All Chapters of ลุ่มหลงรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ (พระพาย x โซดา): Chapter 41 - Chapter 48

หลายชั่วโมงต่อมา...Soda part...ฟึบ!หลังจากที่หลายชั่วโมงก่อนฉันโดนพี่พระพายจับกินซ้ำแล้วซ้ำเล่าไปหลายรอบ และทุกรอบก็ไม่ได้ป้องกัน พอรู้สึกตัวปุ๊บฉันก็รีบลุกออกจากเตียงเดินย่องเบาเข้าไปในห้องแต่งตัวมุ่งตรงไปที่ตู้เก็บยาทันที เพื่อที่จะไปหยิบยาคุมฉุกเฉินมากินป้องกันไว้ก่อน"ทำอะไร"เฮือก!แต่อยู่ๆ ฉันก็ต้องตกใจจนสะดุ้งตัวโยนหลังจากที่กรอกยาเข้าปากเสร็จแล้วจู่ๆ เสียงทุ้มๆ ของคนที่ฉันคิดว่าเขานอนหลับอยู่บนเตียงก็ดังขึ้นตรงประตูห้องแต่งตัว พอเงยหน้าขึ้นไปดูก็เห็นพี่พระพายยืนพิงขอบประตูมือทั้งสองข้างกอดอกไว้ส่วนสายตาเข้มๆ นั่นก็พุ่งตรงมาที่ฉันด้วยความสงสัย ฉันที่เห็นแบบนั้นก็เลยอึกอักทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยกลอกตาซ้ายขวาใช้ความคิดอย่างหนักว่าจะตอบพี่พระพายยังไงดี จนสุดท้ายก็ได้คำตอบมาว่าช่างมันเถอะตอบตรงๆ ออกไปดีกว่า ฉันก็เลยตอบไปว่า..."กินยาอะ""ยาอะไร ไม่สบายเหรอ" ปากถามฉันส่วนสายตาก็ตื่นตระหนกอย่างเป็นห่วงสุดๆ ขณะที่เท้าทั้งสองข้างก็รีบก้าวเข้ามาหาฉัน ถึงตัวฉันปุ๊บก็ยกหลังมือขึ้นมาอังหน้าผากฉันด้วยความเป็นห่วงทันที จนฉันต้องเอามือนั้นลงไปแล้วตอบว่า..."เปล่าค่ะ โซกินยาคุม""ยาคุม?""ค่ะ ก

หลายนาทีต่อมา..."หมอให้ไอ้เกอร์แอดมิทอะเพราะร่างกายช้ำหลายจุด" พี่พระพายที่เป็นญาติสายตรงของพี่ไทเกอร์เป็นคนเข้าไปพบคุณหมอพร้อมกับน้ำตาล พอออกมาจากห้องฉุกเฉินก็เดินตรงมาบอกทุกคนที่ยืนรออยู่ด้านนอกห้องซึ่งฉันก็เพิ่งรู้ว่าพี่ไทเกอร์กับพี่พระพายสองคนนี้เขาเป็นญาติสายตรงกัน และไอ้นามสกุลของพวกเขาก็ทำให้ฉันแอบเอะใจมากว่าคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินมาจากไหนมาก่อน แต่คิดแล้วก็คิดไม่ออกก็เลยเลิกสนใจแล้วหันไปสนใจเรื่องของพี่ไทเกอร์ที่ถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินก่อนหน้านี้แทน"พวกพี่จะกลับไปก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวที่เหลือตาลจัดการเอง" น้ำตาลที่ยืนอยู่ข้างๆ พี่พระพายเอ่ยบอกกับพี่ๆ ทุกคนที่ยืนรออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ดวงตาอ่อนโยนของเธอบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ฉันที่เห็นแล้วได้แต่นึกสงสารและเอ็นดูไปพร้อมๆ กัน ฉันเพิ่งทราบมาจากแพรวาตอนที่น้ำตาลเข้าไปในห้องฉุกเฉินพร้อมกับพี่พระพายก่อนหน้านี้เองว่าน้ำตาลเป็นคนที่ไม่ชอบให้พี่ไทเกอร์มีเรื่องต่อยตีมากๆ ยิ่งหน้าหล่อๆ ของพี่ไทเกอร์มีรอยช้ำเธอจะยิ่งไม่ชอบ แต่สิ่งที่ฉันสัมผัสได้มากกว่าเรื่องพวกนั้นคือ...น้ำตาลเธอรักพี่ไทเกอร์มาก ตอนอยู่ร้านเหล้าวินาทีที่เธอรู้ว่าพี่ไท

