือทางขึ้นชั้นสอง ซึ่งบนชั้นนั้นก็มีกลุ่มเพื่อนของพระพายนั่งอยู่ด้วย เธอเลยรู้สึกกังวลขึ้นมาเพราะเธอยังไม่ได้พร้อมที่จะเปิดตัวว่าคบกับเพื่อนของพวกเขาตอนนี้"ไอ้รบกูยืมห้องทำงานมึงหน่อย มีเรื่องต้องเคลียร์ด่วนว่ะ" ทันทีที่ถึงชั้นสองเสียงทุ้มที่เจือไปด้วยความโมโหไม่หายของพระพายก็เปล่งเสียงบอกเพื่อนที่เป็นเจ้าของร้านทันทีแต่ประโยคนั้นของเขากลับทำให้คนตัวเล็กข้างๆ อย่างโซดาถึงกับเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยความสงสัยว่าจะพาเธอเข้าไปในห้องทำงานของรุ่นพี่อีกคนทำไม แต่กลับเจอกับสายตาคมดุที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดของพระพายจ้องมองเธออยู่พอดีเธอจึงเรียกสายตากลับมาก้มต่ำอีกครั้ง พระพายที่เห็นแบบนั้นจึงเรียกสายตาตัวเองกลับไปมองเพื่อนๆ ของตัวเองแทน"อ่อ ใช้ได้เลยแต่ห้องมันไม่เก็บเสียงนะ"นักรบที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ตอบพระพายท่าทางเรียบเฉยแต่ท้ายประโยคเขากลับแอบยกยิ้มกวนๆ ให้พระพายเล่น ทำเอาพระพายที่ได้ยินคำตอบนั้นกับรอยยิ้มกวน

15นาทีต่อมา..."ยัยเฟิร์นฉันว่าแกล้มเลิกความคิดที่จะแย่งพระพายกลับมาเถอะ ทั้งก่อนกินข้าวและตอนกินข้าวแกเห็นสิ่งที่พระพายแสดงออกไหม ในสายตาหมอนั่นมันไม่มีแกแล้วจริงๆ เฟิร์น หมอนั่นเขารักโซดาเขาไม่ได้รักแกแล้ว แกหยุดเถอะนะก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายไป"ฉันกำลังจะก้าวขาเดินเข้าไปในห้องน้ำของทางร้านหลังจากที่ทานข้าวเสร็จและจะขอตัวกลับก่อนเพราะฉันมีสอบช่วงบ่ายก็เลยบอกพี่พระพายว่าขอตัวเข้าห้องน้ำก่อน แต่ยังไม่ทันจะได้เข้าห้องน้ำ จู่ๆ เสียงพูดคุยของคนด้านในก็ดังออกมาซะก่อน ฉันก็เลยชะงักเท้าไว้แล้วยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องน้ำแทน ในบทสนทนาเมื่อกี้ที่ฉันได้ยินมีการกล่าวถึงชื่อของพี่พระพายแล้วก็ชื่อของฉันด้วย ส่วนคนที่พูดฉันคิดว่าเหมือนเสียงพี่ลูกพีช ฉันไม่รู้ว่าข้างในมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงได้ดูเหมือนกำลังพูดคุยเรื่องของฉันแต่ฉันคิดว่าฉันยืนฟังอยู่ข้างนอกก่อนดีกว่า..."ใช่เฟิร์นฉันว่าแกหยุดอย่างที่พีชมันบอกเหอะ อย่าให้ความอิจฉาของแกมันถลำลึกไปมากกว่านี้เลยเพราะยังไงซะคนที่ทิ้งพระพายก่อนก็คือแกนะ"หึ ฉันว่าฉันเดาออกแล้วละว่าพวกเธอกำลังพูดคุยเรื่องอะไรกัน เพราะเมื่อกี้อีกคนที่พูดเสียงเหมือนพี่พราวฟ้า

หลายชั่วโมงต่อมา...ติ่ง!เบ๊บ : สอบเสร็จแล้วค่ะ ให้โซลงไปหาเลยไหมพระพาย : มาเลยครับ"ไอ้พาย เรื่องที่กูบอกว่าจะจัดการให้มึงเรียบร้อยแล้วนะ" ผมตอบข้อความโซดาเสร็จไม่ถึงเสี้ยววินาที ไอ้มาร์ตินที่เดินกลับมาพร้อมพราวฟ้าก็บอกผมว่าจัดการเรื่องที่บอกผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมเลยละสายตาจากมันมองไปที่พราวฟ้าแวบหนึ่งก่อนจะเรียกสายตาไปทางมันต่อแล้วพยักหน้ารับทราบเบาๆ ในเวลาต่อมา คือก่อนหน้านี้ไอ้มาร์ตินมันลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องสโมสร ผมก็ไม่ได้ถามว่ามันจะไปไหน แต่เห็นกลับมาพร้อมเมียมันแบบนี้ก็คงเดินไปรับกันที่คณะมา ส่วนไอ้นักรบที่เดินออกไปตามหลังไอ้มาร์ตินเมื่อกี้ก็น่าจะกลับไปก่อนแล้ว ในห้องรับรองตรงนี้จึงเหลือแค่ผมไอ้ไคไอ้ไทเกอร์ที่นั่งอยู่แล้วก็ไอ้มาร์ตินที่เพิ่งเดินกลับมาเมื่อกี้นี้ซึ่งทุกคนมีภารกิจเดียวกันหมด นั่นก็คือรอเมียเรียนเสร็จ"จัดการเรื่องอะไรกันเหรอ?" พราวฟ้าที่ทำหน้าสงสัยเรื่องที่มาร์ตินพูดเมื่อกี้นี้เอ่ยถามผม ทำเอาผมเลิ่กลั่กเล็กน้อย ก็จะให้ผมตอบว่าไงล่ะในเมื่อผมเองก็ยังไม่รู้เลยว่าไอ้มาร์ตินมันจัดการใบเฟิร์นยังไงและไม่รู้ด้วยว่าเรื่องที่มันทำไว้มันได้บอกเมียมันหรือยัง ผมเลยต้