"มึงแม่งโคตรเหี้ยอะไอ้เกอร์ ทำไมไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้วะ ไอ้เวร" พระพายหันไปแยกเขี้ยวใส่ญาติตัวเองอย่างไทเกอร์ทันทีที่ได้ยินญาติพูดออกมาแบบนั้น รู้แต่เล่นเก็บเงียบไว้คนเดียว มันเล่นแบบนี้ไม่บอกเขาตอนชาติหน้าไปเลยล่ะ"ก็กูลืมนี่หว่า ตอนแรกไม่ได้มั่นใจหรอก แต่พอกลับไปดูรูปที่เคยถ่ายตอนไปเที่ยวด้วยกันช่วงไฮสคูลอะ กูเลยมั่นใจว่าใช่ แถมรูปนั้นมึงก็ถ่ายด้วยนะ เมียมึงยืนตรงกลางระหว่างมึงกับกูอะ""รูปไหนวะ?""รูปตอนไปเที่ยวญี่ปุ่นไง ถ่ายที่ลานเสก็ตอะ" พอไทเกอร์พูดแบบนั้น พระพายก็ทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้ขึ้นมาทันที เขาก็ว่าอยู่ทำไมถึงได้รู้สึกคุ้นหน้าโซดาตอนเจอกันครั้งแรกในวันที่เปิดตัวพี่รหัสน้องรหัสเมื่อสองปีก่อนนัก เพราะแบบนี้นี่เอง"ป้าเจน ป้านายสวัสดีค่ะ""สวัสดีจ้ะหนูโซ นั่งก่อนสิลูก หนูยังจำพี่ๆ เขาได้ไหมที่เคยไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกัน" คุณนายเอ่ยเชิญโซโดาให้นั่งลงข้างๆ ตัวเองแต่เผชิญหน้าเข้าหากันกับลูกชายของตัวเองพร้อมกับเอ่ยถามโซดาว่ายังจำสองหนุ่มสุดหล่อของตระกูลได้ไหมครั้งหนึ่งเมื่อช่วงที่ลูกๆ ทุกคนเรียนอยู่ในช่วงไฮสคูลทั้งสามครอบครัวเคยนัดไปเที่ยวด้วยกันและถ้าจำไม่ผิดทั้งสามคนยังเคยถ่า

หลายเดือนต่อมา....พระพาย : มึงว่าผู้หญิงชอบอะไรมากที่สุดวะไอ้เกอร์ไทเกอร์ : ถามทำไมวะ จะซื้อของเซอร์ไพรส์เมียมึงหรือไงพระพาย : อืม อยากตอบแทนความเสียสละของโซดาที่มอบให้กูและลูกๆ ว่ะไทเกอร์ : หึ ง่ายๆ เลยเว้ย ผู้หญิงชอบความใส่ใจ อะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับความใส่ใจ จะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ขอให้ใส่ใจไว้ก่อนผมปรึกษาผ่านตัวอักษรกับไทเกอร์ไปแค่นั้น ก็วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะทำงาน จากนั้นก็นั่งคิดตามที่ไทเกอร์มันพิมพ์ข้อความให้ผมอ่าน 'ความใส่ใจ' งั้นเหรอ เอาจริงๆ เรื่องนี้ผมทำมันตลอดเลยนะ เพราะผมรักและเคารพโซดายิ่งกว่าอะไรอีกอย่างเธอเก่งมาก เก่งจนผมที่เป็นผู้ชายยังอึ้ง เมียผมเธอแกร่งมากนะ ไม่มีงานไหนที่เธอทำไม่ได้และทำไม่เป็น ที่สำคัญโซดาเลี้ยงลูกเก่งมากด้วย ลูกผมโคตรซนทั้งคู่แล้วก็แอบดื้อด้วยแต่เมียผมปราบโคตรเก่งชะมัดเก่งจนผมไม่รู้จะชมยังไง แต่เรื่องที่ไอ้ไทเกอร์มันบอกเมื่อกี้ มันมีตรงจุดไหนที่ผมแอบพลาดยังไม่ได้ทำบ้างหรือเปล่าวะไม่รู้ล่ะ ผมคิดไม่ออกแล้วเพราะคิดว่าตัวเองก็เป็นสามีที่เพอร์เฟคใช้ได้เหมือนกัน แต่ว่าผมอยากเซอร์ไพรส์เมีย ผมควรทำยังไงดี ให้อะไรเธอดีเธอถึงจะชอบและมีความสุขแถมวันนี้ล